ଏକ ସମୟର କଥା, ଗ୍ରାମରେ ରହୁଥିବା ଏବଂ କାମନାରେ ଲିନ ଗୃହସ୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିୟମିତ ହୋଇ ଘୁରୁଥିବା ଏକ ଭିକ୍ଷୁକ ପ୍ରଥମେ ଦ୍ୱୟର ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ପାଇଁ ପୁଞ୍ଚିଲେ। ଯେଉଁ ମଣିଷ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଲାଭ କରିନଥିଲେ, ଏବଂ ଜନ୍ମ ନେଇ ଅନୁଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ସେ ଯଦି ତପସ୍ୟା କରି ତାହାର ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ ହୁଏ, ତେବେ ଅନ୍ୟ ଏକ ତପସ୍ୟା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ। ଯିଏ ସର୍ବଦା ପାପକାର୍ଯ୍ୟକୁ ଭୟ କରେ, ସେ ସୁଖଦ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁଖକୁ ଅନୁଭବ କରେ। ଯାହା କୠରୁର୍ୟ, ସେଉଁଥିରେ ମିଥ୍ୟା ଅଛି ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଯିଏ ଧର୍ମକୁ ଲାଭ ଆଶାରେ କରେ, ସେ ଶକ୍ତି ନଥିବା ଘୋଡ଼ା ପରି—ତାହାର ନିଷ୍ଠା, ଏକାଗ୍ରତା, ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଏମିତି ହେଉଛି। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ରାଜାଙ୍କୁ ପଚାରାଯାଇଲା—"କିଏ ତୁମକୁ ଡାକିଛି? କିଏ ତୁମକୁ ପଠାଇଛି? ତୁମେ କେଉଁଠୁ ଆସିଛ? ତୁମର ରାଜସମ୍ପଦ ଅଛି କି?" ଉତ୍ତରରେ ସେ କହିଲେ—"ଲୋକପାଳମାନେ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୋତେ ପ୍ରେରଣା ଦେଇଛନ୍ତି। ଯେଉଁ ପଥ ଶିଳ୍ପୀମାନେ ଚୟନ କରିଛନ୍ତି, ସେଉଁଥିରେ ଗଭୀର ଅଭୟ ଅଛି, ସେଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଗୁଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଠାରୁ ପାଇଛି, ଏବଂ ଏବେ ପୃଥିବୀକୁ ପତିତ ହେବାକୁ ଯାଉଛି।" ଏଠିରେ ରାଜା ପଚାରିଲେ—"ମୋ ପାଇଁ କିଛି ଲୋକ ଅଛି କି? ତୁମେ ଧର୍ମକୁ ଜାଣିଛ, ମୋ ପାଇଁ ସେଉଁଥିରେ କିଛି ଲୋକ ଅଛି କି?" ଉତ୍ତର ମିଳିଲା—"ପୃଥିବୀରେ ଯେତେ ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା, ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ, ପାହାଡ଼ ଅଛି, ସେତେ ଲୋକ ସ୍ୱର୍ଗରେ ତୁମ ପାଇଁ ନିର୍ମିତ। ଏହା ଜାଣ, ରାଜା!" ଏହି ଲୋକଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଇ, ସେ କହିଲେ—"ମୁଁ ମୋର ଲୋକଗୁଡ଼ିକୁ ତୁମକୁ ଦେଉଛି, ତୁମେ ଅନ୍ଧକାରରେ ପତିତ ହେଉ ନାହିଁ, ଏହି ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଲୋକକୁ ଗ୍ରହଣ କର।" ସେଉଁଥିରେ ଏହି ମହାନ ବ୍ୟକ୍ତି କହିଲେ—"ମୋ ପରି ବ୍ରାହ୍ମଣ ନୁହେଁ, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀ ନୁହେଁ, ତେଣୁ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିବି ନାହିଁ। ଦ୍ୱିଜମାନେ ପାଇଁ ଯେପରି ଦେବା ଉଚିତ, ମୁଁ ତାହିଁ ପୂର୍ବେ ଦେଇଛି। ଏକ ଅବର୍ଣ୍ଣ, ଦୁଃଖୀ ମଣିଷ କିମ୍ବା ତାଙ୍କର ଅବର୍ଣ୍ଣ ସ୍ତ୍ରୀ, ଯଦିଓ ସେ ବୀରଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ, ସେମାନେ ବଞ୍ଚିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ମୁଁ ପୂର୍ବେ ଯାହା ହୋଇନାହିଁ, ତାହା କରିବି ନାହିଁ।" ଏହି ଭାବେ ପ୍ରତର୍ଦନ ନାମକ ରାଜା ପଚାରିଲେ—"ମୋ ପାଇଁ କିଛି ଲୋକ ଅଛି କି? ତୁମେ ଧର୍ମକୁ ଜାଣ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି।" ଉତ୍ତର ମିଳିଲା—"ତୁମ ପାଇଁ ବହୁତ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଲୋକ ଅଛି, ସେମାନେ ଅମୃତ ସ୍ୱାଦର, ଦୁଃଖ ଶୂନ୍ୟ, ଅନନ୍ତ। ମୁଁ ଏହି ଲୋକ ତୁମକୁ ଦେଉଛି, ତୁମେ ଅନ୍ଧକାରରେ ନ ପଡ଼।" ଏଉଁପରି, ଏକ ରାଜାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଲା—"ଯେଉଁ ରାଜା ଶକ୍ତି ହୀନ ଅନ୍ୟର ଉନ୍ନତି ଚାହେ, ତାହା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ବିପଦ ଆସିଲେ, ଜ୍ଞାନୀ ରାଜା କଦାପି କୠରୁର୍ୟ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯିଏ ଖ୍ୟାତି ଚାହିଁ ଧର୍ମରେ ଚାଲିଥାଏ, ସେ ଧର୍ମକୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ରଖି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ। ଯିଏ ମତିମାନ, ସତ୍ୟବାଦୀ, ନିୟମିତ, ଏବଂ ରାଜା, ସେ ଏହି ବିଶ୍ୱର ରକ୍ଷକ ହୁଏ। ଯେଉଁଠି ଧର୍ମ ନେଇ ସନ୍ଦେହ, କିମ୍ବା କାମ ଓ ଲାଭ ସମାନ, ସେଉଁଠି ପ୍ରଥମେ ଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ।" ଏହିପରି ଅନ୍ୟ ଏକ ରାଜା ପଚାରିଲେ—"ମୋ ପାଇଁ କି ସ୍ୱର୍ଗରେ ଲୋକ ଅଛି? ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି।" ଉତ୍ତର ମିଳିଲା—"ଯେତେ ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ, ଦିଗ୍ବଳୟ, ଏବଂ ତୁମ ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସେତେ ଲୋକ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଉପସ୍ଥିତ; ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି।" ସେଉଁଥିରେ ଏହି ଲୋକଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଇ କହିଲେ—"ମୁଁ ଏହି ଲୋକ ତୁମକୁ ଦେଉଛି, ତୁମେ ଅନ୍ଧକାରରେ ନ ପଡ଼। ଏହି ଲୋକ ମୋର, ଏବେ ତୁମର। ଘାସ ଦଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ କ୍ରୟ କର, ଯଦି ତୁମର ଗ୍ରହଣ ଶୁଦ୍ଧ।" ତାପରେ କହିଲେ—"ମୁଁ କେବେ ମିଥ୍ୟା ବିକ୍ରୟ କରିନାହିଁ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟଥା କିଛି ନେଇନାହିଁ। ମୁଁ ପୂର୍ବଜମାନେ ଯାହା କରିନାହାନ୍ତି, ତାହା କାମନାବଶତଃ କରିବି ନାହିଁ।" ଏହିପରି, ରାଜାଙ୍କୁ କହାଯାଇଲା—"ମୁଁ ଉଶୀନରର ପୁତ୍ର ଶିବି, ମୋ ପାଇଁ ଏଠି କିଛି ଲୋକ ଅଛି କି? ତୁମେ ଧର୍ମକୁ ଜାଣ।" ଉତ୍ତର ମିଳିଲା—"ତୁମେ ଭଲକୁ କଦାପି ଅବମାନ କରିନାହାଁ, ତେଣୁ ସେଇ ଅନନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକ ତୁମର।" ଏହି ଭାବେ ସେ ଲୋକ ଦେଇ କହିଲେ—"ମୁଁ ଦେଇଛି, ତୁମେ ଗ୍ରହଣ କର, ମୁଁ ପ୍ରତ୍ୟାହାର କରିବି ନାହିଁ।" ଏହି ସମୟରେ ଦେଖାଯାଏ, ଏକ ପଞ୍ଚଟି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଥ ଦେଖାଯାଉଛି, ଯାହା ଉପରେ ଚଢ଼ି ମଣିଷ ଅମୃତ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି ଆଶା କରେ। ଏହି ରଥଗୁଡ଼ିକ ତୁମ ପାଇଁ, ଏହା ଅଗ୍ନି ଶିଖା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ଏବଂ ତାପରେ ଏକ ମହା ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ଚାଲିଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରଧାନ ଋତ୍ବିଜ୍ମାନେ ନିୟମିତ ଅଘ୍ନିକୁ ହୋମ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଯଜ୍ଞର ଧୂଆଁ ଗନ୍ଧ ନିଶ୍ୱାସ କରୁଥିବା ପାପୀ ମଣିଷମାନେ ମଧ୍ୟ କ୍ଷଣେ କ୍ଷଣେ ପବିତ୍ର ହେଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ମାଧବୀ, ତପସ୍ୟାରେ ନିପୁଣ, ଚମଡ଼ା ପିନ୍ଧି, ମୃଗମାନେ ସହିତ ଦେଖାଯାଇଥିଲେ। ସେ ମୃଗମାନେ ସହିତ ଏହି ଯଜ୍ଞ ମଣ୍ଡପକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ପରାଜିତ ହୋଇଛନ୍ତି ବୋଲି ଦେଖିଲେ। ଯଜ୍ଞର ମହାତ୍ମ୍ୟ ଦେଖି ମାଧବୀ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଏବଂ ନହୁଷ ପୁତ୍ର ଯୟାତିଙ୍କୁ ପୃଥିବୀକୁ ଛୁଅନ୍ତି ନଥିବା ଦେଖିଲେ।