ଶକୁନ୍ତଳା ନିଜ ମନରେ ଦୋଷ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦ୍ୱାରା ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହୋଇ, ଶର୍ମିଳା ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। ଏହିପରି ଶର୍ମିଳା ଦୃଶ୍ୟକୁ ଦେଖି, ମହାର୍ଷି କଣ୍ବ ତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଇ କହିଲେ, "ଏହି ଶର୍ମ ହେଉଛି ତୁମ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁର ଚିହ୍ନ। କ’ଣ ଘଟିଛି, ମୋତେ ଖୋଲାମେଳା କହ, ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।" ପରେ ଶକୁନ୍ତଳା ମହାର୍ଷିଙ୍କ ପାଦ ଧୋଇ, ତାଙ୍କ ଆଗରେ ମୂଳ ଓ ଫଳ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି, ସେହି ଶାନ୍ତ ମନରେ ବସିଥିବା କଣ୍ବଙ୍କୁ ପୁନି କଥା କହିଲେ। ପାଦମସାଜ କରି, ସେ ଶକୁନ୍ତଳା, ଯିଏ ପୌରବ ବଂଶର ଦୁଷ୍ୟନ୍ତଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ସେଠାରୁ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହେଲେ। ତା’ପରେ, ଦେହରେ କ୍ଳାନ୍ତି ରହିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଶର୍ମିଳା ହସରେ ଶୁଭ୍ର ଶକୁନ୍ତଳା ମୃଦୁ କଣ୍ଠରେ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ କହିଲେ, "ପିତାଜୀ, ଇଲିଳାପୁତ୍ର ରାଜା ଦୁଷ୍ୟନ୍ତ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ଯାହାକୁ ଦିବ୍ୟ ଆଜ୍ଞାରେ ମୁଁ ପତି ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିଛି, ସେ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି।" "ସେହିପାଇଁ, ପିତା, ଦୟା କରନ୍ତୁ। ମୋର ପତି ମହାନ୍ୟଶୀ। ଆପଣଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଦେଖିପାରନ୍ତି।" କଣ୍ବ ତାଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଦେଖିଲେ। ଶକୁନ୍ତଳାର ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଓ ଅଚଞ୍ଚଳ ମନ ଦେଖି, ମହାତ୍ମା ତପସ୍ବୀ କଣ୍ବ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ କହିଲେ, "ମୁଁ ସବୁ ଜାଣିଛି, ଦେଖିଛି। ତୁମେ ରାଜବଂଶ ପାଇଁ ଯାହା କରିଛ, ଏହା ଅନୁଚିତ ନୁହେଁ। ପୁରୁଷ ସହ ସଂଯୋଗ ଧର୍ମବିରୋଧୀ ନୁହେଁ, ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।" "କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ପାଇଁ ଗାନ୍ଧର୍ବ ବିବାହ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ। ଯେଉଁଠି ଉଭୟଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଓ ସମ୍ମତି ରହିଥାଏ, ସେଉଁଠି ସେଠି ଧର୍ମ ଅତ୍ୟୁତ୍କୃଷ୍ଟ। ଯଦି ଉଚିତ ରୀତିରେ ହୁଏ, ତେବେ ଉତ୍ତମ ସନ୍ତାନ ମିଳିଥାଏ। ଦୁଷ୍ୟନ୍ତ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ମହାନ୍ୟଶୀ, ସେ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।" "ଶକୁନ୍ତଳେ, ତୁମ ପତି ଯିଏ ତୁମେ ଭକ୍ତିରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ଥିବା ବେଳେ ଆସିଛନ୍ତି, ସେ ମହାନ୍ୟଶୀ, ତୁମର ପୁତ୍ର ସାରା ଜଗତରେ କୀର୍ତି ଲଭିବ। ସେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀର ଭୋଗ କରିବ, ଯାହା ସାଗର ଦ୍ୱାରା ସୀମିତ। ସେ ଅବିରୋଧିତ ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ ହେବ। ତୁମ ପାଇଁ ମୁଁ ଖୁସି। ବହୁ ବର୍ଷ ଅପେକ୍ଷା ଅକାରଣ ଗଲା, ଏବେ ତୁମ ଜୀବନ ଫଳବତୀ ହେଲା, ତୁମେ ଦୋଷମୁକ୍ତ। ମୋଠାରୁ ଚାହିଁଥିବା ଏକ ଵର ମାଗ।" ଶକୁନ୍ତଳା କହିଲେ, "ଯେଉଁଠି ମୁଁ ଦୁଷ୍ୟନ୍ତଙ୍କୁ ମୋ ପତି ଭାବେ ଦେବତାମାନେ ଆଗରେ ସ୍ୱୀକାର କରିଛି, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କ ଓ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରନ୍ତୁ।" ଏପରି କହି, ଶକୁନ୍ତଳା ଧର୍ମ ଓ ରାଜ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ତା ବାଛିଲେ। ଦୁଷ୍ୟନ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ କଣ୍ବ ଋଷି କହିଲେ, "ତଥାସ୍ତୁ।" ସେ ତାଙ୍କ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ହାତ ଦେଇ ସ୍ନେହ ଦେଖାଇଲେ। "ଏହି ଦିନଠାରୁ, ଶୁଭେ, ତୁମେ ମହାନ୍ୟଶୀ ଦୁଷ୍ୟନ୍ତଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ। ସତୀ ଦମ୍ପତୀ ମାନ୍ୟତା ରଖ।" ଏପରି କହି, ଶୁଦ୍ଧତା ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ଅଧିକ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଏହି ସ୍ନେହସ୍ପର୍ଶରେ ଶକୁନ୍ତଳା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ଦୁଷ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଯାଇବା ପରେ, ଦିନକୁ ଦିନ ଶକୁନ୍ତଳା ମହାନ୍ୟଶୀ ଦୁଷ୍ୟନ୍ତଙ୍କ ସନ୍ତାନକୁ ଗର୍ଭରେ ଧାରଣ କରି ଚାଲିଥିଲେ। ରାଜାଙ୍କୁ ଭାବି ଦିନ ରାତି ନିଦ୍ରା ହରାଇ, ସ୍ନାନ ଓ ଭୋଜନ ଅବହେଳା କରୁଥିଲେ। ରାଜାଙ୍କ ଦୂତ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅଥବା ସେନା ଆସିବେ ବୋଲି ଦିନ, କାଲି ବା ପରସ୍ବାରେ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଦିନ, ପକ୍ଷ, ଋତୁ, ମାସ, ବର୍ଷ ଗଣି ତିନି ବର୍ଷ କଟିଗଲା। ତିନି ବର୍ଷ ପରେ, ମହାର୍ଷିଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ଧୈର୍ୟ ଓ ସୁବିଚାର ଦେଇ ଅନେକଥର କହିଲେ, "ପ୍ରିୟେ, ଜଗତ ଚଳିତ ଧର୍ମ ଶୁଣ। ଗୁରୁଙ୍କ କଥା ବିରୋଧ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ଯେଉଁଠି ଉପକାର ଅଛି, ତାହା କର। ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବିଷ୍ଣୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ନି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତ ପାଇଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଗୁରୁ। ମହିଳାମାନେ ପାଇଁ ସ୍ୱାମୀ ଦେବତା। ତୁମର ପିତାଜୀ ଜନ୍ମ ସମୟରେ ଯାହା କହିଥିଲେ, ସେହି କଥା ଶୁଣି କର। ଏହା କଲେ ତୁମେ ଧର୍ମମୟ ହେବ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶକୁନ୍ତଳା ମନେ କଲେ, "ଠିକ୍ ଅଛି," ଏବଂ ତିନି ବର୍ଷ ପରେ ଶକୁନ୍ତଳା ଅସୀମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଜନ୍ମ ସମୟରେ ଆକାଶରୁ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି ହେଲା, ଦେବଦୁନିଆ ଠୁ ଶବ୍ଦ ହେଲା, ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ। ଦେବମାନେ ମଧୁର ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, "ଶକୁନ୍ତଳେ, ତୁମ ପୁଅ ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ ହେବ।" "ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି, ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ପୃଥିବୀରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ହେବ। ସେ ପୌରବ ଶତାଶ୍ୱମେଧ କରିବ। ଅନେକ ରାଜସୂୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରାଜଧର୍ମ ଯଜ୍ଞ କରିବ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଅପାର ଦାନ ଦେବ।" ଏହି ଦେବବାଣୀ ଶୁଣି, କଣ୍ବ ଆଶ୍ରମର ସମସ୍ତ ମହାର୍ଷି ଶକୁନ୍ତଳାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଶକୁନ୍ତଳା ଏହି ଶୁଭ ବାର୍ତ୍ତା ଶୁଣି ବହୁତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଓ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ପରେ କଣ୍ବ ମୁନି ଶିଶୁ ପାଇଁ ଜନ୍ମାଦି ସମସ୍ତ ସଂସ୍କାର କରି, ଝିଅଟି ବଢିବା ସହିତ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ପୁନି କରିଥିଲେ।