ସମସ୍ତ ଇତିହାସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ “ଭାରତ” କୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ମନ୍ୟାଯାଏ। ଏହି ମହାଭାରତର ଏକ ଚତୁର୍ଥାଂଶ ମଧ୍ୟ ଯଦି କେହି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାଳରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଖରେ ପାଠ କରନ୍ତି, ତେବେ ସେଠାରେ ପିତୃଗଣଙ୍କୁ ଅକ୍ଷୟ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ ଦିଆଯାଏ। ଏହି ଭାବେ ବେଦକୁ ଇତିହାସ ଓ ପୁରାଣ ଦ୍ୱାରା ସମୃଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ। ବେଦ ଅଳ୍ପ ଅଧ୍ୟୟନ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଭୟ କରେ, କାରଣ ସେ ବେଦକୁ ବୁଝିପାରିବା ଉପରେ ଚାଲିଯିବ। କିନ୍ତୁ ଯିଏ ଏହି କୃଷ୍ଣ ବେଦ (ମହାଭାରତ) କୁ ପଢିଥାଏ, ସେ ତାହାର ଅର୍ଥକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଯିଏ ପବିତ୍ର ହୋଇ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଉତ୍ସବରେ ଏହି ଗ୍ରନ୍ଥକୁ ଅଧ୍ୟୟନ କରେ ଓ ପାଠ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଗର୍ଭହତ୍ୟା ପରି ପାପ ଛାଡ଼ିଦିଏ। ମୋ ମତାନୁସାରେ, ଏହି ଭାରତ ପଢ଼ିଲେ ସମସ୍ତ ଭାରତ ପଢ଼ିବା ହେବ। ଯିଏ ଦୈନିକ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହାକୁ ଶୁଣିଥାଏ, ସେ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଖ୍ୟାତି ଓ ସ୍ୱର୍ଗ ପଥ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଏକ ପକ୍ଷରେ ଚାରି ବେଦ ଓ ଅନ୍ୟ ପକ୍ଷରେ ଏହି ଭାରତ ରହିଛି। ଏକଥା କହାଯାଏ ଯେ, ଏକଥିରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଏହାକୁ ତୁଳାରେ ରଖିଥିଲେ; ଯେତେବେଳେ ମହାଭାରତ ତାହାର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ସହିତ ଚାରି ବେଦକୁ ଅଧିକ ଭାରୀ ହେଲା, ସେଠାରୁ ଏହାକୁ “ମହାଭାରତ” ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହା ଏତେ ମହାନ ଓ ଭାରୀ ଯେ, ଏହାର ନାମ ମହାଭାରତ ହେଲା। ଯିଏ ଏହି ନାମର ଅର୍ଥ ଜାଣେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ। ତପସ୍ୟା ଅପବିତ୍ର ନୁହେଁ, ଅଧ୍ୟୟନ ଅପବିତ୍ର ନୁହେଁ, ବେଦର ନିୟମ ଅପବିତ୍ର ନୁହେଁ; କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟର ଧନ ବଳେ ନେବା ଅପବିତ୍ର। ମନ ଦ୍ୱାରା ଦୂଷିତ କାର୍ଯ୍ୟ ମାନେ ଅପବିତ୍ର। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଉତ୍ସୁକତା ଜନ୍ମ ନେଲା—“ସୂତପୁତ୍ର, ତୁମେ ସମନ୍ତପଞ୍ଚକ ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ, ଆମେ ତାହା ସଠିକ୍ ଭାବରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।” ତେଣୁ ସୂତଜୀ କହିଲେ, “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଏହି ଶୁଭ କଥାମାନେ ଶୁଣ, ତୁମେ ମଣିଷମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମନ୍ତପଞ୍ଚକର ବିବରଣୀ ଶୁଣିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ। ତ୍ରେତା ଓ ଦ୍ୱାପର ଯୁଗ ସନ୍ଧିକାଳରେ, ରାମ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଉପରେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ପୁନିପୁନି ସେମାନେକୁ ବିନାଶ କଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କୁ ଦଗ୍ଧ କରି, ସମନ୍ତପଞ୍ଚକରେ ରକ୍ତର ପାଞ୍ଚଟି ପୋଖରୀ ତିଆରି କଲେ। ସେହି ରକ୍ତପୂର୍ଣ୍ଣ ପୋଖରୀମାନେରେ, କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ତିନି ପିତୃଗଣଙ୍କୁ ରକ୍ତ ଦ୍ୱାରା ତୃପ୍ତ କଲେ—ଏଭଳି ଆମେ ଶୁଣିଛୁ। ତା’ପରେ ପିତୃମାନେ, ଋଚୀକ ଆଦି ଆଗୁଆ ହୋଇ, ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ଭାର୍ଗବ, ରାମ, ଆମେ ତୁମେ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ। ତୁମେ ତୁମ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଏକ ବର ଚାହିଁଲେ, ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ।