ସେ ବେଳେ, ଶିକାର କରିବାକୁ ଆସିଥିବା ରାଜା ଯୟାତି କହିଲେ, “ହେ ସୁମଧୁରଭାଷିଣୀ, ମୁଁ ଏଠାରେ ପାଣି ପାଇଁ ଆସିଛି; ତୁମେ ମୋତେ ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛ, ଏବେ ଦୟାକରି ମୋତେ ଯିବାକୁ ଅନୁମତି ଦିଅ।” ତାପରେ ଦେବୟାନୀ କହିଲେ, “ମୋ ସହିତ ଦୁଇ ହଜାର କନ୍ୟା ଓ ଶର୍ମିଷ୍ଠା ଅଛନ୍ତି, ଆମେ ସମସ୍ତେ ତୁମ ଅଧୀନରେ। ମୋ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ—ମୋ ସହିତ ମିତ୍ର ଓ ପତି ହେଉ।” ଏହା ଶୁଣି ଯୟାତିଙ୍କ ମନ ଶର୍ମିଷ୍ଠା ଉପରେ ଆକୃଷ୍ଟ ହେଲା। ସେ ଭାବିଲେ, “ଏହି ଦାନବ ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା ଶର୍ମିଷ୍ଠା ମୋର ରାନୀ ହେବେ,” ଏବଂ ଏହିପରି କଥା କହିଲେ। ଯୟାତି ଦେବୟାନୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ଉଶନାସଙ୍କ କନ୍ୟା, ମୋର ଶୁଭ ହେଉ; ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ରାଜାମାନେ ଦେବୟାନୀଙ୍କୁ ବିବାହ କରନ୍ତି ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ତୁମ ତାତଙ୍କ କନ୍ୟା।” ସେ ଆଉ କହିଲେ, “ଅନ୍ୟର ଜନାନୀ, ନିଜ ବୋନ, ସମାନ କୁଳର ନାରୀ, ପତିତା, ବଉ, ଅଧମ, ଭିକ୍ଷୁକା, ରୋଗିଣୀ—ଏହାମାନେ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଅସ୍ପର୍ଶ୍ୟ ବୋଲି କହିଛନ୍ତି। ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ୱ ଓ ରାଜତ୍ୱ ଏକାଠି ଅଛି, ଯେତେବେଳେ ଦୁହିଁଜଣ ନିଜ-ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୂଳ ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ। ତେଣୁ, ହେ ନହୁଷପୁତ୍ର, ଯଦି ମୁଁ କିମ୍ବା ମୋ ପୁତ୍ର ହେଉଛି, ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର।” “ଚାରିଟିଏ ବର୍ଣ୍ଣର ଲୋକ ଏକ ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ; କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ପବିତ୍ରତା ଭିନ୍ନ, ତଥାପି ବ୍ରାହ୍ମଣ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ। ଏହି ହସ୍ତଗ୍ରହଣ ପ୍ରଥା ପୂର୍ବରୁ ଲୋକମାନେ କରୁନଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ତୁମେ ପ୍ରଥମେ ମୋର ହାତ ଧରିଛ, ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ବରିଛି। ଏବେ ମୋର ପରି ଜଣେ ନାରୀଙ୍କୁ ତୁମେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଋଷିପୁତ୍ର ହାତ ଧରିଦେଲେ, ତାପରେ ଅନ୍ୟ କେହି ମୋ ହାତ ଛୁଇଁପାରିବେ କି?” “ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହନ୍ତି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ରୋଷାନ୍ବିତ ବିଷାକ୍ତ ସର୍ପ କିମ୍ବା ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ମୁଖ ଥିବା ଅଗ୍ନିଠାରୁ ଅଧିକ ଭୟଙ୍କର ବୋଲି। କିନ୍ତୁ କିପରି ବ୍ରାହ୍ମଣ ବିଷାକ୍ତ ସର୍ପ କିମ୍ବା ଅଗ୍ନିଠାରୁ ଅଧିକ ଭୟଙ୍କର?” ଦେବୟାନୀ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଯୟାତି ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଏକ ସର୍ପ କେବଳ ଜଣେକୁ ମାରେ, ଏକ ଅସ୍ତ୍ର କେବଳ ଜଣେକୁ ହତ୍ୟା କରେ; କିନ୍ତୁ ରୋଷାନ୍ବିତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରାଜ୍ୟ ଓ ପୁରାତନ ନଗରକୁ ନାଶ କରିପାରେ। ଏହି କାରଣରୁ ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଅଧିକ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଗଣିଛି, ତେଣୁ ମୋର ପିତା ତୁମକୁ ମୋତେ ଦେଇନଥିଲେ, ଏବଂ ମୁଁ ତୁମକୁ ବିବାହ କରୁନାହିଁ।” “ମୋର ପିତା ଯାହା ଦେଇଛନ୍ତି, ତାକୁ ଗ୍ରହଣ କର, ମୁଁ ତୁମକୁ ବରିଛି; ଯିଏ ଦିଆଯାଇଥିବା ଜିନିଷ ନେଇଥାଏ, ସେ କେବେ ଅପାୟରେ ପଡ଼େନାହିଁ। ଏବେ ଅପେକ୍ଷା କର, ମୁଁ ମୋର ପିତାଙ୍କୁ ଖବର ପଠାଏ। ଦୂତୀ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଯାଅ, ଏହା ପୂଜାବିଧି ଭଳି ତାଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ; ନହୁଷପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଖବର ଦିଅ ଯେ ମୁଁ ସ୍ୱୟଂବରେ ତାଙ୍କୁ ବରିଛି।” ଦୂତୀ ଦେବୟାନୀ ଓ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ସବୁ କଥା ଠିକ୍ ଭଳି ଶୁକ୍ରାଚାର୍ୟଙ୍କୁ ବୁଝାଇଲେ। ଏହା ଶୁଣି ବୃହସ୍ପତିପୁତ୍ର ଶୁକ୍ର ରାଜାଙ୍କୁ ନିଜ ସାମ୍ନାରେ ଆଣିଲେ। ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଆଗମନ ଦେଖି, ଯୟାତି ହାତ ଯୋଡ଼ି ନମ୍ରତାର ସହିତ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ଦେବୟାନୀ ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ପିତା, ନହୁଷଙ୍କ ପୁତ୍ର ଏଠାରେ ଯେଉଁଠି କେହି ମୋର ହାତ ଧରିନଥିଲେ, ସେଠି ମୋର ହାତ ଧରିଛନ୍ତି। ଏହିପରି କରି ସେ ମୋତେ ନିଜ କରିଛନ୍ତି, ମୋତେ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇଛନ୍ତି। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ବରିବି ନାହିଁ; ଦୟାକରି ମୋତେ ତାଙ୍କୁ ଦିଅ।” “ଏକ ନୀତି ପ୍ରିୟ, ଅନ୍ୟ ନୀତି ଉଚିତ; ତଥାପି ମୁଁ ନହୁଷପୁତ୍ରଙ୍କୁ ବରିଛି। କାଚଙ୍କ ଶାପ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟ କିଛି ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।” ଶୁକ୍ର କହିଲେ, “ହେ ଯୟାତି, ମୋର ପ୍ରିୟ କନ୍ୟା ତୁମକୁ ବରିଛି। ଯଦି ମୁଁ ନିଜେ ତାଙ୍କ ହାତ ଧରିବି, ତେବେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପାଇଁ ଏହା ମହାପାପ ହେବ, କାରଣ ଏହା ଜାତିମିଶ୍ରଣ। ତେଣୁ ମୁଁ ତାକୁ ତୁମକୁ ଦେଉଛି, ଗ୍ରହଣ କର।” ଯୟାତି କହିଲେ, “ହେ ମହାଭାର୍ଗବ, ଏହି ମହାପାପ ମୋତେ ଛୁଁନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଏହି ହେତୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ତାକୁ ଦେଉଛି, ବ୍ରାହ୍ମଣ।” ଶୁକ୍ର କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମକୁ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ କଲି; ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହଁ, ଶୁଣ। ଏହି ବିବାହରେ ଦୁଃଖିତ ହେଉନାହ, ମୁଁ ତୁମର ପାପ ଦୂର କଲି।” “ଦେବୟାନୀଙ୍କୁ ଧର୍ମପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ପତ୍ନୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କର; ତାଙ୍କ ସହିତ ଅପୂର୍ବ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କର।” “ଏହି ଶର୍ମିଷ୍ଠା, ବୃଶପର୍ବଣଙ୍କ କନ୍ୟା, ସେ ମଧ୍ୟ ତୁମର ଅଟୁଟ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ସମ୍ମାନ ପାଉନ୍ତୁ; କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ କେବେ ଶୟନଗୃହକୁ ଡାକିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ତାଙ୍କୁ ଏକାନ୍ତରେ ଡାକ, କିନ୍ତୁ କଥା ହେବା କିମ୍ବା ଛୁଇଁବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ତୁମ ପତ୍ନୀ ନେଉ—ମୋର ଆଶୀର୍ବାଦ ରହୁ, ତୁମେ ଇଚ୍ଛିତ ସମ୍ପଦ ପାଇବେ।” ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, ଯୟାତି ଶୁକ୍ରଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରି, ନିୟମାନୁସାରେ ଶୁଭ ବିବାହ କଲେ। ତାପରେ ଯୟାତି ଶୁକ୍ରଙ୍କୁ ଓ ଦେବୟାନୀଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନ, ଦୁଇ ହଜାର କନ୍ୟା ଓ ଶର୍ମିଷ୍ଠା ସହିତ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଶୁକ୍ର ଓ ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନିତ କଲେ, ଏବଂ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ରାଜା ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଲେ। ଯୟାତି ନିଜ ସହରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯାହା ଇନ୍ଦ୍ରପୁରୀ ସମାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲା। ସେ ଦେବୟାନୀଙ୍କୁ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ବସାଇଲେ। ଦେବୟାନୀଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, ରାଜା ଏକ ଅଶୋକ କାନନ ନିକଟରେ ବୃଶପର୍ବଣଙ୍କ କନ୍ୟା ଶର୍ମିଷ୍ଠା ପାଇଁ ଘର ତିଆରି କରି ତାଙ୍କୁ ଏଠାରେ ବସାଇଲେ। ଶର୍ମିଷ୍ଠା ଏକ ହଜାର ଚୟିତ କନ୍ୟା ସହିତ ରହିଲେ, ସେ ଭୋଜନ, ପାନୀୟ, ବସ୍ତ୍ର ଓ ସମ୍ମାନ ପାଇଲେ। ଦେବୟାନୀ ସହିତ ଯୟାତି ଅନେକ ବର୍ଷ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କଲେ। ଅଶୋକ ବନରେ ଦେବୟାନୀ ଓ ଶର୍ମିଷ୍ଠା ମିଶି ଖେଳିଥିଲେ, ଏହି ମନୋହର ସ୍ଥାନରେ ଦେବୟାନୀ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖାଇ ଘରକୁ ଯାଉଥିଲେ, ଏଭଳି ଆନନ୍ଦରେ ଅନେକ କାଳ କାଟିଲେ। ରାଜା ଦେବୟାନୀ ସହିତ ଦିବ୍ୟ ଅଶୋକ ବନରେ ଅନେକ ବର୍ଷ ଆନନ୍ଦରେ ରହିଲେ। ଏହିପରି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ଦେବୟାନୀଙ୍କ ଋତୁକାଳ ଆସିଲା, ସେ ପ୍ରଥମେ ଗର୍ଭବତୀ ହେଲେ ଓ ଜଣେ ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।