ଶକୁନ୍ତଳାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ପିତା, ପୂଜ୍ୟ କଣ୍ବ ଋଷି, ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ: “ମୋ କଥା ମାନ, ଯଦି ତୁମେ ଏହା କରିବ, ତେବେ ତୁମର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ସଠିକ୍ ଭାବେ ପୂରଣ ହେବ।” ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଶକୁନ୍ତଳାଙ୍କ ସହଯୋଗିନୀମାନେ ଯେଉଁ କଥା କହିଥିଲେ, ତାହାକୁ ନିଜ ମନରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ ଓ ନିର୍ବିଘ୍ନ ଭାବେ ଏକ ଅତିଶୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁତ୍ରକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ତିନି ବର୍ଷ ପରେ, ଶକୁନ୍ତଳା ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର, ଦାନଶୀଳ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ପୁତ୍ରକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯାହା ଦୁଷ୍ୟନ୍ତଙ୍କ ପୁତ୍ର ଜନମେଜୟଙ୍କ ପାଇଁ ଗର୍ବର କଥା। ସେଇ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ସମୟରେ ଆକାଶରୁ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି ହେଲା, ଦେବଦୁନିଆ ଢୋଳ ବଜିଲା, ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଦେବତାମାନେ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, “ଶକୁନ୍ତଳେ, ତୁମର ପୁତ୍ର ଏକ ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ ରାଜା ହେବେ।” ଦେବତାମାନେ କହିଲେ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି, ତେଜସ୍ୱିତା ଓ ରୂପ ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ହେବ; ସେ ପୌରବ ଶତାଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିବେ। ସେ ଅନେକ ରାଜସୂୟ ଆଦି ରାଜଯଜ୍ଞ କରି ସେ ନିଜର କର୍ମ ସଫଳ କରିବେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଅପାର ଦାନ ଦେଇବେ। ଦେବତାଙ୍କର ଏହି ଶୁଭ ବାଣୀ ଶୁଣି, କଣ୍ବ ଆଶ୍ରମର ସମସ୍ତ ମହାର୍ଷି ଶକୁନ୍ତଳାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଶକୁନ୍ତଳା ଏହି କଥା ଶୁଣି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଡାକି ଏବଂ ମହାର୍ଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। କଣ୍ବ ଋଷି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ, ଶିଶୁ ପାଇଁ ଜନ୍ମାଦି ସମସ୍ତ ସଂସ୍କାର କରିଦେଲେ ଓ ଶିଶୁ ବଡ଼ ହେବା ସହିତ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ପୁନର୍ବାର କଲେ। ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା ପ୍ରମାଣିକ ଭାବରେ କରାଗଲା; ଶିଶୁର ଦନ୍ତ ହାତୀ ଦନ୍ତ ଭଳି ଧଳା, ଶରୀର ସିଂହ ଭଳି ସୁଗଠିତ। ସେ ହାତରେ ଚକ୍ର ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ତେଜ ଏଭଳି ଯେ, ଅନ୍ୟ ଏକ ବିଷ୍ଣୁ ଭଳି ଲାଗୁଥିଲେ—ବିସ୍ତୃତ ବକ୍ଷସ୍ଥଳ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ। ଦେବପୁତ୍ର ସଦୃଶ ସେଇ ଶିଶୁ ତିବ୍ର ଗତିରେ ବଢ଼ିଲେ; କିନ୍ତୁ ମହାର୍ଷିଙ୍କ ଭୟରୁ ଦୁଷ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କୁ ନିଜ କଛରେ ଡାକିଲେ ନାହିଁ, ଯଦିଓ ସେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରୁଥିଲେ। ଏଭଳି ଅନେକ ସମୟ କଟିଗଲା, ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରମକୁ ଡାକିଲେ ନାହିଁ; ଛଅ ବର୍ଷ ପରେ, ଶିଶୁ କଣ୍ବ ଆଶ୍ରମ ଦିଗକୁ ମୁଖ କଲେ। ସେ ପାଦରେ ବନ୍ୟଜନ୍ତୁ—ବାଘ, ସିଂହ, ବନ୍ଦର, ନେଉଳ, ମହିଷ, ଭାଲୁ—ଯେଉଁମାନେ ଆଶ୍ରମକୁ ଉତ୍ତ୍ୟକ୍ରାନ୍ତ କରୁଥିଲେ, ସେମାନେକୁ ପ୍ରଭାବିତ କଲେ। ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ସେମାନେକୁ ଧରି, ଗଛକୁ ବାନ୍ଧିଦେଲେ। ସେ ଗଛ ଚଢ଼ି, ଖେଳି, ଦୌଡ଼ି, ସିଂହ-ବାଘ ଭରିଥିବା ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁରୁଥିଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ସେ ରାକ୍ଷସ ଓ ପିଶାଚମାନେକୁ ନିଜ ମୁଠିରେ ମାରିଦେଲେ, ଏବଂ ଏହିପରି କରି ମୁନିମାନେକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ। ଏକ ଦିନ, ଦିତିର ଏକ ପ୍ରବଳ ପୁତ୍ର, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ନିଅନ୍ତେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଶିଶୁଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଆସିଲେ। ଶିଶୁ ହସି, ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତରେ ଧରି, ଜୋରରେ ବାନ୍ଧି ଚାପିଦେଲେ। ଶିଶୁର ଶକ୍ତିରେ ଦୈତ୍ୟ ମୁକ୍ତ ହେଇପାରିଲେ ନାହିଁ, ରକ୍ତ ମୁଁହରୁ ଝରିଲା, ଭୟରେ ଚିତ୍କାର କରି ଦ୍ୱାରରେ ପଡ଼ିଲେ। ସେ ଶବ୍ଦରେ ହରିଣ, ସିଂହ, ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପଶୁମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପଳାଇଗଲେ, ଆଶ୍ରମର ଲୋକମାନେ ଭୟରେ ଅସ୍ତିର ହୋଇପଡ଼ିଲେ। ଦୈତ୍ୟ ଦେହ ଘସଡ଼ି ଆଶ୍ରମ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ; ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଶିଶୁଙ୍କ କର୍ମରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ଏପରି ଭାବରେ, ସେଇ ଶିଶୁ ଦୈତ୍ୟ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ନିରନ୍ତର ମାରିଦେଲେ, ସେମାନେ ଭୟରୁ ଆଶ୍ରମ ଦିଗକୁ ଆସିଲେ ନାହିଁ। ତାପରେ, କଣ୍ବ ଆଶ୍ରମର ସମସ୍ତ ଲୋକ ଏବଂ କଣ୍ବ ନିଜେ, ତାଙ୍କର ଅଲୌକିକ କ୍ରିୟା ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ଏକ ନାମ ଦେଲେ: “ଏହିଁ ହେଉଛି ସର୍ବଦମନ, କାରଣ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦମନ କରିଥାଏ।” ଏଭଳି, ସେ ସର୍ବଦମନ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ସେ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପରାକ୍ରମୀ ଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ସେ କେହି ଦୁଃଖିତକୁ ଦୂର କରିଦେଉନଥିଲେ—ନ ରାନୀ, ନ ପୁତ୍ର। ଏହି ସମୟରେ, ଶକୁନ୍ତଳା ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ପାଳିଆ, ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବିଥିବା, ଖୁଲିଥିବା କେଶ, କ୍ଷୀଣ ଦେହ, ଦୁଃଖିତ ମନ, ମେଳ ହୋଇ ଥିବା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ଏହି ଅବସ୍ଥା ଦେଖି, କଣ୍ବ ମହାର୍ଷି ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ର, ବେଦ ଓ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ବିତିଥିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ। ଏହିପରେ, କଣ୍ବ ଋଷି ଶିଶୁର ଅଲୌକିକ କ୍ରିୟା ଦେଖି ବୁଝିଲେ ଯେ, ଏହିବେ ସେ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। ସେ ଶକୁନ୍ତଳାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋ କଥା ଶୁଣ, ମୋ ଝିଅ, ଶୁଭ୍ର ହସ ଥିବା। ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଯେଉଁମାନେ ପତିରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି, ସେଉଁମାନଙ୍କର ପ୍ରଥମ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ହେଉଛି—ମନ, ବାଚା, କାୟା ଦ୍ୱାରା ପତିଙ୍କ ସେବା। ତୁମେ ମୋ ପୂର୍ବ ଅନୁମତିରେ ଏହି ବ୍ରତ ପାଳନ କରିଛ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଶୁଭ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ। ଏହାର ଶେଷରେ, ମାନବ ଲୋକରେ ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କରିବ। ଏହିପରି, ଆଜି ତୁମେ ପୁରୁବଂଶଜ ଦୁଷ୍ୟନ୍ତଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଯିବା ଦରକାର। ସେ ନିଜେ ଆସିନାହାନ୍ତି, ଭାବିଛନ୍ତି ସମୟ ଚାଲିଗଲା; ତେଣୁ ଶୁଭ୍ର ହସ ଥିବା, ତୁମେ ରାଜା ଦୁଷ୍ୟନ୍ତଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ କାମନା କରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କର। ଦୁଷ୍ୟନ୍ତଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକରେ ଦେଖି, ତୁମେ ଆନନ୍ଦ ପାଇବ; ଦେବତା, ବୃଦ୍ଧ, କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ, ବିଶେଷକରି ପତିମାନେ ପାଇଁ ଏକତ୍ରତା ମଙ୍ଗଳକର। ତେଣୁ, ଝିଅ, ତୁମେ ମୋ ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ ପୁତ୍ର ସହ ଯିବା ଦରକାର। ତୁମେ କୌଣସି ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେବ ନାହିଁ; ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ବନ୍ଧାହୋଇଛ। ଏପରି କହି, କଣ୍ବ ତାଙ୍କର ଝିଅ ଓ ନାତି ସହ କଥାହେଲେ; ପୌରବ ସର୍ବଦମନଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କଲେ ଓ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଶୁଘ୍ରାଣ କଲେ। ଏହି ରାଜା, ଦୁଷ୍ୟନ୍ତ, ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶର ଉତ୍ପନ୍ନ; ଏହି ନିଷ୍କଳଙ୍କା ନାରୀ ତାଙ୍କର ପ୍ରଧାନ ରାନୀ ଓ ତୁମ ମାଆ।