ସମ୍ମିଳିତ ସଭାରେ, ବିଭିନ୍ନ ଋଷି, ଦେବତା ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିବାବେଳେ, ଭୀଷ୍ମ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପ୍ରକାଶ କଲେ—"ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସମସ୍ତେ ଶୁଣନ୍ତୁ; ମୁଁ ଯେଉଁ କଥା କହୁଛି, ତାହା ପିତାଙ୍କ ପାଇଁ କହୁଛି। ରାଜା ମତ୍ସ୍ୟଧିଗ୍ରାହକ, ମୋ କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ। ମୁଁ ଏହି ସଭାରେ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଘୋଷଣା କରୁଛି—ମୁଁ ଏହି ସମ୍ରାଜ୍ୟ ଛାଡ଼ିଦେଇଛି। ଏବଂ, ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ଆଜିଠାରୁ ମୁଁ ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ନେଉଛି—ମୁଁ ଜୀବନର ସେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବି। ମୋର କୌଣସି ସନ୍ତାନ ନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୋର ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକ କ୍ଷୀଣ ହେବ ନାହିଁ, କାରଣ ମୁଁ ଜନ୍ମଠାରୁ କେବେ ମିଥ୍ୟା କଥା କହିନାହିଁ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋ ଶରୀରରେ ପ୍ରାଣ ଅଛି, ମୁଁ କେବେ ସନ୍ତାନ ସୃଷ୍ଟି କରିବି ନାହିଁ; ଏହି ମହିଳାଙ୍କୁ ମୋ ପିତାଙ୍କ ପାଇଁ ଦିଅନ୍ତୁ। ମୁଁ ସମ୍ରାଜ୍ୟ ଓ ଯୌନ ସମ୍ପର୍କ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତ୍ୟାଗ କରୁଛି; ସଦା ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ରହିବି। ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି କଥା ସତ୍ୟ କହୁଛି।" ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ମତ୍ସ୍ୟଧିଗ୍ରାହକ ରାଜା ଆନନ୍ଦରେ କମ୍ପିତ ହେଲେ ଓ କହିଲେ, "ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଉଛି।" ଏହା ପରେ ଆକାଶରେ ଅପ୍ସରା, ଦେବତା, ଋଷିମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ପ୍ରତିଜ୍ଞାକୁ ଦେଖି ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ସେମାନେ ଫୁଲ ବର୍ଷା କରି କହିଲେ, "ଏହିଁ ଭୀଷ୍ମ!" ଏହା ପରେ, ଭୀଷ୍ମ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମହିଳା ସତ୍ୟବତୀଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାପନ କରି କହିଲେ, "ମା, ରଥରେ ବସ, ଆମେ ଘରକୁ ଯିବା।" ଏହିପରି କହି, ଭୀଷ୍ମ ସତ୍ୟବତୀଙ୍କୁ ରଥରେ ବସାଇ ନେଲେ। ସେମାନେ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ପହଞ୍ଚି, ଭୀଷ୍ମ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଶାନ୍ତନୁଙ୍କୁ କୁହିଦେଲେ। ସମସ୍ତ ରାଜା ଏହି ଦୁର୍ଲଭ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, "ଏହିଁ ଭୀଷ୍ମ।" ଏହି ଦୁଃସାଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଣି ଶାନ୍ତନୁ ଅନେକ ଦିନ ଦୁଃଖିତ ରହିଲେ, କିନ୍ତୁ ପୁତ୍ରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଖୁସି ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ବରାଦାନ କଲେ—"ମୁଁ ତୁମକୁ ଇଚ୍ଛାମୃତ୍ୟୁ ବର ଦେଉଛି; ତୁମେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାହିବ ନାହାଁ, ମୃତ୍ୟୁ ତୁମକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିପାରିବ ନାହିଁ। କେବଳ ତୁମ ଅନୁମତିରେ, ମୃତ୍ୟୁ ତୁମ ଉପରେ ଶକ୍ତି ପ୍ରୟୋଗ କରିପାରିବ।" ଏହିପରି ଘଟଣା ପରେ, ଭୀଷ୍ମ ଜାଣିଲେ ଯେ, ଚେଦିର ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ ସତ୍ୟବତୀଙ୍କୁ ମତ୍ସ୍ୟଧିଗ୍ରାହକ ରାଜା ପାଳିଥିଲେ। ଶାନ୍ତନୁ ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ତାଙ୍କ ସହ ବିବାହ କରି, ସେ ଅତି ସୁନ୍ଦରୀ ସତ୍ୟବତୀଙ୍କୁ ନିଜ ଘରକୁ ନେଲେ। ସତ୍ୟବତୀଙ୍କୁ ଶାନ୍ତନୁଙ୍କୁ ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦ ନାମକ ପୁତ୍ର ହେଲେ—ଏକ ଶୂର ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ନରପତି। ପୁନର୍ବାର, ସତ୍ୟବତୀଙ୍କୁ ଏକ ଅନ୍ୟ ପୁତ୍ର ହେଲେ—ବିଚିତ୍ରବୀର୍ୟ, ଏକ ପ୍ରବଳ ଧନୁର୍ଧର। ଏହି ବିଚିତ୍ରବୀର୍ୟ ବୟସ୍କ ହେବା ପୂର୍ବରୁ, ଶାନ୍ତନୁ ଧର୍ମାନୁସାରେ ପ୍ରୟାଣ କରିଲେ। ଶାନ୍ତନୁ ଚଳିଯିବା ପରେ, ଭୀଷ୍ମ ସତ୍ୟବତୀଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦଙ୍କୁ ସିଂହାସନରେ ବସାଇଲେ। ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦ ନିଜ ପ୍ରଭାବରେ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟ କେହି ତାଙ୍କ ସମାନ ନାହିଁ ବୋଲି ଭାବିଲେ। ସେ ଦେବ, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ଅସୁରମାନେ ସମ୍ମୁଖରେ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କରିଲେ, ଏହି ସମୟରେ ଗନ୍ଧର୍ବ ରାଜା, ଯାହାଙ୍କ ନାମ ମଧ୍ୟ ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦ, ସେ ଠାରେ ଆସି, କହିଲେ—"ତୁମର ନାମ ମୋତେ ସମାନ, ରଣ କର। ନହେଲେ, ଅନ୍ୟ ନାମ ଧାରଣ କର।" ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ମୁଁ ତୁମ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି; ନ କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ତେବେ ଏହି ନାମ ତୁମ ହାତରେ ରହିବ ନାହିଁ।" ଏହି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରର ଆହ୍ୱାନ ପରେ, ଦୁଇଁ ଶୂରବୀର ହିରଣ୍ୟବତୀ ନଦୀ ତଟରେ ଯାଇ, କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର ମାଇଦାନରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ତିନି ଦିନ ଦୁଇଁ ଶୂରବୀରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା। ଏହି ରକ୍ତପାତ ଯୁଦ୍ଧରେ, ମାୟାବୀ ଶକ୍ତିର ଗନ୍ଧର୍ବ ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦଙ୍କୁ ବଧ କଲେ। ତାପରେ, ଗନ୍ଧର୍ବ ନିଜ କାମ ସାଧି ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଳିଗଲେ। ଏହି ଶୂରବୀର ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦଙ୍କ ବିୟୋଗରେ, ଭୀଷ୍ମ ପିତୃକ୍ରିୟା କଲେ। ପରେ, ଶିଶୁ ବିଚିତ୍ରବୀର୍ୟଙ୍କୁ କୁରୁ ସିଂହାସନରେ ବସାଇଲେ। ବିଚିତ୍ରବୀର୍ୟ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ରାଜ୍ୟ ପାଳନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦଙ୍କ ବିୟୋଗ ପରେ, ଭୀଷ୍ମ ସତ୍ୟବତୀଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ନବୀନ କୁରୁ ରାଜା ବିଚିତ୍ରବୀର୍ୟଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କଲେ। ବିଚିତ୍ରବୀର୍ୟ ଯେତେବେଳେ ଯୁବା ହେଲେ, ଭୀଷ୍ମ ତାଙ୍କ ବିବାହ ବିଚାର କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ। ସେ ଶୁଣିଲେ ଯେ, କାଶୀ ରାଜାଙ୍କ ତିନି ଝିଅ, ଯେଉଁମାନେ ଦେବକନ୍ୟା ସମାନ ଶୋଭାମୟ, ସ୍ୱୟଂବର କରିବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି। ଭୀଷ୍ମ, ମା ସତ୍ୟବତୀଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ, ଏକାକି ରଥରେ ବାରାଣସୀଗୁଡ଼ିକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏଠାରେ ଭୀଷ୍ମ ଦେଖିଲେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆସିଥିବା ରାଜାମାନେ ଓ ସେହି ତିନି ରାଜକନ୍ୟାମାନେ ଉପସ୍ଥିତ। କାମେ ମତ୍ତ କାଶୀ, କୋଶଳ, ବଙ୍ଗ, ପୁଣ୍ଡ୍ର, କଳିଙ୍ଗ ରାଜାମାନେ ସେଉଁଠି ଆସିଥିଲେ। ରାଜାମାନେ ନିଜ ନାମ ଘୋଷଣା କରୁଥିବାବେଳେ, ଭୀଷ୍ମ ଏକାକି, ବୃଦ୍ଧ ରୂପେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।