ଓ ଭାରତ, ତୁମେ ଶୁଣ। ଯେତେବେଳେ ଗଙ୍ଗାପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମ ମାଛୁଆଙ୍କ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ସେଠାରେ ନୈତିକ ଆଦର ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରାଗଲା ଏବଂ ରାଜସଭାରେ ବସାଇ ଦିଆଗଲା। ମାଛୁଆଁ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ କହିଲେ—“ଏଇ କନ୍ୟା ପାଇଁ ଯେଉଁଠିଏ ବର ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବେ, ସେଠାରେ ରାଜସମ୍ମାନ ଦେଇବା ଦରକାର। ଏହି କନ୍ୟାରୁ ଯେଉଁ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମିବେ, ସେ ତାଙ୍କ ପିତା ପରେ ରାଜା ହେବେ।” ମାଛୁଆଁ ଭଳିଭାବେ ଜାଣୁଥିଲେ ଯେ, ଭୀଷ୍ମ ଶାନ୍ତନୁଙ୍କ ବଂଶର ବୃଦ୍ଧିକର୍ତ୍ତା ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଦ୍ଧା। ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏଠି କଣ କହିପାରିବି? ତଥାପି କନ୍ୟାର ବରଦାନ ପାଇଁ ମୁଁ କିଛି କହିବି—ଏହି ସମ୍ପର୍କ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ଓ ନିନ୍ଦାନୀୟ, ଏବଂ ଏହା ପରେ ଅନୁତାପ ନ ହେବା ଦୁର୍ଲଭ; ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଏହି ସୀମା ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରିପାରିବେନି। ଏହି ଉତ୍ତମ କୁଳୀନା ନାରୀ, ସତ୍ୟବତୀ, ଯାହା ତୁମ ପରି ଗୁଣୀ, ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ଏହି ସିଂହାସନର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ହେବେ।” ମାଛୁଆଁ କହିଲେ, “ତୁମ ପିତା ଶାନ୍ତନୁଙ୍କୁ ଏହି ମହିଳା ପ୍ରଶଂସା କରିଛନ୍ତି। ଏହି ଧର୍ମଜ୍ଞ ରାଜା ସତ୍ୟବତୀଙ୍କୁ ବିବାହ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ। ସତ୍ୟବତୀ ପୂର୍ବେ ତୁମ ପିତାଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଥିଲେ, ଯଦିଓ ମୁଁ ଏହି ବିବାହ ପ୍ରସ୍ତାବ ପ୍ରଥମେ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଥିଲି। କିନ୍ତୁ, କନ୍ୟାର ପିତା ଭାବେ ମୋତେ ଏକ କଥା କହିବାକୁ ହେବ—ଏଠାରେ ମୁଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରତିଦ୍ଵନ୍ଦିତାର ଦୋଷ ଦେଖୁଛି। ଏହି ଦୋଷ ତୁମେ ବେଶି ଧରିଛ; କାରଣ, ଯେଉଁଠିଏ ତୁମେ ପ୍ରତିଦ୍ଵନ୍ଦି, ସେଠି ଗନ୍ଧର୍ବ କିମ୍ବା ଅସୁର ଯିଏ ହେଉନାହୁଁ, ତୁମେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଲେ ସେ ଦୀର୍ଘକାଳ ବଞ୍ଚିପାରିବେନି। ଏହି ଛଡ଼ା ଆଉ କୌଣସି ଦୋଷ ନାହିଁ। ଏହି ଦେଇବା ଓ ନ ଦେଇବା ମାମଲାରେ ଏହି କଥା ଜାଣି ରଖ।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଗଙ୍ଗାପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମ ସଭାରେ ତାଙ୍କ ପିତା ପାଇଁ ଉଚିତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—“ମୋପରି ତାଙ୍କ ପାଇଁ କଥା କହିବାରେ ସମାନ କେହି ନାହିଁ; ପୂର୍ବେ କେହି ଜନ୍ମିନାହାନ୍ତି, ବର୍ତ୍ତମାନ ମଧ୍ୟ କେହି ନାହାନ୍ତି। ଯେପରି ତୁମେ କହିଛ, ସେପରି ମୁଁ କରିବି; ସତ୍ୟବତୀରୁ ଯେଉଁ ପୁତ୍ର ହେବେ, ସେ ଆମ ରାଜା ହେବେ।” ମାଛୁଆଁ ପୁନି କହିଲେ—“ତୁମେ ଏକାକି ଶାନ୍ତନୁ ଓ କନ୍ୟାଙ୍କ ପ୍ରତିରକ୍ଷାକାରୀ ହେଉଛ; ଧର୍ମରେ ମହାନ୍, ଦାନରେ ଅଧିପତି। କିନ୍ତୁ ଏବେ ମୋର ଏକ ଦାୟିତ୍ୱ ଅଛି, ଶୁଣ; ସତ୍ୟବତୀ ପାଇଁ ତୁମେ ସଭାରେ ଯେପରି ଦୃଢ଼ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଛ, ଏହା ତୁମ ପାଇଁ ଉଚିତ। ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ତୁମର ସନ୍ତାନ ବିଷୟରେ ଆମେ ଦୁଇଧାରେ ଅଛୁ।” ଏହି ମତ ଶୁଣି, ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଭୀଷ୍ମ ତାହା ଗ୍ରହଣ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ। ତାପରେ ମାଛୁଆଁ କହିଲେ—“ତୁମ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ସଭାରେ, ଋଷି, ଦେବତା, ଅଦୃଶ୍ୟ ଜନ୍ତୁ ଯେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ସେଠି ଘୋଷଣା କର। ଏଠି ଯେଉଁଠି ଲୋକ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୁଣନ୍ତୁ—ମୋପରି ତାଙ୍କ ପାଇଁ କଥା କହିବାରେ ସମାନ କେହି ନାହିଁ। ମାଛୁଆଁ ରାଜା, ମୋ କଥା ଶୁଣ। ସମସ୍ତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ମୁଁ ଘୋଷଣା କରୁଛି—ମୁଁ ରାଜ୍ୟ ଛାଡ଼ିଦେଇଛି; ଏବଂ ଏହି ଦିନରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ପୁତ୍ର ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ରହିବି। ମୋ ଜନ୍ମରୁ ଏଯାଁତା ମୁଁ କେବେ ମିଥ୍ୟା କହିନାହିଁ, ତେଣୁ ପୁତ୍ର ନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୋର ସ୍ୱର୍ଗ ଅକ୍ଷୟ ରହିବ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜୀବନ ରହିବ, ମୁଁ କେବେ ଶିଶୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବିନି; ମୋ ପିତା ପାଇଁ ଏହି କନ୍ୟାକୁ ଦିଅ। ମୁଁ ରାଜ୍ୟ ଓ ଯୌନ ସମ୍ପର୍କ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତ୍ୟାଗ କରିଛି; ଏବଂ ସଦା ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ରହିବି, ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି।” ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଶୁଣି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ମାଛୁଆଁ ଆନନ୍ଦରେ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଲେ ଏବଂ କହିଲେ—“ମୁଁ ଏହି କନ୍ୟାକୁ ଦେଉଛି।” ତାପରେ ଆକାଶରେ ଅପ୍ସରା, ଦେବତା, ଋଷି ଏବଂ ରାଜାମାନେ ଏହି ଅତି କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ଫୁଲ ବର୍ଷା କଲେ ଏବଂ କହିଲେ—“ଏହି ଭୀଷ୍ମ!” ତାପରେ, ତାଙ୍କ ପିତା ପାଇଁ, ଭୀଷ୍ମ ଏହି ମହିଳାଙ୍କୁ କହିଲେ—“ମା, ରଥରେ ଚଢ଼, ଆମେ ଘରକୁ ଯିବା।” ଏପରି କହି, ଭୀଷ୍ମ ତାଙ୍କୁ ରଥରେ ବସାଇଲେ। ଭୀଷ୍ମ ସତ୍ୟବତୀଙ୍କୁ ନେଇ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଆସି, ଶାନ୍ତନୁଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଘଟଣା କଥା ଜଣାଇଲେ। ସେଠାରେ ରାଜାମାନେ ଏହି କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତେ କହିଲେ—“ଏହି ଭୀଷ୍ମ!” ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଣି, ରାଜା ଶାନ୍ତନୁ କିଛି ଦିନ ଦୁଃଖିତ ରହିଲେ, କିନ୍ତୁ ପୁତ୍ରଙ୍କ ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଇ, ତାଙ୍କୁ ଏକ ବର ଦେଲେ—“ତୁମେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାହିବ, ମୃତ୍ୟୁ ତୁମକୁ ଅଧିକାର କରିପାରିବ ନାହିଁ; ତୁମ ଅନୁମତି ଛଡ଼ା ମୃତ୍ୟୁ ତୁମ ଉପରେ ଶକ୍ତି ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିପାରିବ ନାହିଁ।” ଏହାପରେ ଶାନ୍ତନୁ ଜାଣିଲେ ଯେ ଚେଦିର ରାଜାଙ୍କ ଝିଅକୁ ମାଛୁଆଁ ରାଜା ଅପନାଇଥିଲେ, ତେଣୁ ସ୍ୱଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ତାଙ୍କ ବିବାହ କରାଇଲେ। ବିବାହ ଶେଷ ହେବା ପରେ ଶାନ୍ତନୁ ସେଇ ସୁନ୍ଦରୀ ସତ୍ୟବତୀଙ୍କୁ ନିଜ ଘରେ ରଖିଲେ। ଏହି ସତ୍ୟବତୀଠାରୁ ଶାନ୍ତନୁଙ୍କ ଏକ ପୁତ୍ର ହେଲେ—ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦ, ଯିଏ ଶୂର ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ। ପୁନଃ ସତ୍ୟବତୀଠାରୁ ଅନ୍ୟ ଏକ ପୁତ୍ର ହେଲେ—ବିଚିତ୍ରବୀର୍ୟ, ଯିଏ ମହାନ ଧନୁର୍ଧର ଏବଂ ଶୂରବୀର ଥିଲେ।