ସେ ଜଙ୍ଗଲ ଅପୂର୍ବ ଭାବରେ ଉତ୍କଟ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରିଥିଲା, ଯାହାରେ ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ତଥା ପ୍ରମାଦିତ ମାକଡ଼ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ବିହାର କରୁଥିଲେ। ଏଠାରେ ଗଛମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ସାଧୁ, ଢିଲା ଏବଂ ସୁଗନ୍ଧିତ ପବନ ଚାଲିଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ପ୍ରମଦ ଚାପ ରହିଥିଲା। ରାଜା ଏହି ଜଙ୍ଗଲକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଏପରି ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା, ନଦୀ କୂଳ ଦ୍ୱାରା ଶୁଭ୍ର ଓ ଧ୍ୱଜ ପରି ଉତ୍ତୋଳିତ ହୋଇଥିଲା। ସେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଚାହିଁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ପକ୍ଷୀ ଉଲ୍ଲାସିତ ଥିଲେ, ସେଠି ଏକ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଓ ଆନନ୍ଦ ଦାୟକ ଆଶ୍ରମ ଦେଖିଲେ। ଏହି ଆଶ୍ରମ ନିଜେ ନିଜେ ଅନେକ ଗଛରେ ଘନ ଏବଂ ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା, ଏହି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶ୍ରମକୁ ରାଜା ସମ୍ମାନ କଲେ। ଏହି ଆଶ୍ରମ ତପସ୍ୱୀ, ଭଳଖିଲ୍ୟ ଓ ଅନେକ ଋଷିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା; ଫୁଲ ଶଯ୍ୟାରେ ଭରିଥିବା ଅନେକ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ ଥିଲା। ଉଚ୍ଚ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗଛମାନେ ଏହି ଆଶ୍ରମକୁ ଦୀପ୍ତିମାନ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଚାରିପାଖରେ ମାଳା ପରି ଶୋଭିତ ଥିଲା। ଏଠି ଏକ ପବିତ୍ର ନଦୀ ନିକଟରେ ବହିଥିଲା, ଯାହାର ଜଳ ମଧୁର ଥିଲା। ଏହି ଆଶ୍ରମ ଅନେକ ପକ୍ଷୀ ଦ୍ୱାରା ଭରିଥିଲା, ଏବଂ ଅନେକ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ ଓ ଝୁଣ୍ଡ ଦେଖି ରାଜା ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ଏହି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶ୍ରମ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଲୋକ ପରି ଦିଖିଲା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଭାବରେ ମନୋହର ଥିଲା; ରାଜା ଏହାକୁ ଆଗକୁ ଗଲେ। ସେ ଏକ ନଦୀ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଆଶ୍ରମ ସହ ଯୁକ୍ତ ଏବଂ ପବିତ୍ର ଜଳରେ ଭରିଥିଲା; ଏହି ନଦୀ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ମାତୃ ପରି ଦିଖିଲା। ଏହି ନଦୀ ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ତୀର, ଫୁଲ ଓ ଝାଗରେ ଭରିଥିବା ପାଣି, କିନ୍ନରମାନେ ଓ ହାତୀ-ଭାଲୁ ଦ୍ୱାରା ଆକିରିଥିଲା। ନଦୀର ତୀର ଶୁଭ ଚାନ୍ତ ଓ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଶବ୍ଦରେ ମୁହିଁଥିଲା; ଏଠି ମଦିରାପ୍ତ ହାତୀ, ବାଘ ଓ ବଳଶାଳୀ ସାପ ଦ୍ୱାରା ଆକିରିଥିଲା। ନଦୀର ତୀରରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶ୍ରମ ଥିଲା, ଯାହା ବିଶିଷ୍ଟ ଓ ମହାତ୍ମା କାଶ୍ୟପ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଥିଲା, ଅନେକ ଋଷିମାନେ ଏଠି ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଏପରି ଆଶ୍ରମ ଓ ନଦୀ ଦେଖି ରାଜା ଏଠିକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଏକାଗ୍ର ହେଲେ। ମାଲିନୀ ଦ୍ୱୀପ ଏବଂ ମନୋହର କୂଳ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଏହି ନର-ନାରାୟଣ ଅଞ୍ଚଳ ଗଙ୍ଗା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା। ଉତ୍ସାହିତ ମୟୂରମାନେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିବା ଏହି ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ଚୈତ୍ରରଥ ପରି ଏକ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଆସିଲେ। ଅପୂର୍ବ ଗୁଣ ଓ ବର୍ଣ୍ଣନା ଅତିକ୍ରମ କରିବା ଦୀପ୍ତିରେ ଶୋଭିତ, ସେ କାଶ୍ୟପ ଓ କଣ୍ବ ତପସ୍ୱୀଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ସେନା—ଘୋଡ଼ା, ପଦାତି ଓ ହାତୀ ଦ୍ୱାରା ଭରିଥିବା—ବନର କୂଳରେ ଉପସ୍ଥିତ କରି, ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଲେ: "ମୁଁ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ତପସ୍ୱୀ କାଶ୍ୟପ ଋଷିଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯିବି; ତମେ ଏଠି ରୁହ, ମୁଁ ଫିରିବି।" ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନ ପରି ଏହି ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ରାଜା ତାଙ୍କର ଭୋକ ଓ ତୃଷ୍ଣା ପରିତ୍ୟାଗ କରି, ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଏବଂ ପୁରୋହିତ ସହିତ, ରାଜା ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ତପସ୍ୟାର ଅସୀମ ଭଣ୍ଡାର ଭାବରେ ଏହି ଋଷିଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଁ, ରାଜା ଆଶ୍ରମକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକ ପରି ଦିଖିଲା, ମଧୁମକୁଳୀ ର ଗୁଞ୍ଜନ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଦ୍ୱିଜ ମଣିଷ ଦ୍ୱାରା ଭରିଥିଲା। ବିସ୍ମୟ ଭରା ଦୃଷ୍ଟିରେ ରାଜା ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ; ସେ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ବାହ୍ବୃଚ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବେଦ ରିଗ ଶ୍ଲୋକ ଶୁଭ୍ର ଅନୁକ୍ରମରେ ଚାନ୍ତ କରୁଥିବା ଶୁଣିଲେ। ଆଶ୍ରମ ବିଦିପ୍ତିମାନ ଥିଲା, ଯେଉଁଠି ବେଦିକ କ୍ରିୟାରେ ଦକ୍ଷ, ଯଜୁର୍ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ, ଶୀଳବତ୍ତା ତପସ୍ୱୀମାନେ ସାମ ଗୀତ ଗାଇ ଆଶ୍ରମକୁ ଶୋଭା ଦେଇଥିଲେ। ଏଠି ସଂୟମୀ ଓ ଶୀଳବତ୍ତା ଲୋକମାନେ ଭରୁଣ୍ଡ ସାମ ଓ ଅଥର୍ବ ଗୀତ ଗାଇଥିଲେ। ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ଅଥର୍ବବେଦ ପାଠକ, ପୁଗା ଓ ଯଜ୍ନିୟ ସାମ ଗାଇଥିବା ଲୋକମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶବ୍ଦ ଅନୁସୃତ ଧ୍ୱନିରେ ସଂହିତା ଚାନ୍ତ କରୁଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଉଚ୍ଚ ଓ ଶୁଭ୍ର ଶବ୍ଦରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ; ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶ୍ରମ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକ ପରି ଦିଖୁଥିଲା। ଏଠି ବିଭିନ୍ନ ବିଦ୍ୟାରେ ଦକ୍ଷ, ବିଧି ଅନୁସାରେ କ୍ରିୟା କରୁଥିବା, ତର୍କ ଓ ଆତ୍ମ ଜ୍ଞାନର ତତ୍ତ୍ୱ ଅବଗତ ବେଦ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଥିଲେ। ଏଠି ବିଭିନ୍ନ ତର୍କ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ କ୍ରିୟାର ବିଶେଷ ଜ୍ଞାନୀ, ମୋକ୍ଷ ଓ ଧର୍ମ ଉପଦେଶରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଲୋକମାନେ ଥିଲେ। ତତ୍ତ୍ୱ ନିର୍ଣ୍ଣୟ, ବିରୋଧ ଓ ନିଷ୍ପତ୍ତି ମାଧ୍ୟମରେ ଚରମ ସତ୍ୟର ଜ୍ଞାନ ଅପ୍ଲବ୍ଧ କରିଥିବା, ବ୍ୟାକରଣ, ଛନ୍ଦ, ନିରୁକ୍ତ ଓ କାଳ ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଥିଲେ। ଏଠି ପଦାର୍ଥ, କ୍ରିୟା ଓ ଗୁଣ ଜ୍ଞାନୀ, କାରଣ-ଫଳ ବିବେକୀ, ପକ୍ଷୀ ଓ ମାକଡ଼ର ଚିତ୍କାର ବୁଝିପାରିବା, ବ୍ୟାସଙ୍କ ଶାସ୍ତ୍ର ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଥିଲେ। ରାଜା ନିଜ ପ୍ରଶଂସା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପ୍ରକାଶିତ ଏବଂ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ଚାର୍ବାକ ତତ୍ତ୍ୱ ଶାସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ ଶୁଣିଲେ। ଏଠି ଏଉଁଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦୃଢ଼ ନିୟମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି, ନିୟମିତ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଓ ପାଠରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ରଖିଥିଲେ। ରାଜା ଅପୂର୍ବ ଓ ମନୋହର ଆସନ ଦେଖି, ଭିତରେ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଅନୁଭବ କଲେ। ଦ୍ୱିଜମାନେ ଦେବତା ମନ୍ଦିରରେ ଉପାସନା କରୁଥିବା ଦେଖି, ରାଜା ନିଜକୁ ମନେ କଲେ ଯେଉଁପରି ସେ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକରେ ଅଛନ୍ତି। ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ଶୁଭ୍ର ଆଶ୍ରମ, କାଶ୍ୟପ ତପସ୍ୟାରେ ସୁରକ୍ଷିତ ଏବଂ ତପୋବନର ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ, ଦେଖିବାରେ ରାଜା ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେନାହିଁ। ସେ କାଶ୍ୟପ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଚାରିପାଖରେ ଅନେକ ମହାତ୍ମା ତପସ୍ୱୀମାନେ ଘିରିଥିଲେ; ରାଜା ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁରୋହିତ ସହିତ, ଏହି ଏକାନ୍ତ, ଅତି ମନୋହର ଓ ଶୁଭ୍ର ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ଏହିପରେ, ରାଜା ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେକୁ ଦୂରେ ପଠାଇ, ଆଶ୍ରମରେ ଦୃଢ଼ ନିୟମରେ ଅଛିଥିବା ଋଷିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେନାହିଁ।