ଏହି କଥା ମଧ୍ୟଭାଗରୁ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବୟାନୀ ଏବଂ ଯୟାତିଙ୍କ ବିବାହ ସମ୍ପର୍କରେ ଚର୍ଚ୍ଚା ହେଉଛି। ଦେବୟାନୀ ଯୟାତିଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ମହାନୁଭାବ, ଆପଣ କହିଥିଲେ ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ବିରୋଧ କରିବା ସାପ ବା ଚାରିପଟେ ମୁଁହ ଥିବା ଅଗ୍ନିଠାରୁ ବି ଅଧିକ କଠିନ। କିନ୍ତୁ ଏହା କିପରି?" ସେଉଁଠାରେ ଦେଖାଯାଏ, ଏକ ସାପ କେବଳ ଗୋଟିଏକୁ ମାରେ, ଏକ ଅସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଗୋଟିଏକୁ ମାରେ, କିନ୍ତୁ ଏକ ରୋଷାନ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରାଜ୍ୟକୁ, ଏପରିକି ପୁରାତନ ସଂସ୍କୃତିକୁ ମଧ୍ୟ ଧ୍ବଂସ କରିପାରେ। ଏହି କାରଣରୁ, ଦେବୟାନୀ କହିଲେ, "ମୁଁ ଚିନ୍ତା କରେ ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ବିରୋଧ କରିବା ବହୁତ କଠିନ। ଏହି ହେତୁ, ମୋ ବାପା ଆପଣଙ୍କୁ ମୋତେ ଦେଇନାହାନ୍ତି ଏବଂ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ବିବାହ କରିନାହିଁ।" ତାପରେ ସେ କହିଲେ, "ମୋ ବାପା ଯାହାକୁ ଦେଇଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ନିଅନ୍ତୁ, ହେ ରାଜା। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଚୟନ କରିଛି। ଯିଏ ଦିଆଯାଇଥିବା ଜିନିଷ ନେଇଥାଏ, ସେ କେବେ ଅପମାନିତ ହୁଏନାହିଁ।" ପରେ ଦେବୟାନୀ ରାଜାଙ୍କୁ ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ କହିଲେ, "ମୋ ବାପାଙ୍କୁ ଖବର ଦିଅ। ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର ଯାଅ, ଦାୟିକା, ଏହା ପୂଜା ଯେମିତି ତଳକୁ ନେଇଆ। ନହୁଷଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଖବର ଦିଅ, ଯେ ମୁଁ ସ୍ୱୟଂବରରେ ତାଙ୍କୁ ଚୟନ କରିଛି।" ଦେବୟାନୀ ଏବଂ ତାଙ୍କ ବାପାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାନୁସାରେ ଦାୟିକା ଏ ସମସ୍ତ କଥା ଭଳିଭଳି ଶୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ କହିଦେଲେ। ଶୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟ ଏହି ଖବର ଶୁଣି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାର୍ଗବ ରାଜାଙ୍କୁ ନେଇ ଆସିଲେ। ଶୁକ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି, ଯୟାତି ନମ୍ର ଭାବରେ ହାତ ଜୋଡି ସମ୍ମାନ କଲେ। ତାପରେ ଦେବୟାନୀ ତାଙ୍କ ବାପାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ବାପା, ଏହି ନହୁଷଙ୍କ ପୁତ୍ର ମୋତେ ଏଠାରେ ହାତ ଧରିଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠି କେହି ଆଗରୁ କରିନଥିଲେ। ଏହି ଦ୍ୱାରା ସେ ମୋ ସୁରକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି। ମୁଁ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ବର୍ଣ୍ଣିବି ନାହିଁ। ମୋତେ ତାଙ୍କୁ ଦିଅ।" "ଏଠାରେ ଏକ ଧର୍ମ ପ୍ରିୟ, ଅନ୍ୟଟି ନ୍ୟାୟସଂଗତ; କିନ୍ତୁ ନହୁଷଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣିତା ହୋଇଛି। କଚଙ୍କ ଶାପ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟ କିଛି ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" ଶୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟ କହିଲେ, "ହେ ଯୟାତି, ମୋ ପ୍ରିୟ କନ୍ୟା ତୁମକୁ ବର୍ଣ୍ଣିଛି। ମୁଁ ନିଜେ ତାଙ୍କ ହାତ ଧରିଲେ, ଏହା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ଦୋଷ ହେବ, କାରଣ ଏଠାରେ ଜାତି ମିଶ୍ରଣ ହେବ। ତେଣୁ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ତୁମକୁ ଦେଉଛି, ରାଣୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କର।" ଯୟାତି କହିଲେ, "ହେ ମହାଭାର୍ଗବ, ଏହି ମହାପାପ ମୋତେ ଛୁଅନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଏହି କାରଣରୁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ତୁମକୁ ଦେଉଛି।" ଶୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ, "ମୁଁ ତୁମର ଅପରାଧ ମୁକ୍ତ କରିଦେଉଛି। ତୁମେ ଯେଇଁ ଚାହଁ, ଏହି ବିବାହରେ ଚିନ୍ତିତ ହେଉନାହିଁ। ମୁଁ ତୁମର ପାପ ନିବାରଣ କରିଦେଉଛି।" "ଦେବୟାନୀଙ୍କୁ ଧର୍ମପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କର, ତାଙ୍କ ସହିତ ଅତୁଳ ସଉଖ୍ୟ ଉପଭୋଗ କର।" ଏବଂ ଶର୍ମିଷ୍ଠା, ବୃଶପର୍ବଣଙ୍କ କନ୍ୟା, ମଧ୍ୟ ତୁମର।