ଏହି ଘଟଣାରେ, ରାଜା ଦୁଷ୍ୟନ୍ତ ଶକୁନ୍ତଳାଙ୍କୁ ନିଜ ଗୃହକୁ ନେବା ପାଇଁ ସମ୍ମତି ଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଏହା କଥା ଦେଲେ—“ଯଦି ତୁମେ ଅନ୍ୟଥା କରିବ, ତେବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ନିଜ ଗୃହକୁ ନେବି ନାହିଁ। ମୁଁ ସତ୍ୟ କଥା ଦେଉଛି, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଆତିଥ୍ୟ ଦେଇ ତୁମକୁ ଆଣିବି।” ଏହା କହି ରାଜା ଦୁଷ୍ୟନ୍ତ ଶକୁନ୍ତଳାଙ୍କୁ ଅଳିଙ୍ଗନ କରିଲେ ଓ ହସି ଦେଖିଲେ। ପରେ ସେ ଶକୁନ୍ତଳାଙ୍କୁ ଉପରେ ଅଳିଙ୍ଗନ କରି, ପରିକ୍ରମା କରି, ତାଙ୍କ ପାଦରେ ପଡିଲେ। ଦୁଷ୍ୟନ୍ତ ଶକୁନ୍ତଳାକୁ ଉଠାଇ, ବାରମ୍ବାର କହିଲେ—“ଦୁଃଖ କରିନାହିଁ, ମୁଁ ମୋ ଶୁଭ କର୍ମର ଶପଥ ଦେଉଛି, ରାଜାକୁମାରୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଣିବି।” ଏପରି ଶପଥ ଦେଇ, ଦୁଷ୍ୟନ୍ତ ଚିନ୍ତା କରି କାଶ୍ୟପାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଶକୁନ୍ତଳା ଏହି ଘଟଣା ଦେଖି, ନିଜ ଶୁଧ୍ଧ ମନ ଦେଇ ଚିନ୍ତା କଲେ—“ମୁଁ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଛି, ଦୁଷ୍ୟନ୍ତଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ଆସିଛି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ମହାନ ବିଶିଷ୍ଟ କିମ୍ବା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବେ କି?” ଏହିଭଳି ଭାବି, ସେ ନିଜ ସହରକୁ ଯିବାକୁ ଗଲେ। ଏକ କ୍ଷଣ ପରେ, ଶକୁନ୍ତଳାଙ୍କ ପିତା କଣ୍ବ ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଲେ। ଶକୁନ୍ତଳା ଲଜ୍ଜାରେ ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କରିନାହିଁ। ଭୟଭୀତ ଭାବରେ, ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ ମୁନିଙ୍କୁ ନିକଟ ଯାଇ, ତାଙ୍କ ଭାର ନେଇ, ଉପବେଶ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ। ଶକୁନ୍ତଳା କାଶ୍ୟପାଙ୍କ ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଲଜ୍ଜାରେ ଚକ୍ଷୁ ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଶକୁନ୍ତଳା ଲଜ୍ଜାରେ କଣ୍ବଙ୍କୁ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ; ଭୟରେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରୁ ବିଚଳିତ ହେଇଥିଲେ। ନିଜର ଅପରାଧ ଦେଖି, ନିଜ ନିଷ୍କଳଙ୍କ ବୃତ୍ତିରେ ଅଟୁଟ ରହି, ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ। ଏହି ଦେଖି, କଣ୍ବ ମୁନି ଶକୁନ୍ତଳାକୁ କହିଲେ—“ଲଜ୍ଜା କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ଆଗରୁ ଯେପରି ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେବ। ଘଟଣା କଣ ଘଟିଛି କହ, ଭୟ କରିନାହିଁ।” ପରେ, ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ କରି, ଶକୁନ୍ତଳା ମୁନିଙ୍କୁ ଚାହିଁ ଅନୁକୂଳ ଫଳ ଓ ମୂଳ ଦେଲେ। ଶକୁନ୍ତଳା ମୁନିଙ୍କ ପାଦ ଦବାଇ, ନିଜର ଲଜ୍ଜା ଓ ସ୍ନିଗ୍ଧ ହସରେ କଶ୍ୟପାଙ୍କୁ କହିଲେ—“ପିତା, ଇଲିଲା ପୁତ୍ର ଦୁଷ୍ୟନ୍ତ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ଯେଉଁ ଦିବ୍ୟ ନିୟମରେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପତି ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିଛି, ସେ ଆସିଛନ୍ତି।” “ଏହିପରି, ପିତା, କୃପା କରନ୍ତୁ। ମୋ ପତି ବଡ଼ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଆପଣଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସବୁ ଦେଖିପାରିବେ।” ଏହିପରି କହି, କାଶ୍ୟପା ନିଜ ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସବୁ ଦେଖିଲେ। ଶକୁନ୍ତଳାଙ୍କ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଓ ଅଟୁଟ ମନ ଦେଖି, ମୁନି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଇ କହିଲେ—“ମୁଁ ଏହି ସବୁ ଦେଖିଛି, ଜାଣିଛି—ତୁମେ ଆଜି ରାଜବଂଶ ପାଇଁ ମୋତେ ଅନୁତ୍ଷ୍ଠାନ କରି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ। ପୁରୁଷ ସହିତ ଏକତା ଧର୍ମ ଉଲ୍ଲଂଘନ ନୁହେଁ; ଭୟ କରିନାହିଁ, ସତ୍ୱଳଭ, ତୁମେ ଠିକ୍ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ। କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ପାଇଁ ଗନ୍ଧର୍ବ ବିବାହ ସ୍ରେଷ୍ଠ; ଦୁଇ ଜଣ ଚାହିଲେ ଓ ସମ୍ମତି ଦେଲେ, ଏହି ବିବାହ ସ୍ରେଷ୍ଠ। ଯଦି ନିୟମ ଅନୁସାରେ କରିଛ, ଉତ୍ତମ ସନ୍ତାନ ପାଇବ। ଦୁଷ୍ୟନ୍ତ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ସ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ। ତୁମର ପତି, ଯେଉଁ ଦିନେ ତୁମେ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ତାଙ୍କୁ ପାଇଛ, ସେ ବଡ଼ ମହାନ; ତୁମର ପୁତ୍ର ଜଗତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ। ସେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ଉପଭୋଗ କରିବ, ସମୁଦ୍ର ଆବୃତ ଭୂମିର ଚକ୍ର ଅଟୁଟ ଭାବେ ଚାଲିବ। ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ଚକ୍ର ସଦା ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ରହିବ। ତୁମ ପାଇଁ, ଶୁଭ୍ର ମୁହଁ ଅଳିଙ୍ଗନ କରି, ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ। ବହୁ ସମୟ ବ୍ୟର୍ଥ ଗଲା; ଏବେ ଫଳଦାୟୀ ହେଲା, ତୁମେ ଅପରାଧ ମୁକ୍ତ। ଏହି କାରଣରେ ମୋଠୁ ଚାହିଁ ଏକ ବର ନିଅ।" ଶକୁନ୍ତଳା କହିଲେ—“ଯେଉଁ ଦୁଷ୍ୟନ୍ତକୁ ମୁଁ ପତି ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିଛି, ସେ ସ୍ରେଷ୍ଠ; ଦେବତାମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପତି ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିଛି। ତେଣୁ, ତାଙ୍କ ଓ ତାଙ୍କର ପରାମର୍ଶଦାତାଙ୍କୁ କୃପା କରନ୍ତୁ।” ଏପରି କହି, ଶକୁନ୍ତଳା ଧର୍ମ ଓ ରାଜ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ବାଛିଲେ। ପୌରବ ବଂଶୀ ଦୁଷ୍ୟନ୍ତଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ, କଣ୍ବ ମୁନି କହିଲେ—“ତଥାସ୍ତୁ।” ସେ ନିଜ ଝିଅ ଶକୁନ୍ତଳାଙ୍କୁ ଅଳିଙ୍ଗନ କଲେ। “ଆଜିଠୁ, ମହାନ ଦୁଷ୍ୟନ୍ତଙ୍କ ପତ୍ନୀ ତୁମେ; ପତିପ୍ରତି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ନିୟମ ରକ୍ଷା କର।” ଏପରି କହି, ଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ଆଉ ଅଳିଙ୍ଗନ କଲେ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଶକୁନ୍ତଳା ଏହି ଛୁଆଁରେ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ଦୁଷ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଦିନକୁ ଦିନ ଶକୁନ୍ତଳା ଦୁଷ୍ୟନ୍ତଙ୍କର ସନ୍ତାନକୁ ଧାରଣ କରି, ତାଙ୍କୁ ଭାବି ରହିଲେ। ଦୁଷ୍ୟନ୍ତଙ୍କ ବିରହରେ ଶକୁନ୍ତଳା ଦିନ ରାତି ନିଦ୍ରା ବିନା ରହି, ସ୍ନାନ ଓ ଖାଦ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିଲେ। ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଚାହିଲେ—“ରାଜାଙ୍କ ଦୂତ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ସେନା ଆଜି, କାଲି କିମ୍ବା ପରେ ଆସିବେ।” ଦିନ, ପକ୍ଷ, ଋତୁ, ମାସ ଓ ବର୍ଷ ଗଣନା କରି, ତିନି ବର୍ଷ ଗଲା। ତିନି ବର୍ଷ ଶେଷ ହେବା ପରେ, ମୁନିଙ୍କ ପତ୍ନୀମାନେ ଶକୁନ୍ତଳାଙ୍କୁ ଦୟା ଦେଇ, ବୁଝାଇ କହିଲେ—“ଶୁଣ, ଜଗତର ଆଚରଣ; ଶୁଣି ଯାହା ଚାହିଁ କର। ଗୁରୁଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅବହେଳା କରିନାହିଁ; ଯାହା ଉପକୃତି ତାହା କର।” "ବିଷ୍ଣୁ ଦେବତାଙ୍କ ଦେବତା, ଅଗ୍ନି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଦେବତା, ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ; ଜଗତରେ ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ପତି ଦେବତା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶିକ୍ଷକ।" ଏପରି ଶକୁନ୍ତଳାଙ୍କ ଜୀବନର ଏହି ଅନ୍ତର୍ଗତ ଘଟଣା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।