ଶାନ୍ତନୁ ରାଜା ଜଳକୂଳରେ ଏକ ଅତି ଅଲୌକିକ ରୂପବତୀ ନାରୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ଚମତ୍କୃତ ହୋଇ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ତୁମେ କି ଯକ୍ଷୀ, କିମ୍ବା ନାଗକନ୍ୟା, କିମ୍ବା ମାନବୀ? ଯେଉଁଠି ହେଉ, ମୋ ରାଣୀ ହେବାକୁ ଚାହିଁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି। ତୁମେ ମୋ ମନକୁ ଆକର୍ଷିତ କରିଛ, ମୋର ସମସ୍ତ ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ୟ ତୁମ ପାଇଁ। ଦେବସମା ଏ ରୂପବତୀ, ଦୟାକରି ମୋର ସ୍ତ୍ରୀ ହେଉ।" ରାଜାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ ନାରୀ ମୃଦୁ, ମନୋହର ହସ ଓ କୃପାଦୃଷ୍ଟି ସହ ଶାନ୍ତନୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ସେ ଅପରାଧହୀନା ଥିଲେ, ଏବଂ ଭାସୁମାନେ ଦିଆ ଶପଥ ମନେ ପକାଇ, ଏହି ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ପୁତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତିର ଆଶା ନେଇ, ସେ ଶାନ୍ତନୁଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଆସି, ପ୍ରତୀପଙ୍କ କଥା ମଧ୍ୟ ମନେ ପକାଇଥିଲେ। ଏହି ସମୟ ଏଠି ଉପଯୁକ୍ତ ବୋଲି ଭାବି, ଭାସୁଙ୍କ ଶାପ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ମନୋହର ଭାବରେ କହିଲେ— "ହେ ରାଜନ୍, ମୁଁ ତୁମର ରାଣୀ ହେବି, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବି। କିନ୍ତୁ ଏହି ଶର୍ତ୍ତ ରହିବ—ମୋ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ନେଇ ତୁମେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କେହି ପ୍ରଶ୍ନ କରିବେ ନାହିଁ। ମୁଁ ଯାହା କରିବି, ଭଲ କି ଖରାପ, ତୁମେ ମୋତେ ବାଧା ଦେବେ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ଖରାପ କଥା କହିବେ ନାହିଁ। ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ନିଷେଧ କରିବା କିମ୍ବା ଖରାପ କଥା କହିବା, ତେବେ ନିଶ୍ଚୟ ମୁଁ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯିବି। ଏହି ମୋର ଶର୍ତ୍ତ, ଚାହିଁଲେ ଗ୍ରହଣ କର। ତୁମ ବାପା ମୋତେ ଅନୁରୋଧ କରିଛନ୍ତି, ଏବେ ମୁଁ ତୁମ ସ୍ତ୍ରୀ ହେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।" ଏମିତି କହିବା ପରେ, ଶାନ୍ତନୁ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ଏବଂ ସେ ନାରୀଙ୍କୁ ନିଜ ରଥରେ ବସାଇ ଗୃହକୁ ନେଇଲେ। ସେ ନାରୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଦେବୀ ପରି ଶାନ୍ତନୁଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ଏବଂ ଶାନ୍ତନୁ ତାଙ୍କ ସହ ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଶର୍ତ୍ତ ମନେ ରଖି, କେବେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ ନାହିଁ; ତାଙ୍କ ଚରିତ୍ର, ଚାରିତ୍ରିକ ଗୁଣ, ରୂପ ଓ ଭଲପାଇବାରେ ଶାନ୍ତନୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ଗୂପ୍ତ ଭାବରେ ତାଙ୍କ ଚେଷ୍ଟା ଓ ସ୍ନେହ ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତନୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ। ସେ ଦେବୀ ଗଙ୍ଗା, ତିନି ଧାରାର ମାଳିକା, ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରି ମାନବ ଦେହରେ ଆସିଥିଲେ। ସେ ଶାନ୍ତନୁଙ୍କ ରାଣୀ ହୋଇ, ଦେବେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଭାଗ୍ୟଶାଳି ହେଲେ। ତାଙ୍କ ମଧୁର ହସ, ସ୍ନେହ, ଚତୁରତା ଓ ମନୋହର ଚେଷ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ। ଶାନ୍ତନୁ ତାଙ୍କ ସହ ଏତେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିଥିଲେ, ସେ ବର୍ଷ, ଋତୁ କିମ୍ବା ମାସ କେବେ ଚାଲିଗଲା ଧ୍ୟାନ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେ ଦେବୀ ସମାନ ରୂପବତୀ ରାଣୀ ସହ ଦେବ-ମାନବ ସମ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କଲେ। ସଠିକ ସମୟରେ, ଗଙ୍ଗା ଦେବୀ ଦିବ୍ୟ ସନ୍ତାନ ଗର୍ଭଧାରଣ କରି, ଅଷ୍ଟ ପୁତ୍ରକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ସେମାନେ ସବୁ ଦେବତାଙ୍କ ସମାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲେ। କିନ୍ତୁ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଗଙ୍ଗା ନଦୀରେ ଫେଙ୍କିଦେଉଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଗଳା ଧରି ଏବଂ ଯମ ଲୋକକୁ ପଠାଇଦେଉଥିଲେ। "ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଛି," ବୋଲି କହି, ଗଙ୍ଗା ପୁଅକୁ ଜଳରେ ବିଲୀନ କରୁଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଶାନ୍ତନୁଙ୍କୁ କ୍ଷମାପ୍ରଦ ଲାଗୁଥିଲା ନାହିଁ। ତାଙ୍କୁ ହରାଇବା ଭୟରେ ରାଜା କିଛି କହିପାରିଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ମନେ ଭାବୁଥିଲେ, "ଏହି କାରଣ କ’ଣ?" ତାଙ୍କ ବାପାଙ୍କ କଥା ମନେ ରଖି, ଗଙ୍ଗା କେବେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଲେ ନାହିଁ; ସେ ସପ୍ତ ବର୍ଷ ଧରି ସପ୍ତ ପୁଅକୁ ମାରିଦେଲେ। ଧର୍ମପରାୟଣ ଶାନ୍ତନୁ କେବେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଏଠି ଅଷ୍ଟମ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲାପରେ ଓ ସେ ମାନେ ହସି ଆସିଲେ, ଶାନ୍ତନୁ ଦୁଃଖରେ ଏବଂ ପୁଅକୁ ବଞ୍ଚାଇବା ଆଶାରେ କହିଉଠିଲେ— "ତୁମେ ଏହି ପୁଅକୁ ମାରିନା! ତୁମେ କିଏ? କାହିଁକି ନିଜ ପୁଅମାନେକୁ ନଷ୍ଟ କରୁଛ? ନିଜ ସନ୍ତାନକୁ ମାରିବା ଭୟଙ୍କର ପାପ, ତୁମେ ଭୟଙ୍କର ଅପବାଦର ଅର୍ହତା।" ତାପରେ ଗଙ୍ଗା କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମ ପୁଅକୁ ମାରୁନାହିଁ, ମୋର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ସମାପ୍ତ ହୋଇଛି। ମୁଁ ଜହ୍ନୁର କନ୍ୟା ଗଙ୍ଗା, ମହାର୍ଷିମାନେ ମୋ ସହ ଅଛନ୍ତି। ଦେବତାଙ୍କ ଅଭିପ୍ରାୟ ପୂରଣ ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମ ସହ ବାସ କରିଛି। ଏହି ଅଷ୍ଟ ବସୁ, ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତା, ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ଶାପରେ ମାନବ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି। ତୁମେ ଛଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେହି ତାଙ୍କ ପିତା ହେଇପାରିବେ ନାହିଁ, ଏବଂ ମୋପରି ମାତୃ ହେବାକୁ ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ। ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେବା ପାଇଁ ମୁଁ ମାନବ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିଲି। ଏଠି ମୋ ଶର୍ତ୍ତ ଥିଲା—ପ୍ରତ୍ୟେକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେବି। ଏହିପରି ଭାବେ, ବସୁମାନେ ଅପାବଙ୍କ ଶାପରେ ମୁକ୍ତି ପାଇଛନ୍ତି। ଏଠି ମୁଁ ଯାଉଛି, ଏହି ଅଷ୍ଟମ ପୁଅକୁ ରକ୍ଷା କର; ସେ ମହାବ୍ରତୀ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ। ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରୁ ତୁମ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଅଲୌକିକ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ।" ଏହିପରି ଗଙ୍ଗା ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲେ। ଶାନ୍ତନୁ ଏକ ମହାପୁରୁଷ ଥିଲେ—ତାଙ୍କର ଆତ୍ମ-ନିୟନ୍ତ୍ରଣ, ଦାନଶୀଳତା, ଧୈର୍ୟ, ଜ୍ଞାନ, ଲଜ୍ଜା, ଦୃଢତା ଓ ଅପୂର୍ବ ତେଜ ଅନ୍ୟେଁ ଦୁଲ୍ଲଭ। ଏପରି ଗୁଣ ଓ ଧର୍ମ-ଅର୍ଥ ଦକ୍ଷତା ଦ୍ୱାରା ସେ ଭାରତବଂଶ ଓ ପ୍ରଜାମାନେଙ୍କ ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଶଂଖପରି କଣ୍ଠ, ପ୍ରଚଣ୍ଡ ବାହୁ, ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ସମାନ ଶକ୍ତି, ଏବଂ ରାଜାଧିରାଜ ସମସ୍ତ ଚିହ୍ନ ତାଙ୍କ ଶରୀରରେ ଅଲଙ୍କୃତ ଥିଲା। ଏଭଳି ଦିବ୍ୟ ଗୁଣରେ ଶାନ୍ତନୁ ରାଜା ଏଇ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣାର ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ହେଲେ।