ଭାର୍ଗବ ମହାନୁଭାବ, ଏହି ଜାତିମିଶ୍ରଣ ଦୋଷ ମୋ ପ୍ରତି ଆସିନପଡ଼ୁ—ଏହି ଭୟରୁ ମୁଁ ଏହି କନ୍ୟାକୁ ତୁମକୁ ଦେଉଛି, ବ୍ରାହ୍ମଣ। ତୁମେ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହଁ, ତାହା ଶୁଣ; ମୁଁ ତୁମକୁ ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ କରୁଛି। ଏହି ବିବାହରେ ଚିନ୍ତିତ ହେଉନାହାଁ, ମୁଁ ତୁମର ପାପ ଦୂର କରିଦେଉଛି। ତୁମେ ଶୁଭ୍ର ଦେହବତୀ ଦେବୟାନୀକୁ ଧର୍ମପଥରେ ପତ୍ନୀ କରି ଗ୍ରହଣ କର; ତାଙ୍କ ସହ ଅପୂର୍ବ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କର। ଏହି ଅନ୍ୟ ଜନନୀ, ଶର୍ମିଷ୍ଠା, ବୃଶପର୍ବଣଙ୍କ କନ୍ୟା, ସେଉଁଠି ତୁମର ଅନ୍ୟ ଦାୟିତ୍ୱ ଅଟୁଟ ରଖିବା ଦରକାର, ରାଜନ୍, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ କଦାଚିତ୍ ଶୟନଗୃହକୁ ଡାକିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଏକାନ୍ତରେ ଡାକିପାର, କିନ୍ତୁ କଥା ହେବା କିମ୍ବା ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏବେ ଦେବୟାନୀଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କର, ଭଲ ହେଉ, ଏବଂ ତୁମର ଆଶା ପୂରଣ ହେବ। ଏଭଳି ଶୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଉପଦେଶ ପାଇ, ଯୟାତି ତାଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ ଏବଂ ନିୟମିତ ବିଧିରେ ଶୁଭ ବିବାହ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ କଲେ। ଶୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଠାରୁ ବିପୁଳ ଧନ, ଦେବୟାନୀ, ଦୁଇ ହଜାର ଦାସୀ ଏବଂ ଶର୍ମିଷ୍ଠା ନେଇ, ଯୟାତି ଦୈତ୍ୟମାନେ ଓ ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ଆପଣଙ୍କ ସ୍ୱନଗରକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଫେରିଲେ। ତାଙ୍କର ସ୍ୱନଗର, ଯାହା ଇନ୍ଦ୍ରପୁରୀ ସମାନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲା, ସେଠାରେ ପ୍ରବେଶ କରି ଯୟାତି ଦେବୟାନୀଙ୍କୁ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ବସାଇଲେ। ଦେବୟାନୀଙ୍କ ସମ୍ମତିରେ, ଶର୍ମିଷ୍ଠା ପାଇଁ ଅଶୋକବନ ନିକଟେ ଏକ ନୂତନ ଗୃହ ତିଆରି କରାଗଲା, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ସେଠାରେ ବସାଇଦେଲେ। ଶର୍ମିଷ୍ଠା, ଯିଏ ବୃଶପର୍ବଣଙ୍କ କନ୍ୟା, ଏକ ହଜାର ଚୟିତ ଦାସୀମାନେ ସହିତ ଥିଲେ; ତାଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର, ଭୋଜନ, ପାନୀୟ ଓ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ସମ୍ମାନ ଦିଆଯାଉଥିଲା। ଏପରି ଦେବୟାନୀ ସହିତ, ନହୁଷପୁତ୍ର ଯୟାତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଓ ସୁଖରେ ବର୍ଷକ୍ଷଣ ଅତିବାହିତ କଲେ। ଅଶୋକବନ ମଧ୍ୟରେ, ଦେବୟାନୀ ଶର୍ମିଷ୍ଠା ସହ ଖେଳି ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ। ସେଠାରେ, ଦେବୟାନୀ ରାଜାଙ୍କୁ ଶର୍ମିଷ୍ଠାକୁ ଦେଖାଇ ଘରକୁ ଯାଉଥିଲେ; ଏଠି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ସେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କଲେ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଅଶୋକବନରେ ଯୟାତି ବର୍ଷକ୍ଷଣ ଧରି ଖୁସିରେ ବ୍ୟତୀତ କଲେ। ଏବେ, ଦେବୟାନୀଙ୍କ ଋତୁକାଳ ଆସିଲା, ସେ ପ୍ରଥମେ ଗର୍ଭବତୀ ହେଲେ ଏବଂ ଏକ ପୁତ୍ର ସଂସ୍କାର କଲେ। ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ, ବୃଶପର୍ବଣଙ୍କ କନ୍ୟା ଶର୍ମିଷ୍ଠା ଯୁବତୀ ହେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଋତୁକାଳ ଉପରେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସ୍ନାନ କରି ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି, ଶର୍ମିଷ୍ଠା ଅଶୋକ ଗଛର ଏକ ଡାଳ ଧରି ଦାନ୍ତିଲ ଫୁଲର ମଧ୍ୟରେ ଦଢ଼ି ଦେଖୁଥିଲେ। ଆଇନାରେ ନିଜ ମୁହଁ ଦେଖି, ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଆଶା କରି, ଶୋକ ଓ ମୋହରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ଶର୍ମିଷ୍ଠା କହିଲେ: "ଅଶୋକ, ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିବା, ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ଦୁଃଖରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମ ନାମ ଆଜି ସତ୍ୟ ହେଉ, ମୋତେ ମୋ ପ୍ରିୟଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଦିଅ।" ପୁନଃ ସେ କହିଲେ: "ମୋ ଋତୁକାଳ ଆସିଛି, କିନ୍ତୁ ମୋ ପ୍ରତି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସ୍ୱାମୀ ନାହାନ୍ତି। ଏହି ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା କାହିଁକି? ମୁଁ କଣ କରିବି? କି କଲେ ସୁଖ ପାଇପାରିବି?" "ଦେବୟାନୀ ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି; ମୁଁ ବ୍ୟର୍ଥରେ ଯୁବତା ହୋଇଛି। ସେ ଯେପରି ନିଜ ପତି ବାଛିଥିଲେ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତେଣୁଁ ବାଛିଲି।" "ମୋ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ଯେ, ରାଜା ମୋତେ ପୁତ୍ର ଦେଇ ଫଳିତ କରୁନ୍ତୁ; ଶାୟଦ ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏହି ମାନ୍ୟବ୍ୟକ୍ତି ଏବେ ଗୁପ୍ତରେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିବେ।" "ମୁଁ ମୋ ଚୁଲିରେ ବନ୍ଧି ରାଜାଙ୍କୁ ନିଜ ସମ ଏକ ସ୍ୱାମୀ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି। ଦେବୟାନୀଙ୍କ ପୁଅକୁ ଦେଖି, ମୋର ମନେ ଆଶା ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ସେ ତାଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ଖେଳୁଛନ୍ତି, ମୁଁ କେବେ କେବେ ଦୃଷ୍ଟି ପକାଉଛି।" ଏହି ସମୟରେ, ଯୟାତି ଅଶୋକବନ ନିକଟରେ ଏକାକୀ ଆସିଲେ ଏବଂ ଶର୍ମିଷ୍ଠାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେଉଁଠି ଏକାନ୍ତରେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶର୍ମିଷ୍ଠା ମିଷ୍ଟି ହସି ସହ, ନମସ୍କାର କଲେ ଏବଂ କହିଲେ: "ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଷ୍ଣୁ, ଯମ, ବରୁଣ କିମ୍ବା ତୁମ ନିଜ ଗୃହରେ, କିଏ ଏକ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଦେଖିବାଯୋଗ୍ୟ?" "ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ, ବଂଶ ଓ ଚରିତ୍ରରେ ତୁମେ ମୋତେ ଭଲଭାବେ ଜାଣ; ଏହିକାରଣରୁ ମୁଁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି, ରାଜନ୍, ମୋ ଋତୁ ଦାନ କର।" ଯୟାତି କହିଲେ: "ମୁଁ ତୁମକୁ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ ଦୈତ୍ୟକୁମାରୀ ବୋଲି ଜାଣିଛି; ତୁମ ଦେହରେ ଏକ ତିଲ ଦୋଷ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ସେଇ ସମୟରୁ ତୁମକୁ ଦେଖି, ମୁଁ ସଦା ମନେ ପକାଏ। ଉଶନାସ କବି ଦେବୟାନୀଙ୍କୁ କହିଥିଲେ: 'ଏହି ବୃଶପର୍ବଣଙ୍କ କନ୍ୟାକୁ ଶୟନଗୃହକୁ ଡାକିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।'" "ଦେବୟାନୀଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ଶର୍ମିଷ୍ଠାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ ଦିଅ।" "ହସି ମଜାକରେ କିଛି ଅସତ୍ୟ କହିଲେ ଦୋଷ ନାହିଁ, ବିବାହ ସମୟରେ, ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟ, ଜୀବନର ଭୟରେ କିମ୍ବା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧନ ଚାଲିଗଲେ—ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ଅସତ୍ୟ ପାପ ନୁହେଁ।" "କିନ୍ତୁ, ସାକ୍ଷୀ ରୂପେ ପଚରିଲେ ଭିନ୍ନ କଥା କହିଲେ, ସେ ଲୋକ ଅଧମ ହୁଏ; ଯଦି ମନ ଏକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଲଗିଥାଏ, ଅସତ୍ୟ କିଛି ହାନି କରେ ନାହିଁ।" "ସ୍ତ୍ରୀମାନେ, ହସି କିମ୍ବା ବିବାହ ସମୟରେ, କିମ୍ବା ଜୀବନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ କହିଥିବା ଅସତ୍ୟ, ସେହି ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥିତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।" "ରାଜା ସମସ୍ତଙ୍କ ମାନଦଣ୍ଡ; ସେ ଅସତ୍ୟ କହିଲେ, ସେ ନଶ୍ୱର ହୁଏ। ମୁଁ ବଡ଼ କଷ୍ଟରେ ମଧ୍ୟ ଅସତ୍ୟ କରିପାରିବି ନାହିଁ।" "ଯଦି ଦୁଇଜଣ ଏକାଠି ହୋଇଛନ୍ତି—ସ୍ତ୍ରୀର ସ୍ୱାମୀ ଓ ସଖୀର ସ୍ୱାମୀ—ତାହାକୁ ସମାନ ବିବାହ କୁହାଯାଏ; 'ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋ ସ୍ୱାମୀ ବାଛିଲି, ସଖୀ'।" "ମୁଁ ଦେବୟାନୀ ସହିତ ଦିଆଯାଇଛି କବିୟ ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା; 'ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଓ ସମର୍ଥନ କର'—ତୁମେ ଅସତ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" "ତୁମେ ସୁନା, ମଣି, ମୁକ୍ତା, ବସ୍ତ୍ର, ଅଳଙ୍କାର, ଗାଁ, ଜମି, ଓ ଯାହା ଚାହିଁଲେ ଦାନ କର;" "ବାହ୍ୟ ଦାନ ଦେହ ସହ ଜଡିତ ନୁହେଁ; ପୁତ୍ର ଦେବା କଷ୍ଟକର, ନିଜକୁ ଦେବା ମଧ୍ୟ କଷ୍ଟକର।" "ନିଜ ଦେହ ଦେଇ, ସବୁ ଦିଆଯାଏ; ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ, ମୁଁ ଦେଉଛି।