ଏହି ଦିନ, ରାଜା ଦୁଷ୍ୟନ୍ତଙ୍କ ରାଜଧାନୀରେ ତାଙ୍କର ଶିକାର ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଉଚ୍ଚ ଦୁର୍ଗ ଉପରେ ରାଜଶ୍ରୀରେ ଶୋଭା ପାଉଥିବା ଲୋକମାନେ ଦେଖିଲେ, ରାଜା ଚାଲିବା ସମୟରେ ତାଙ୍କର ରଥ ଓ ହାତୀର ଗଞ୍ଜନ ଶବ୍ଦ ଉପରେ ଉପରେ ଚାଲିଗଲା। ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖି ସେଠିର ଜନାନୀମାନେ ତାଙ୍କର ପ୍ରତାପ ଓ ପ୍ରଶଂସାରେ ମୁଗ୍ଧ ହେଲେ; ସେମାନେ ଭାବିଲେ, "ଏହି ମନୁଷ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ, ଶତ୍ରୁଦଳ ନାଶକ, ଅପରିମିତ ଶକ୍ତିର ମାଳିକ।" ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସମୁହ ଜନାନୀମାନେ କହିଲେ, "ଏହି ମନୁଷ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରଧାରୀ ବଜ୍ରଧାରୀ, ଯୁଦ୍ଧରେ ବସୁ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।" ସେମାନେ ଆଉ କହିଲେ, "ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କର ବାହୁବଳ ସମ୍ମୁଖୀନ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ଆଉ ଶତ୍ରୁ ରହିପାରିନାହାନ୍ତି।" ଏହିପରି ଆନୁରାଗରେ ସମସ୍ତେ ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଫୁଲ ଝରାଇଲେ; ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଚାରିପାଖରେ ତାଙ୍କୁ ବଢିଅନ୍ତୁ କହି ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ। ରାଜା ଦୁଷ୍ୟନ୍ତ ଶିକାର ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ହାତୀ ଉପରେ ଚଢି ଅଟଳ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଜଙ୍ଗଲ ଦିଗରେ ଚାଲିଗଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଓ ଶୂଦ୍ରମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରି, ଶୁଭେଚ୍ଛା ଓ ବିଜୟାଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ଦେଖିଲେ। ନଗର ଓ ଗ୍ରାମର ଲୋକମାନେ ଦୂର ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନୁସରଣ କରି, ରାଜାଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ଫେରିଗଲେ। ତାଙ୍କର ରଥ ଗରୁଡ ସମାନ ଦୃତିରେ ଚାଲି, ଭୂମି ଓ ଆକାଶ ଭରି ଗଞ୍ଜନ ଶବ୍ଦ ହେଲା। ରାଜା ଦୁଷ୍ୟନ୍ତ ଏକ ନନ୍ଦନ ଦିଗରେ ଜଙ୍ଗଲ ଦେଖିଲେ; ଏଠି ବିଲ୍ବ, ଅର୍କ, ଖଦିର, କପିଥ୍ତ, ଧାବ ଗଛର ଘନ ଜଙ୍ଗଲ ଥିଲା। ଏହି ଜଙ୍ଗଲ ପାହାଡ଼ ଝାଡ଼ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟକିରଣରେ ଆବୃତ, ଜଳହୀନ ଓ ଜନଶୂନ୍ୟ, ବହୁ ଯୋଜନା ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବ୍ୟାପିଥିଲା। ଏହି ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଇ, ଦୁଷ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କର ସେନା, ସେବକ ଓ ଯାନ ନେଇ ଯୁଝିଲେ; ଏଠି ତୀବ୍ର ହରିଣ, ସିଂହ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲୀ ପ୍ରାଣୀ ଥିଲେ। ଦୁଷ୍ୟନ୍ତ ଅନେକ ପ୍ରାଣୀ ଶିକାର କରି, ତୀର ଦ୍ୱାରା ବହୁ ବାଘ ମାରିଦେଲେ; ଦୂରରେ ଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ତୀର ଦେଇ ମାରିଲେ, ନିକଟରେ ଆସିଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ତାଙ୍କର ତଳୱାର ଦେଇ ମାରିଲେ। ଶଉଳ ଦ୍ୱାରା ହରିଣମାନେକୁ ମାରି, ଗଦା କୁସଳ ଦୁଷ୍ୟନ୍ତ ଜଭେଲିନ, ତଳୱାର, ଗଦା ଓ ମୁସଳ ଦେଇ ଅନେକ ପ୍ରାଣୀ ଓ ପକ୍ଷୀ ମାରିଦେଲେ। ଏଠି ଯୁଦ୍ଧକୁ ପ୍ରେମ କରୁଥିବା ଯୋଧାମାନେ ଓ ରାଜା ସେହି ଶକ୍ତିରେ ଚାଳିଥିଲେ। ଏପରି ଭୟାନକ ଶିକାରରେ ଜଙ୍ଗଲ ତଳମାଳି ହେଲା; ଜଙ୍ଗଲର ଜନ୍ତୁମାନେ ଏଠି ଛାଡ଼ି ଦୂରେ ପଳାଇଗଲେ, ତାଙ୍କର ନେତାମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ। ହରିଣମାନେ ଭୟରେ ଏଠି ଓଠି ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ; ଜଳ ନାହିଁ, ତେଣୁ ହରିଣମାନେ ଶୁଷ୍କ ନଦୀକୁ ଯାଇ, ଜଳ ଅଭାବରେ ଶରୀର ଶିରିଗଲେ। ହାରି ଓ ପାଣି ଅଭାବରେ ସେମାନେ ଭୂମିରେ ହେଲାସ୍ତ ହେଇ ପଡ଼ିଗଲେ। କିଛି ହରିଣ ଭୋକ ଅଭିମାନରେ ବାଘ ସମାନ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଖାଇ ଦିଏ; ଅନ୍ୟମାନେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଅଗ୍ନି ଉତ୍ପାଦନ କରି ଜୀବନ ରକ୍ଷା କରିଲେ। ସମୟ ଅନୁସାରେ ମାନେ ମାଂସ ଖାଇ, ଭଲଭାବରେ ପାକ କରି ଭୁନି ଖାଇଲେ। ଏଠି କିଛି ମଦର ହାତୀ, ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆହତ ହୋଇ, ଭୟରେ ଶୁଣ୍ଡ ଭିତରେ ଗୁଡ଼ି ଦେଇ, ଦୃତିରେ ପଳାଇଗଲେ; ଏଠି ତାଙ୍କର ମଳ ଓ ମୂତ୍ର ତ୍ୟାଗ କରି, ରକ୍ତ ଝରାଇ ଦେଇ ଦୂରେ ଯାଇପଡ଼ିଲେ। ଏଠି ଜଙ୍ଗଲୀ ହାତୀମାନେ ଅନେକ ମନୁଷ୍ୟକୁ ମାରିଦେଲେ; ଏହି ଜଙ୍ଗଲ ରାଜା ଦୁଷ୍ୟନ୍ତଙ୍କ ତୀର ଝଡ଼ରେ ଆବୃତ ହୋଇ, ଜନ୍ତୁମାନେ ଦୂରେ ପଳାଇ, ଏହି ଜଙ୍ଗଲ ରାଜାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଶୋଭା ପାଇଲା। ଏପରି ଅନେକ ଜନ୍ତୁ ମାରି, ତାଙ୍କର ସେନା ଓ ଯାନ ନେଇ ଦୁଷ୍ୟନ୍ତ ଏକ ଘନ କଳା ଧୂଆଁ ସମାନ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଦେଖିଲେ; ଏଠି ସିଦ୍ଧ ଓ ଚାରଣମାନେ ବିଚରଣ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଜଙ୍ଗଲ ରାଜଧାନୀରୁ ଦୁଇ ଯୋଜନା ଦୂରେ ଥିଲା; ଦୁଷ୍ୟନ୍ତ ଶିକାର କରିକି ଏଠି ଚାଲିଗଲେ, ନିଜେ ଅତିଶୟ କ୍ଲାନ୍ତ ଓ ତ୍ରୁତି ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ଅନୁସରଣ କରି, ରାଜା ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଦୃତିରେ ଚଲାଇଲେ; ଏହି ଶିକାର ଅନୁସରଣରେ ରାଜା ଆଉ ଏକ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏକା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୁଷ୍ୟନ୍ତ ଭୋକ, ତ୍ରୁତି ଓ ଶ୍ରମରେ ଶିରି, ଜଙ୍ଗଲ ଶେଷରେ ଏକ ବିଶାଳ ଶୂନ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏହି ସ୍ଥାନ ପାର କରି, ରାଜା ଅତି ଶୋଭାମୟ ଓ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ତପୋବନ ଦେଖିଲେ; ଏହି ସ୍ଥାନ ଅତି ଆକର୍ଷକ ଓ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲା। ସିତଳ ପବନରେ ଏକ ଅନ୍ୟ ମହାଜଙ୍ଗଲକୁ ଚାଲିଗଲେ; ଏଠି ଫୁଲ ଫୁଟିଥିବା ଗଛ ଓ ମନମୋହନ ଘାସ ମେଦୁରେ ଶୋଭା ପାଇଥିଲା। ଏହି ଜଙ୍ଗଲ ବିଶାଳ, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ମଧୁର ଡାକରେ ତଳମାଳି, କୋଇଲା ଓ ଝିଙ୍ଗା ଚିଁଚିଁ ଶବ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ଶାଖା ହେଉଥିବା ଗଛ, ମନମୋହନ ଛାୟା ଦେଇ, ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ତଳମାଳି କରୁଥିଲେ; ଏହି ଜଙ୍ଗଲ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ ଥିଲା। ଏଠି କୌଣସି ଗଛ ନ ଫୁଲ ନ ଫଳ ନ ଅଣ୍ଟୁ ଥିଲା; ଏଠି କୌଣସି ଗଛ ମଧୁମକ୍ଷୀର ଝୁଣା ଦେଇ ଆବୃତ ନ ଥିଲା। ପକ୍ଷୀର ଡାକ ଓ ଫୁଲର ଶୋଭାରେ ଏହି ଜଙ୍ଗଲ ଅତି ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଥିଲା; ଏଠି ଗଛମାନେ ଚାରିଉଁ ପାଖରେ ଫୁଲ ଫୁଟି, ମନମୋହନ ଛାୟା ଦେଉଥିଲେ। ଦୁଷ୍ୟନ୍ତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁଧରୀ, ଏହି ଶୋଭାମୟ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଏଠି ପବନ ଫୁଲ ଶାଖାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଖେଳିବାରେ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲା। ଗଛମାନେ ଅନେକ ଥର ଫୁଲ ଝରାଇ, ତାଙ୍କର ଶିଖର ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁ, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ମଧୁର ଡାକରେ ତଳମାଳି କରୁଥିଲେ। ଗଛମାନେ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗ ଓ ଶୋଭାମୟ ଫୁଲରେ ଆବୃତ ଥିଲେ; ତାଙ୍କର କିଶୋର ଶାଖାମାନେ ଫୁଲର ଓଜନରେ ବେଉଁ, ପକ୍ଷୀମାନେ ଏଠି ଏକଠା ହୋଇଥିଲେ। ମଧୁ ଚାହିଁ, ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ଏଠି ମଧୁର ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲେ, କିଶୋର ଶାଖା ଫୁଲରେ ବେଉଁ ଥିଲା। ଅନେକ ସ୍ଥାନ ଫୁଲ ଏଉଁ ଏଉଁ ହେଉଥିବା, ଲତାମାନେ ଚାରିଉଁପାଖରେ ଶୋଭା ପାଉଥିବା ଦେଖି, ଏହି ମହାପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଦୁଷ୍ୟନ୍ତ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଏହି ଜଙ୍ଗଲ ଫୁଲ ଶାଖାମାନେ ଏକାଉଁ ଏକାଉଁ ହେଉଥିବା, ବଡ଼ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପତାକା ସମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।