ଯୟାତି ତୁର୍ବସୁଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଇଥିବା ପରେ, ସେ ନିଜ ପୁଅ ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ, ଯିଏ ଶର୍ମିଷ୍ଠାଙ୍କୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ, “ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ, ତୁମେ ଏହି ଜରା, ଯାହା ଦେହର ରୂପ ଓ ରଙ୍ଗକୁ ନଷ୍ଟ କରେ, ଏହାକୁ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପାଇଁ ଗ୍ରହଣ କର; ତୁମ ଯୌବନ ମୋତେ ଦିଅ। ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ, ମୁଁ ତୁମ ଯୌବନ ତୁମକୁ ଫେରାଇ ଦେବି, ଏବଂ ଆଉଥରେ ମୁଁ ନିଜେ ଏହି ଜରା ଭୋଗିବି।" ସେଉଁଠି ଯୟାତି ଦୁଃଖ କରି କହିଲେ, “ବୃଦ୍ଧ ଲୋକ କେବେ ହାତୀ, ରଥ, ଘୋଡ଼ା କିମ୍ବା ମହିଳାଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିପାରେ ନାହିଁ; ତାଙ୍କର କଥା କ୍ଷୀଣ ହୁଏ—ଏପରି ଜରା ମୁଁ ଚାହେଁ ନାହିଁ। ତୁମେ ମୋ ହୃଦୟରୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ, ତଥାପି ମୋତେ ତୁମ ଯୌବନ ଦେଉନାହାଁତ, ଏହି କାରଣରୁ, ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ, ତୁମର ପ୍ରିୟ ଇଚ୍ଛା କେବେ ପୂରଣ ହେବ ନାହିଁ।" ଏହା ପରେ, ସେ ଅନୁଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଯେଉଁଠି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ାରଥ ନାହିଁ, ହାତୀ ଓ ଗଧା ନାହିଁ, ଛାଗ, ଗାଈ, ଦୋଳି ନାହିଁ, ଏବଂ ସଦା ନୌକା ଓ ବେଲାରେ ଦେଖାଯିବ, ତୁମେ ଏହି ଜରା ଗ୍ରହଣ କର; ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମ ଯୌବନ ସହ ରହିବି।" ଯୟାତି ଏହି ଜରାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରି କହିଲେ, “ଯେପରିକି ବୃଦ୍ଧ ଲୋକ ଶିଶୁ ପରି ଅଖାତି ସମୟରେ ଖାଇଥାଏ, ଅପବିତ୍ର ଭାବରେ ଭୋଜନ କରେ, ଓ ନିୟମିତ ହୋମ କରେନାହିଁ—ଏପରି ଜରା ମୁଁ ଚାହେଁ ନାହିଁ। ତୁମେ ମୋ ହୃଦୟରୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ, ତଥାପି ମୋତେ ତୁମ ଯୌବନ ଦେଉନାହାଁତ, ଏବଂ ତୁମେ ଜରାର ଦୋଷ କଥା କହିଛ, ଏହି ଦୋଷ ତୁମକୁ ମିଳିବ।" ଏହିପରି, ତୁମର ସନ୍ତାନ ଯୌବନରେ ପ୍ରବେଶ କରି ତୁମ ପୂର୍ବରୁ ନଷ୍ଟ ହେବେ; ତୁମେ ଯିଏ ଅଗ୍ନିକୁ ଦୂର୍ଲକ୍ଷ କରିଛ, ସେଉଁଠି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦୁର୍ଗତିକୁ ଭୋଗିବ।" ଚାରିପୁଅଙ୍କୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରି ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଇ, ଯୟାତି ପୁରୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ତାଙ୍କର ଯୋଗ୍ୟତା ପରୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ଚାହିଲେ। ସେ ପୁରୁଙ୍କୁ କହିଲେ, “ପୁରୁ, ତୁମେ ମୋର ପ୍ରିୟ ପୁଅ, ତୁମେ ମହାନ ହେବ। ଜରା, ଚିରା, ଏବଂ ପକା କେଶ ମୋତେ ଘେରିଛି, ପୁତ୍ର। କବି, ଉଶନାସଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ଶାପରୁ ମୁଁ ଯୌବନରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ନୁହେଁ। ପୁରୁ, ତୁମେ ମୋର ପାପ ସହିତ ଜରା ଗ୍ରହଣ କର, ଯେପରି ମୁଁ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଇଚ୍ଛାମତ ଭୋଗ କରିପାରିବି। ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ତୁମ ଯୌବନ ଫେରାଇ ଦେବି, ଏବଂ ମୋର ପାପ ଓ ଜରା ଆଉଥରେ ନିଜେ ଗ୍ରହଣ କରିବି।" ପୁରୁ ନମ୍ରତା ସହ କହିଲେ, “ପିତାଶ୍ରୀ, ଆପଣ ଯାହା କହିବେ, ମୁଁ ତାହା କରିବି। ଗୁରୁଙ୍କର ଉପଦେଶ ପବିତ୍ର, ସ୍ୱର୍ଗ ଦେଇଥାଏ, ଦୀର୍ଘାୟୁ ଦେଇଥାଏ; ଗୁରୁଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ ଇନ୍ଦ୍ର ତିନି ଲୋକ ଶାସନ କରିଥିଲେ। ଗୁରୁଙ୍କ ଅନୁମତି ମିଳିଲେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ; ଆପଣ ଯେତେ ଦିନ ଚାହିଁବେ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଜରା ଭୋଗିବି। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ପାପ ସହିତ ଜରା ଗ୍ରହଣ କରିବି, ଆପଣ ମୋର ଯୌବନ ନେଇ ଇଚ୍ଛାମତ ଭୋଗ କରନ୍ତୁ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଚିରା ଓ ଆକୃତି ଗ୍ରହଣ କରିବି; ମୋର ଯୌବନ ଦେଇ, ଆପଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପରି ମୁଁ ବଞ୍ଚିବି।" ଯୟାତି ଦୁଃଖ ଭରି କହିଲେ, “ପୁରୁ, ମୁଁ ତୁମେ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ। ଏହି ପ୍ରସନ୍ନତାରୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଛି: ତୁମର ବଂଶଜ ଏହି ରାଜ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ।" ଏହିପରି କହି, ମହାତ୍ମା ଯୟାତି କବିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ତାଙ୍କର ଜରା ପୁରୁଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ଏହିପରେ, ନହୁଷପୁତ୍ର ଯୟାତି, ପୁରୁଙ୍କର ଯୌବନ ଗ୍ରହଣ କରି, ଅତି ସୁନ୍ଦର ଓ ଯୁବକ ରୂପେ ପୁନଃ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ, ଏବଂ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତିନି ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ଭାବେ, ଉତ୍ସାହ ଓ ସମୟ ଅନୁସାରେ, ଅନନ୍ଦରେ ସମସ୍ତ ଭୋଗ କରିଥିଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା, ପିତୃମାନଙ୍କୁ ପିଣ୍ଡ ଓ ଜଳ ଦ୍ୱାରା, ଦରିଦ୍ରମାନେ ଉପହାର ଦ୍ୱାରା, ଓ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଥିଲେ। ଅତିଥିମାନଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଓ ପାନୀୟ ଦେଇ, ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରି, ନିମ୍ନବର୍ଗକୁ ଦୟା କରି, ଦୁଷ୍ଟମାନେକୁ ଶାସନ କରୁଥିଲେ। ଯୟାତି ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହି ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ସ୍ନେହ ଦେଇ, ଅନ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ରାଜ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ସେ ଶୂରବୀର, ଯୁବକ ଓ ରାଜ୍ୟର ଅଧିପତି ଥିଲେ, ଧର୍ମ ସୀମା ମଧ୍ୟରେ ଥାଇ, ବିରୋଧ ଛଡା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ। ଏଭଳି, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି, ରାଜା ଯୟାତି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଓ କ୍ଲାନ୍ତ ହେଲେ; ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ ଶେଷ ହେବା ଦିନ ତାଙ୍କୁ ମନେ ପଡ଼ିଲା। ସମୟର ଗଣନା ଜାଣି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏହି ରାଜା ଋଷି ତାଙ୍କର ଯୌବନରେ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ଗଣି ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ। ସେ ବିଶ୍ୱାଚୀ ସହ ନନ୍ଦନ କାନନରେ ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଅଲକା ଓ ମେରୁ ପର୍ବତର ଉତ୍ତର ଶିଖରରେ ସମୟ କାଟିଥିଲେ। ଏହିପରି, ଯଦିଓ ସମୟ ପୂରଣ ହେଲା ବୋଲି ଦେଖି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ତାଙ୍କ ପୁଅ ପୁରୁଙ୍କୁ କହିଲେ, “ପୁରୁ, ମୁଁ ମୋ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ, ଶକ୍ତି ଓ ସମୟ ଅନୁସାରେ ଏହି ଯୌବନ ଦ୍ୱାରା ତୁମ ପାଇଁ ଭୋଗ କରିଛି। ଭୋଗ ଦ୍ୱାରା କେବେ ମନର ଇଚ୍ଛା ଅନ୍ତ ହୁଏନି; ଘିଅ ଦେଇ ଆଗୁନି ବଢ଼ିଯାଏ, ସେପରି ଭୋଗ ଦେଇ ଇଚ୍ଛା ଅଧିକ ହୁଏ। ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ଧାନ, ଗହଣା, ଗାଈ, ମହିଳା ଏକ ଲୋକ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ନୁହେଁ; ଏହିଠାରୁ ଆସକ୍ତିକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଆସକ୍ତି, ଯାହା ମୂଢ଼ମନେ ଛାଡ଼ିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଶରୀର ବୃଦ୍ଧ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଜୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଏନି, ଏହା ମହା ରୋଗ; ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିବା ଲୋକ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରେ। ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ମୋ ମନ ଭୋଗରେ ଆସକ୍ତ ରହିଲା, ଦିନକୁ ଦିନ ଏହି ଆସକ୍ତି ବଢ଼ିଲା। ଏହିଠାରୁ, ମୁଁ ଏହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ମୋ ମନକୁ ବ୍ରହ୍ମରେ ଲଗାଇ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଓ ମମତାରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇ ମୃଗମାନେ ସହ ବଞ୍ଚିବି।" "ପୁରୁ, ମୁଁ ତୁମେ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ। ଏହି ମୋର ଯୌବନ ଏବଂ ଏହି ରାଜ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କର; ଚାହିଁଲେ ଯେତେ ଦିନ ଚାହିଁବ, ଯୌବନ ଉପଭୋଗ କର ଓ ଦୀର୍ଘାୟୁ ରାଜ୍ୟ କର, କାରଣ ତୁମେ ମୋର ପ୍ରିୟ ପୁଅ।" ଏହିପରେ, ରାଜା ଯୟାତି ନହୁଷପୁତ୍ର ଜରାକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ଏବଂ ପୁରୁ ନିଜ ଯୌବନକୁ ପୁନଃ ପାଇଲେ।