ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ଧନୀ ରାଜା, ଔଷଧ ଗୁଣର ଅଧିକାରୀ, ଅନ୍ୟ ଏକ ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ମୋ ପାଇଁ ଆକାଶରେ କିଛି ଦିବ୍ୟ ଲୋକ ଅଛି କି? ଯଦି ଏହା ଆକାଶରେ ନିଶ୍ଚିତ, ତେବେ ଆପଣ ଏହି ଧର୍ମର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଜ୍ଞାତା ଅଟୁଟ ଆତ୍ମା।” ରାଜା ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଏହି ବିଶ୍ୱର ଯେତେ ଜଗା, ପୃଥିବୀ, ଦିଗ, ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ତେଜରେ ଚମକେ—ଏହି ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଲୋକ ଆକାଶରେ ନିଶ୍ଚିତ, ଏବଂ ଏହାରେ ସମସ୍ତ ଜୀବ ଅବଳମ୍ବିତ।” ତାପରେ ରାଜା କହିଲେ, “ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଲୋକ ଦେଉଛି; ଅପରାଧରେ ପଡିବେ ନାହିଁ। ମୋର ଯେତେ ଦିବ୍ୟ ଲୋକ ଅଛି, ତାହା ଆପଣଙ୍କ ହେଉ। ଅପରିସ୍କୃତ ଭାବରେ ମଧ୍ୟ ଏକ କୁଟି ଘାସ ଦେଇ ଏହି ଲୋକ ନେବେ, ଯଦି ଆପଣ ଗ୍ରହଣ କରିବାରେ ଦୂଷିତ ନୁହଁନ୍ତି।” ରାଜା କହିଲେ, “ମୁଁ ମନେ କରେ ନାହିଁ କି ମୁଁ କେବେ ଭୁଲ ବିକ୍ରୟ କରିଛି, କିମ୍ବା ଅପରାଧରେ କିଛି ନେଇଛି, ପିଲାମାନଙ୍କ ନିନ୍ଦାର ଭୟରେ। ମୁଁ କେବେ ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବି ନାହିଁ, ଯାହା ପୂର୍ବରୁ ଅନ୍ୟେ କରିନାହାନ୍ତି; କାମନାରେ କରିବାରେ କଣ ଧର୍ମ ଅଛି?” ଅନ୍ୟ ରାଜା କହିଲେ, “ମୁଁ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଲୋକ ଗ୍ରହଣ କରୁଛି; ଯଦି ମୂଲ୍ୟ ଚାହିଁନାହାନ୍ତି, ତେବେ ତାହା ଭଲ। ମୁଁ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଲୋକ ଫେରାଇବି ନାହିଁ; ଏହି ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଲୋକ ଆପଣଙ୍କ ହେଉ।” ତାପରେ ଶିବି, ଉଶୀନର ପୁତ୍ର, ପ୍ରସ୍ନ କଲେ, “ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ନ କରୁଛି—ଏଠାରେ ମୋ ପାଇଁ କିଛି ଦିବ୍ୟ ଲୋକ ଅଛି କି? ଆକାଶରେ କିମ୍ବା ସ୍ୱର୍ଗରେ ସ୍ଥିତ, ଆପଣ ଏହି ଧର୍ମର ଜ୍ଞାତା।” ଅନ୍ୟ ରାଜା କହିଲେ, “ଆପଣ କେବେ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଅବହେଳା କରିନାହାନ୍ତି, ମନ କିମ୍ବା ଶବ୍ଦରେ; ଏହିପରି ଅନେକ ଦିବ୍ୟ ଲୋକ, ଆକାଶରେ ଗୁଞ୍ଜିବା ବଦଳ ମାନେ, ଆପଣଙ୍କ ହେଉ।” ପୁନଃ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଲୋକ ଦେଇ, ରାଜା କହିଲେ, “ଏହି ଦିବ୍ୟ ଲୋକ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ; ମୂଲ୍ୟ ଚାହିଁନାହାନ୍ତି, ତେବେ ଭଲ। ମୁଁ ଦେଇ ପରେ ଫେରାଇବି ନାହିଁ; ଏଠାରେ ଧୃଢ ଲୋକ ଯାଆନ୍ତି, ଦୁଃଖ କରନ୍ତି ନାହିଁ।” ଅନ୍ୟ ରାଜା କହିଲେ, “ଆପଣ ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏହି ଦିବ୍ୟ ଲୋକ ଅନନ୍ତ। ଆଜି ମୁଁ ଅନ୍ୟ ଦେଇଥିବା ଦାନରେ ଆନନ୍ଦିତ ନୁହଁ; ତେଣୁ ଶିବି, ମୁଁ ଏହି ଅଂଶ ଗ୍ରହଣ କରିବି ନାହିଁ।” ଅନ୍ୟ ରାଜା କହିଲେ, “ଯଦି ଆପଣ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଲୋକ ଏକ ଏକ କରି ଗ୍ରହଣ କରିବେ ନାହିଁ, ତେବେ ସମସ୍ତ ଦେଇ ଆମେ ନରକକୁ ଯିବାକୁ ପଡିବ।” ଏଠି ଅନ୍ୟ ରାଜା କହିଲେ, “ମୋ ପାଇଁ ଯେତେ ଯୋଗ୍ୟ, ତାହା ଦିଅ; ମୁଁ ଏପରି କିଛି କରିନାହିଁ, ଯାହା ମୋ ପୂର୍ବ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଂଶରେ ମିଳିପାରିବ।” ତାପରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଥ କାହାକୁ ଦେଖାଯାଉଛି? ଏହି ରଥରେ ଚଢି ମଣିଷ ଚିରଯୁବନ ଦିବ୍ୟ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ଚାହେ।” ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଥ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ; ଏଗୁଡିକ ଉଚ୍ଚ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ଚମକେ। ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞରେ, ଏହି ଯଜ୍ଞ ପ୍ରାଚୀନ କଳରେ ସ୍ୱୟଂଭୁ କ୍ରମାନୁସାରେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରିଥିଲେ, ଅଶ୍ୱର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ। ଓ ବାରତ, ହୋତୃ, ଅଧ୍ୱର୍ୟୁ, ଉଦ୍ଗାତୃ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏବଂ ସୋଳ ଅଫିସିଏଟିଂ ପୁରୋହିତମାନେ, ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଅଗ୍ନିକୁ ହୋମ କରନ୍ତି। ପୃଥିବୀରେ ଏହିପରି ଅତି ପାପୀ ଲୋକ ଯେଉଁମାନେ ଆଗ୍ନି ଧୂଆଁର ଗନ୍ଧ ଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ପବିତ୍ର ଓ ପାପ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ମାଧବୀ, ତପସ୍ୟାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ମৃଗଚର୍ମ ମେହେନ୍ତି, ଗାମ୍ଭୀର୍ୟରେ ମୃଗମାନେ ସହ ଚାଲି, ଯଜ୍ଞ ଅଂଗଣରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଥିଲେ। ଧୂଆଁର ଗନ୍ଧ ଶ୍ୱାସ କରି, ସେ ମୃଗମାନେ ସହ ଯଜ୍ଞ ଅଂଗଣରେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ପରାଜିତ ଦେଖିଲେ। ଯଜ୍ଞର ମହାତ୍ମ୍ୟ ଦେଖି, ମାଧବୀ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ, ଏବଂ ନହୁଷର ପୁତ୍ର ଯୟାତିକୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ପୃଥିବୀକୁ ଛୁଇନଥିଲେ। ଏହି ଦେଖି, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ଏବଂ ପରେ ମାଧବୀ, ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ, ତାଙ୍କ ମାତାକୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। “ମା, ଆପଣ ଯେଉଁ ଚରଣରେ ପୂଜା କଲେ—ଏହି ଦେବତା ସମ ରାଜା କିଏ, ଯେଉଁଠି ଆପଣ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦେଖାଇଲେ? ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ।” ମାତା କହିଲେ, “ମୋ ପୁଅମାନେ, ଏହି ନହୁଷ, ମୋର ପିତା। ଯୟାତି ତୁମ ମାତୃପିତା ଭାବରେ ସ୍ମୃତି ହୁଅନ୍ତି।” “ମୋ ଭାଇ ପୁରୁକୁ ରାଜ୍ୟରେ ବସାଇ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ। କି କାରଣରେ ଏହି ପ୍ରଶସ୍ତ ଲୋକ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି?” ଏହା ଶୁଣି, ମାତା କହିଲେ, “ସେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପତିତ ହୋଇଛନ୍ତି।” ପୁଅର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ମାଧବୀ ଚିନ୍ତାରେ ଭରିଗଲେ। ମାଧବୀ, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତ ନତିପୁତ୍ରମାନେ ସହ କହିଲେ, “ମୋର ତପସ୍ୟାରେ ମୁଁ ଦିବ୍ୟ ଲୋକ ଜିତିଛି—ତାହା ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।” ଯେପରି ନିତିରେ ପୁଅର ଆର୍ଜିତ ଧନ ନତିପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଯାଏ, ସେପରି ତପସ୍ୟା ଓ ଦାନରେ ଆମ ମାଧ୍ୟମରେ ଆପଣ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାନ୍ତୁ। ଯଦି ଏହି ଧର୍ମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ, ତେବେ ମୋ ଜନ୍ମ ଓ ନତିପୁତ୍ରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆପଣ ସ୍ୱର୍ଗରେ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି। ଏହି କାରଣରେ, ଏଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ନତିପୁତ୍ର ସମ୍ପର୍କ ପିତୃପୂଜାରେ ପବିତ୍ର; ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ତିନିଟି ପବିତ୍ର: ନତିପୁତ୍ର, କୁଟପ ସମୟ, ଓ ତିଳ। ଏଠାରେ ତିନିଟି ଗୁଣ ପ୍ରଶଂସିତ: ପବିତ୍ରତା, କ୍ରୋଧ ନାହିଁ, ଅତି ଶୀଘ୍ରତା ନାହିଁ; ଯେଉଁମାନେ ଖାନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ସେବା କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ପାଠ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପବିତ୍ରତା ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତି। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିନର ଅଷ୍ଟମ ଅଂଶରେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ; ଏହି ସମୟକୁ କୁଟପ କୁହାଯାଏ, ଏବଂ ଏହି ସମୟରେ ପିତୃମାନେକୁ ଦିଆଯିବା ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ। ତିଳ ଅପୂତି ଦୂର କରେ, ଦର୍ଭା ରାକ୍ଷସ ଦୂର କରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଲିନିଏ ଲିନିଏ ପରମ୍ପରାକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ତପସ୍ୱୀ ଯେଉଁ ଖାନ୍ତି, ତାହା ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ। ଯେଉଁ ଦାନ ଯୋଗ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତିକୁ ଦିଅ—ବେଦବିଦ୍, ଶୁଭ ନିୟମ, ପବିତ୍ର—ଯଥାଯଥ ସମୟରେ; ଅନ୍ୟ ସମୟ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁ। ଏପରି କହି, ଯୟାତି ପୁନି କହିଲେ, “ସମସ୍ତେ ଶେଷ ସ୍ନାନ କରି, ଉପକାର କାର୍ଯ୍ୟର ଗୁରୁତ୍ୱରେ ଶିଘ୍ର ଚାଲନ୍ତୁ।” “ରଥରେ ଚଢନ୍ତୁ, ରାଜା, ଆକାଶକୁ ଯାନ୍ତୁ; ଆମେ ମଧ୍ୟ ସମୟ ଆସିଲେ ପଛୁ କରିବା।