ଯେତେବେଳେ ମାଧବୀ ବୁଝିଲେ ଯେ ତାଙ୍କର ପିତା ସ୍ଵର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରିଛନ୍ତି, ସେ ପ୍ରଥମେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ତାପରେ ତାଙ୍କ ମାଆଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ମାଧବୀ ନମ୍ର ଭାବେ ପଚାରିଲେ, "ମା, ଯାହାଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମକୁ ଆପଣ ଏଠି ପୂଜିଲେ, ସେ କିଏ? ଏହି ଦେବସମ ରାଜା କିଏ, ଯାହାଙ୍କୁ ଆପଣ ସମ୍ମାନ କଲେ? ଦୟାକରି ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ।" ତାଙ୍କ ମାଆ କହିଲେ, "ମୋ ସନ୍ତାନମାନେ, ସମସ୍ତେ ଶୁଣ, ଏହି ନହୁଷ ମୋ ପିତା, ଏହି ମହାନ ଯୟାତି ତୁମେ ଯାହାଙ୍କୁ ଦେଖୁଛ, ସେ ମୋ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ମାମାଘର ଦାଦା। ସେ ତାଙ୍କ ଭାଉ ପୁରୁଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟରେ ବସାଇ ଦେଇ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। କିନ୍ତୁ ଏହି ମହାନ ଅତିଥି ଏଠାକୁ କାହିଁକି ଆସିଛନ୍ତି?" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ତାଙ୍କ ମାଆ କହିଲେ, "ସେ ସ୍ଵର୍ଗରୁ ପତିତ ହୋଇଛନ୍ତି।" ଏହି ଶୁଣି ମାଧବୀ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହେଲେ। ତେଣୁ ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ନାତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସି କହିଲେ, "ମୋ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଅନେକ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି କରିଛି—ପିତା, ଏହା ଆପଣ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।" ସେ ଆଉ କହିଲେ, "ଯେପରି ସନ୍ତାନ ଉପାର୍ଜିତ ଧନ ନାତିମାନେ ଧର୍ମପଥରେ ଉତ୍ତରାଧିକାର କରନ୍ତି, ଏହିପରି ଧର୍ମଜ୍ଞ ଋଷିମାନେ କହିଛନ୍ତି। ତେଣୁ ଦାନ ଓ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଆମ ମାଧ୍ୟମରେ ଆପଣ ପୁନି ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତୁ।" ତାଙ୍କ ପିତା କହିଲେ, "ଯଦି ଏହି ଧର୍ମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ, ତେବେ ମୋ ଝିଅ ଓ ନାତିମାନେ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କରିଛନ୍ତି।" ଏହିପରି ଦିନଠାରୁ ଝିଅର ପୁଅ ସମ୍ପର୍କ ପିତୃକର୍ମରେ ପବିତ୍ର ମନାଯିବ। ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ତିନିଟି ଜିନିଷ ପବିତ୍ର: ଝିଅର ପୁଅ, କୁଟପ ସମୟ ଓ ତିଳ। ଏଠାରେ ତିନିଟି ଜିନିଷ ପ୍ରଶଂସିତ: ପବିତ୍ରତା, କ୍ରୋଧ ନ ଥିବା, ଓ ଅତି ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ନ ହେବା; ଯେଉଁମାନେ ଭୋଜନ କରନ୍ତି, ସେବା କରନ୍ତି, ଓ ପାଠ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିନର ଅଷ୍ଟମ ଭାଗରେ ଯେତେବେଳେ କିଛି ଅନ୍ଧକାର ହୁଏ, ସେଇ ସମୟକୁ କୁଟପ କୁହାଯାଏ, ଏହି ସମୟରେ ପିତୃମାନେ ପ୍ରତି ଯାହା ଦିଆଯାଏ, ତାହା ଅବିନାଶୀ। ତିଳ ଅପମାନ୍ୟ ଶକ୍ତିରୁ ରକ୍ଷା କରେ, ଦର୍ଭା ରକ୍ଷା କରେ ଦାନବମାନଙ୍କୁ, ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବଂଶକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ଯେଉଁଠାରେ ତ୍ୟାଗୀମାନେ ଭୋଜନ କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ଦାନ ଅବିନାଶୀ। ଯେଉଁଠାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବେଦବିଦ୍ୟାର୍ଥୀ, ଶୁଭ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ, ପବିତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଯଥାସମୟରେ ଦିଆଯାଏ, ସେଠାରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସମୟ ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏଭଳି କଥା କହି, ଜ୍ଞାନୀ ଯୟାତି ପୁନି କହିଲେ, "ତୁମେ ସମସ୍ତେ, ସନାନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଏହି ମହତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୁଅ।" "ହେ ରାଜନ୍, ତୁମେ ତୁମର ରଥ ଚଢ଼, ଏବଂ ଆକାଶକୁ ଯାଅ। ଆମେ ମଧ୍ୟ ସମୟ ଆସିଲେ ତୁମ ପଛରେ ଯିବା।" "ଆମେ ସମସ୍ତେ, ଯେଉଁମାନେ ସ୍ଵର୍ଗ ଅର୍ଜନ କରିଛୁ, ଏଉଁଥିରେ ଏକାସাথে ଯିବା ଦରକାର; ଏହି ନିର୍ମଳ ପଥ ଆମେ ଦେଖୁଛୁ, ଯାହା ଦେବତାମାନଙ୍କ ନିବାସକୁ ନେଇଯାଏ।" ଅଷ୍ଟକ, ଶିବି, କାଶେୟ, ପ୍ରତର୍ଦନ, ଏହି ଚାରି ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁବଂଶୀ ରାଜା ଓ ବସୁମନସ୍, ସମସ୍ତେ ଯଜ୍ଞ ସ୍ନାନ କରି ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କ ରଥ ଚଢ଼ି, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ଧର୍ମର ଆଲୋକରେ ଆବୃତ କରି, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୋଇ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଯାଇଥିଲେ। ମୁଁ ଭାବିଥିଲି, ମୁଁ ପ୍ରଥମେ ଯିବି, ଏବଂ ମୋ ବନ୍ଧୁ ଇନ୍ଦ୍ର ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋ ସହ ଥିବେ; କିନ୍ତୁ ଶିବି, ଉଶୀନର ରାଜା, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ତାଙ୍କ ଘୋଡ଼ାକୁ ଦ୍ରୁତ କରି ଆଗକୁ ଯାଇଥିଲେ। ସେ ଯେଉଁଠାରେ ଯେଉଁଯିଏ ଚାହିଁଲେ, ସେଉଁଠାରେ ଅପାର ଧନ ଦେଇଥିଲେ; ଏହି ଉଶୀନର ପୁଅ ଶିବି, ତେଣୁ ସେ ତୁମ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଦାନ, ତପସ୍ୟା, ସତ୍ୟ, ଧର୍ମ, ଲଜ୍ଜା, ଶ୍ରୀ, କ୍ଷମା, ମୃଦୁତା, କାର୍ଯ୍ୟ ଇଚ୍ଛା—ଏହି ଅପାର ଗୁଣ ଶିବିଙ୍କ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ମନରେ ବିସ୍ଥାପିତ ଥିଲା। ଏପରି ଆଚରଣ ଓ ଲଜ୍ଜାପରାୟଣତା ଦ୍ୱାରା ଶିବି ତାଙ୍କ ରଥ ଚଢ଼ି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲେ। ଏବେ ମୁଁ ପଚାରେ, "ହେ ରାଜନ୍, ଏଉଁଠି ତୁମ ନାମ କ'ଣ? କିଏ ତୁମେ? କିଏର ପୁଅ? ତୁମେ ଯେପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ, ସେପରି କୌଣସି କ୍ଷତ୍ରିୟ କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏହି ପୃଥିବୀରେ କରିନାହାନ୍ତି।" ମୁଁ ଯୟାତି, ନହୁଷଙ୍କ ପୁଅ, ପୁରୁଙ୍କ ପିତା, ଏହି ପୃଥିବୀର ସ୍ବାମୀ। ଏହି ଗୁପ୍ତ କଥା ମୁଁ ଖୋଲାମେଳା କହୁଛି—ମୁଁ ତୁମର ମାମାଘର ଦାଦା। ମୁଁ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ଜିତି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଦାନ କରି, ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲିଥିଲି; ଶତ ଉତ୍ତମ ଶୁଦ୍ଧ ଘୋଡ଼ା ଦାନ କଲି, ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ଧନ୍ୟ ହେଲେ। ମୁଁ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ, ଗାଡ଼ି, ଗାଈ, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ଧନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଦେଇଥିଲି; ତାପରେ ଏକ ଶତ କୋଟି ଗାଈ ଦାନ କରିଥିଲି। ମୋ ସତ୍ୟବାଦିତା ଦ୍ୱାରା ସ୍ଵର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ, ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ନି ଅବିଚଳ ରହିଛି; ମୋ କଥା କେବେ ବ୍ୟର୍ଥ ହୁଏନାହିଁ, କାରଣ ଧର୍ମାନୁସାରୀମାନେ ସତ୍ୟକୁ ସଦା ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି। ମୁଁ ଏଠାରେ ଯାହା କହୁଛି, ଅଷ୍ଟକ, ପ୍ରତର୍ଦନ, ଉଶଦଶ୍ୱି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏହା ସତ୍ୟ; ସମସ୍ତ ଲୋକ, ଋଷି, ଦେବତାମାନେ ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ଏହା ମୋ ନିଶ୍ଚୟ। ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁଯିଏ ଏହି ସତ୍ୟ ବିପରୀତ କିଛି କହିବେ, ଏବଂ ଇର୍ଷ୍ୟା ଛାଡ଼ି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେବେ, ସେ ଆମ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏପରି, ସ୍ଵୟଂ ନାତିମାନେ ଦ୍ୱାରା ଉଦ୍ଧାରିତ ମହାତ୍ମା ଯୟାତି, ପୃଥିବୀ ତ୍ୟାଗ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଗଲେ। ଏଉଁଥିରେ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା: ଯୟାତିଙ୍କ ପୁଅ ପୁରୁ ବିଷୟରେ ଏବଂ ପୁରୁବଂଶକୁ ବଢ଼ାଇଥିବା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ କ୍ରମିକ ଭାବେ କୁହନ୍ତୁ। ଏହିପରି ଆଉ ଏକଥା କୁହନ୍ତୁ: ଦୁଷ୍ୟନ୍ତଙ୍କ ପୁଅ ଜନମେଜୟ ଠାରୁ କିପରି ଭାରତ ରାଜା ଜନ୍ମ ନେଲେ? ପୁରୁ, ସିଂହସମ ରାଜା, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ପରି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ସମ ଶୌର୍ୟଶାଳୀ ଥିଲେ।