ପୁରୁ, ତୁମେ ମୋ ପୁଅ; ମୁଁ ତୁମେଠାରେ ଖୁସି ହେଲି। ଏହି ଖୁସିରେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଛି—ତୁମର ବଂଶ ଏହି ରାଜ୍ୟରେ ଫଳିବା, ସମସ୍ତ ଇଛା ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବା। ଏହିପରେ, ମହା ତପସ୍ବୀ ଯୟାତି କବିଙ୍କୁ ମନେ କରି, ତାଙ୍କର ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାକୁ ସେହି ସମୟରେ ପୁରୁଙ୍କୁ ସ୍ଥାନାନ୍ତର କରିଦେଲେ। ଯୟାତି, ନହୁଷଙ୍କ ପୁଅ, ପୁରୁଙ୍କ ଯୁବାବସ୍ଥା ନେଇ, ଏକ ରୂପବାନ ଏବଂ ଯୁବକ ରାଜକୁମାର ହେଲେ। ସେ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇ, ପ୍ରିୟ ଭୋଗର ଉପଭୋଗ କରିଲେ। ଯୟାତି ନିଜ ଇଛା ଅନୁଯାୟୀ, ଉତ୍ସାହରେ, ସମୟ ଅନୁସାରେ, ଶୁଭ ଭାବରେ ଭୋଗ କରିଲେ, କିନ୍ତୁ କେବେ ଧର୍ମ ଉଲ୍ଲଂଘନ କଲେନି। ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା, ପିତୃମାନଙ୍କୁ ପିଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା, ଦରିଦ୍ରମାନଙ୍କୁ ଦାନ ଦ୍ୱାରା, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ଅଭିଷ୍ଟ ଫଳ ଦ୍ୱାରା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଲେ। ଅତିଥିମାନଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରିଲେ, ପ୍ରଜାମାନଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଲେ, ଦୁଃଖୀମାନଙ୍କୁ ଦୟା କରିଲେ, ଅନ୍ୟାୟ କରୁଥିବାମାନଙ୍କୁ ନିବାରଣ କରିଲେ। ଯୟାତି ନ୍ୟାୟ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପ୍ରଜା ଉପରେ ଶାସନ କରିଲେ, ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରେମ ଜିତିଲେ, ଏକ ଦ୍ୱିତୀୟ ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ଦିଗ୍ବିଜୟୀ ହେଲେ। ସେହି ସିଂହ ପରି ଶୂର ବଳ, ଯୁବା ଏବଂ ରାଜ୍ୟର ନିୟନ୍ତା, ନ୍ୟାୟ ମାର୍ଗରେ ଚାଲି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିଲେ; କେହି ବିପକ୍ଷ କରିପାରିଲେନି। ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଇଛା ପୂରଣ କରି, ରାଜା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଏବଂ କ୍ଳାନ୍ତ ହେଲେ; ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ, ସେ ଏହି ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ ଶେଷ ସମୟକୁ ମନେ କରିଲେ। ସମୟର ଗଣନା ଜାଣି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ପହଞ୍ଚି, ଯୟାତି ଏହି ହଜାର ବର୍ଷର ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଏବଂ ଘଣ୍ଟାଗୁଡ଼ିକୁ ଗଣନା କଲେ। ସେ ନନ୍ଦନ ବନରେ ବିଶ୍ୱାଚୀ ସହିତ ଉପଭୋଗ କରିଲେ, ଆଲକା ଏବଂ ମେରୁ ପର୍ବତର ଉତ୍ତର ଶିଖରରେ ସମୟ କାଟିଲେ। ଏହି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ତାଙ୍କର ଶେଷ ସମୟ ଆସିବାକୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରି, ପୁରୁଙ୍କୁ କହିଲେ— "ପୁରୁ, ମୁଁ ମୋ ଇଛା ଅନୁସାରେ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦେଇ, ଯୁବାବସ୍ଥାର ଉପଭୋଗ କରିଲି, ତୁମ ପାଇଁ ଏହି ସମୟରେ। କିନ୍ତୁ, ଭୋଗ ଦ୍ୱାରା ଚାହିଦା କେବେ ଶାନ୍ତ ହେଉନାହିଁ; ଏହା ଘୀ ଦେଇ ଆଗ୍ନିକୁ ଖୁଆଇବାପରି ଅଧିକ ଏକ୍ଷା ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ। ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ଚାଉଳ, ଜାଉ, ସୁନା, ଗାଁ, ଏବଂ ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏକ ଲୋକ ପାଇଁ ପ୍ରାପ୍ତି ଯଥେଷ୍ଟ ନୁହେଁ; ତେଣୁ ଚାହିଦାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଚାହିଦା, ମୂଢ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଅତି କଷ୍ଟ, ଯାହା ଶରୀର ବୃଦ୍ଧ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ବୃଦ୍ଧ ହୁଏନାହିଁ, ଏହା ଏକ ମହା ରୋଗ; ଏହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଲେ ହିଁ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ। ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ମୋ ମନ ଭୋଗରେ ଲାଗି ରହିଥିଲା, କିନ୍ତୁ ପ୍ରତିଦିନ ଏହି ଚାହିଦା ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ। ତେଣୁ, ଏହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ମୁଁ ମୋ ମନକୁ ବ୍ରହ୍ମ ଉପରେ ଲଗାଇବି, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଏବଂ ମମତା ରହିତ ହେଇ, ମୃଗମାନଙ୍କ ସହିତ ବାସ କରିବି। ପୁରୁ, ମୁଁ ତୁମେଠାରେ ଖୁସି—ଯୟାତି ତୁମକୁ ତାଙ୍କର ଯୁବାବସ୍ଥା ଓ ରାଜ୍ୟ ଦେଇ, ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ—ଏହି ଯୁବାବସ୍ଥା ଏବଂ ରାଜ୍ୟ ନେଉ, ଏବଂ ଚାହିଦା ଅନୁସାରେ ଯୁବାବସ୍ଥା ଉପଭୋଗ କର, ଦୀର୍ଘ ଜୀବନ ରହ, କାରଣ ତୁମେ ମୋ ପ୍ରିୟ ପୁଅ। ଏହାଠାରେ, ରାଜା ଯୟାତି, ନହୁଷଙ୍କ ପୁଅ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଗ୍ରହଣ କଲେ, ଏବଂ ପୁରୁ, ନିଜ ଯୁବାବସ୍ଥାକୁ ଫେରାଇ ନେଲେ। ପୁରୁଙ୍କୁ ରାଜା ରୂପେ ଅଭିଷେକ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପରି ଶ୍ରେଣୀମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ— "ପ୍ରଭୁ, କିପରି, ଦେବୟାନୀଙ୍କର ପ୍ରଥମ ପୁଅ ଏବଂ ଶୁକ୍ରଙ୍କ ନାତି ଯଦୁକୁ ବାଦ ଦେଇ, ତୁମେ ରାଜ୍ୟ ପୁରୁଙ୍କୁ ଦେଉଛ?" "ତୁମ ପ୍ରଥମ ପୁଅ ଯଦୁ ପ୍ରଥମ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ତାପରେ ତୁର୍ବସୁ, ଶର୍ମିଷ୍ଠା ଠାରୁ ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ, ତାପରେ ଅନୁ, ଶେଷରେ ପୁରୁ।" "କିପରି ସବୁଠୁ ଶେଷ ପୁଅ ରାଜ୍ୟ ପାଇବେ, ଜେଷ୍ଠମାନଙ୍କୁ ଉପେକ୍ଷା କରି? ଆମେ ଏହା ଉପରେ ବିଚାର ଚାହୁଁ—ଧର୍ମ ରକ୍ଷା କର।" ଯୟାତି ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଣୀ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଇ, କହିଲେ— "ରାଜ୍ୟ କେବେ ବି, କୌଣସି ପରିସ୍ଥିତିରେ, ପ୍ରଥମ ପୁଅକୁ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।" "ମୋ ଜେଷ୍ଠ ପୁଅ ଯଦୁ ମୋ ଆଜ୍ଞା ମାନିନାହିଁ; ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଉଲ୍ଲଂଘନ କରୁଥିବା ପୁଅ, ଧର୍ମଜ୍ଞମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୁଅ ଭାବେ ଗଣନା କରନ୍ତି ନାହିଁ।" "ଯେଉଁ ପୁଅ ମା ଓ ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସରେ ଚାଲି, ଭକ୍ତି ଓ ଉପକାର କରେ, ସେହି ପୁଅ ଏକ ସତ୍ୟ ପୁଅ ଏବଂ ମାପିତାଙ୍କ ପ୍ରତି ପୁଅ ଭାବରେ ଆଚରଣ କରେ।" "'ପୁତି' ନରକର ନାମ; ଏହି ନରକ ଦୁଃଖର ଜନ୍ମ। ତେଣୁ, ନରକରୁ ରକ୍ଷା ପାଇଁ, ଲୋକମାନେ ଏଠି ଓ ପରଲୋକରେ ପୁଅ ଚାହାନ୍ତି।" "ଯେଉଁ ପୁଅ ନିଜ ପିତା ପରି, ପିତା, ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରେ, ଅନେକ ଗୁଣର ଉତ୍ସ, ସେହି ପୁଅ ଏକ ଜେଷ୍ଠ ପୁଅ ଭାବରେ ପରିଚିତ।" "ଏକ ମୂକ, ଅନ୍ଧ, ବିରାଟ, କୁଷ୍ଠରୋଗୀ, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ନ ପୁରଣ କରୁଥିବା, ଚୋର, ପାପୀ ପୁଅ—ଏହି ପୁଅ ଜେଷ୍ଠ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଜେଷ୍ଠ ଭାବେ ଗଣନା ହୁଏନାହିଁ।" "ଗୁଣବତୀ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ପୁଅ, ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକରେ କ୍ଷେମ ଦେଇଥିବା, ଜେଷ୍ଠ ପୁଅର ଅଂଶ ନେଇଥିବା, ସେହି ପୁଅ ଏକ ଏକାନ୍ତ ପୁଅ, ଅନ୍ୟ ଅପାତ୍ର ପୁଅ ନୁହେଁ। ଧର୍ମଜ୍ଞମାନେ ପିତୃମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପୁଅ ନିୟମ ଏହିପରି ଘୋଷଣା କରନ୍ତି।" "ବେଦ କହେ—ପୁଅ ମୋ ହୃଦୟରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି; ତାଙ୍କୁଠାରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ସମସ୍ତ ମୋ ହିଁ—ଏହିପରି ଶାସ୍ତ୍ର କହେ।" "ମୁଁ ଯଦୁ, ତୁର୍ବସୁ, ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ, ଅନୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅବମାନିତ ହୋଇଛି; ସେମାନେ ମୋତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅବମାନ କରିଛନ୍ତି।" "କିନ୍ତୁ ପୁରୁ ମୋ ଆଜ୍ଞା ମାନିଛନ୍ତି ଏବଂ ମୋତେ ବିଶେଷ ସମ୍ମାନ ଦେଇଛନ୍ତି; ଶେଷ ପୁଅ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ମୋ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୋ ଭୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ସମର୍ଥିତ।" "ମୋ ଇଛା ପୁରୁ ପୂରଣ କରିଛନ୍ତି, ଶୁକ୍ର ମୁନିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ବର କ୍ଷମତାରେ।" "ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ମାନିଥିବା ପୁଅ ହିଁ ରାଜା, ପୃଥିବୀର ନାଥ; ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆଜ୍ଞାକାରୀ ହିଁ ସତ୍ୟ ପୁଅ ଏବଂ ଅଂଶ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ।