ଏହି ଘଟଣାରେ, ଯେତେବେଳେ ଦେବୟାନୀଙ୍କୁ ଅନ୍ୟାୟ ହୋଇଥିଲା, ତାଙ୍କ ପିତା ଶୁକ୍ରାଚାର୍ୟ୍ୟ ରାଜା ବୃଷପର୍ବଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋ ଝିଅଙ୍କୁ ଛାଡି ମୁଁ ଏଠାରେ ରହିପାରିବି ନାହିଁ, ତେଣୁ ରାଜ୍ୟ ଛାଡ଼ୁଛି। ଯେଉଁ ଅନ୍ୟାୟ ହୋଇଛି ଏବଂ ମୋ ଝିଅଙ୍କୁ କ୍ଷତି ହୋଇଛି, ଏହି କଥା ଜାଣ, ବୃଷପର୍ବଣ—ମୁଁ ତୁମେ ଏବଂ ତୁମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରୁଛି। ମୁଁ ଏହି ରାଜ୍ୟରେ ରହିପାରିବି ନାହିଁ।" "ବୃଷପର୍ବଣ, ତୁମେ ଦୁଃଖିତ ହେବା ନାହିଁ, କ୍ରୋଧ କରିବା ନାହିଁ। ମୁଁ ମୋ ଝିଅ ସହିତ ନଥିଲେ ଏଠାରେ ରହିପାରିବି ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ଭାଗ୍ୟ ମୋ ଭାଗ୍ୟ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ବସ୍ତୁ ମୋ ପ୍ରିୟ। ଯଦି ମୁଁ ଅନ୍ୟାୟ କରିଥାଏ, କିମ୍ବା ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିଥାଏ, ଯଦି ଶର୍ମିଷ୍ଠା ଦେବୟାନୀଙ୍କୁ ଅନ୍ୟାୟ କରିଥାଏ, ତେବେ ମୋର ଶେଷ ଖରାପ ହେବ।" "ଦୈତ୍ୟ, ତୁମେ ମୋତେ ମିଥ୍ୟାବାଦୀ ଭାବୁଛ, କାରଣ ତୁମ ଦୋଷକୁ ରୋକିବାକୁ କିମ୍ବା ଶୁଧାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁନାହାଁ।" ଏହି ସମୟରେ ବୃଷପର୍ବଣ କହିଲେ, "ଭାର୍ଗବ, ତୁମେ ଧର୍ମ ଓ ସତ୍ୟର ମୂର୍ତ୍ତି। ଦୟାକରି ଆମକୁ କ୍ଷମା କର। ଯଦି ତୁମେ ଆମକୁ ଛାଡ଼ି ଯିବ, ମୁଁ ମୋ ଆତ୍ମୀୟ ସହିତ ସମୁଦ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବି, କିମ୍ବା ପାତାଳ କିମ୍ବା ଅଗ୍ନିକୁ ଯିବି। ତୁମେ ଯଦି ଆମକୁ ତ୍ୟାଗ କର, ମୁଁ ସବୁକିଛି ତ୍ୟାଗ କରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବି।" "ଅସୁରମାନେ, ସମୁଦ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କର, କିମ୍ବା ଚାରିଦିଗକୁ ପଳାଇଯାଅ, କିନ୍ତୁ ମୋ ଝିଅଙ୍କୁ କିଛି ହେଲେ ମୁଁ ସହିପାରିବି ନାହିଁ। ଦେବୟାନୀ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଉ, କାରଣ ମୋର ଜୀବନ ତାଙ୍କୁ ନିର୍ଭର କରିଛି। ମୁଁ ତୁମର କଳ୍ୟାଣର ରକ୍ଷକ, ଯେପରି ବୃହସ୍ପତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ।" "ଏ ଭାର୍ଗବ, ଭୂମିରେ ଯେଉଁ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ଧନ-ଦୌଳତ୍ୟ ଅଛି—ହାତୀ, ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା—ସେ ସମସ୍ତ ଧନ ଆମେ ଦୁଇଁଜଣ ମାଲିକ।" "ଯେଉଁ ଦୈତ୍ୟ ରାଜାମାନଙ୍କର ଧନ ଅଛି, ତାହାର ମାଲିକ ମୁଁ, ଯଦି ଦେବୟାନୀ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି ବୃଷପର୍ବଣ କହିଲେ, "ଏହିପରି ହେଉ," ଏବଂ ଶୁକ୍ରାଚାର୍ୟ୍ୟଙ୍କ ସହ ଦେବୟାନୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ଦେବୟାନୀ କହିଲେ, "ଯଦି ତୁମେ ରାଜାଙ୍କର ଧନର ମାଲିକ, ମୁଁ ଜାଣିନାହିଁ; ରାଜା ନିଜେ କହନ୍ତୁ।" ତାପରେ ବୃଷପର୍ବଣ, ତାଙ୍କ ଆତ୍ମୀୟ ସହିତ, ଦେବୟାନୀଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ପଡ଼ି, କହିଲେ, "ଦେବୟାନୀ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଉ।" "ତୁମେ ସଦା ମୋ ପ୍ରଶଂସା ଓ ସମ୍ମାନ ଲଭିବା ଯୋଗ୍ୟ, ତୁମେ ପିତା ସମାନ। ତୁମ ଯେଉଁ ଇଛା, ତାହା କ୍ଷୁଦ୍ର କିମ୍ବା ଦୁର୍ଲଭ ହେଉ, ମୁଁ ପୂରଣ କରିବି।" ଦେବୟାନୀ କହିଲେ, "ମୁଁ ଶର୍ମିଷ୍ଠାଙ୍କୁ ଏକ ଦାସୀରୂପେ ଚାହେଁ, ଏକ ହଜାର ଦାସୀ ସହିତ। ସେମାନେ ମୋ ପଛରେ ଚାଲିବେ, ଯେଉଁଠାରେ ମୋ ପିତା ମୋତେ ଦେଇଥିବେ।" ତାପରେ ଦାୟିକା ଶର୍ମିଷ୍ଠାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ କହିଲେ, "ଶର୍ମିଷ୍ଠା, ଉଠ, ତୁମ ଆତ୍ମୀୟଙ୍କୁ ସୁଖ ଦିଅ।" "ଦେବୟାନୀଙ୍କ ଆଗ୍ରହରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଛାଡ଼ି ଦେଉଛନ୍ତି; ତେଣୁ ତାଙ୍କ ଇଛା ଆଜି ପୂରଣ କରିବା ଦାୟିତ୍ୱ ତୁମର।" ଶର୍ମିଷ୍ଠା କହିଲେ, "ତାଙ୍କ ଇଛା ମୁଁ ପୂରଣ କରିବି; ଯଦି ଶୁକ୍ରାଚାର୍ୟ୍ୟ ଦେବୟାନୀ ପାଇଁ ମୋତେ ଡାକନ୍ତି, ମୋ ଦ୍ୱାରା ଶୁକ୍ର କିମ୍ବା ଦେବୟାନୀ ଦୋଷୀ ହେବେ ନାହିଁ।" ଏପରି କହି ଶର୍ମିଷ୍ଠା ଏକ ହଜାର ଦାସୀ ସହିତ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ରଥିକାରେ ବସି ରାଜପାଳିସରୁ ବାହାରିଗଲେ। "ମୁଁ ଏହି ହଜାର ଦାସୀ ସହିତ ତୁମ ଦାସୀ ହେବି, ତୁମ ପିତା ଯେଉଁଠି ଦେଇଥିବେ, ସେଠାକୁ ଚାଲିବି।" "ମୁଁ ପ୍ରଶଂସା ପାଇଥିବା, ଅନୁରୋଧ କରୁଥିବା ଓ ଦାନ ପାଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିର ଝିଅ; କିପରି ଏପରି ଝିଅ ଦାସୀ ହେବ?" "ଆତ୍ମୀୟଙ୍କୁ ଯେଉଁଠି ଭଳି କିଛି ଦିଆଯାଏ, ସେପାଇଁ ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଯିବି।" ଏଭଳି ଶର୍ମିଷ୍ଠା ଦାସୀତ୍ୱ ଦେବୟାନୀଙ୍କୁ ଦେବାକୁ ଚୟନ କଲେ। ତାପରେ ଦେବୟାନୀ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ପିତା, ମୁଁ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବି; ମୁଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ। ତୁମ ଜ୍ଞାନ ଅକ୍ଷୟ, ତୁମ ଶିକ୍ଷା ଶକ୍ତି ଅତିଶୟ।" ଏପରି କହିଲେ, ଶୁକ୍ରାଚାର୍ୟ୍ୟ ତାଙ୍କ ଝିଅ ସହ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ମାନ୍ୟ ଓ ଉପହାର ନେଇ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। କିଛି ଦିନ ପରେ, ଦେବୟାନୀ ଏକ ହଜାର ଦାସୀ ଓ ଶର୍ମିଷ୍ଠା ସହିତ ଏହି ଉଦ୍ୟାନକୁ ଖେଳିବାକୁ ଗଲେ। ସେଉଁଠି ସେମାନେ ମନ ମতো ଉଲ୍ଲାସରେ ଖେଳି, ମଧୁର ମଦପାନ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ସହ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ଓ ଫଳ ଖାଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ରାଜା ଯୟାତି ଶିକାର କରି କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ ପାନୀୟ ଖୋଜୁଥିବା ବେଳେ ସେଠାକୁ ପହଁଚିଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ ଦେବୟାନୀ, ଶର୍ମିଷ୍ଠା ଓ ଦାସୀମାନେ ଅତି ଶୋଭାମୟ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧି ମନୋହର ଆସନରେ ବସି ମଦପାନ କରୁଛନ୍ତି। ସେଠାରେ ଦେବୟାନୀଙ୍କ ଶୁଭ୍ର ହାସ ଓ ଅପୂର୍ବ ରୂପ ଦେଖିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ମହିଳାମାନେ ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ରହିଲେ। ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ଅପୂର୍ବ ସୁନ୍ଦରୀ, ସୁନା ଆସନରୁ ଅଲ୍ପ ଦୂରେ ବସିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ରାଜା ଦେଖିଲେ, ଦୈତ୍ୟରାଜ୍ୟର ଅପରାଧହୀନ ଝିଅ ଦେବୟାନୀଙ୍କ ପାଦ ମାସୁଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେହି ଗାଇଁ, ନାଚି, ବାଦ୍ୟ ଚଳାଉଥିଲେ। ଯୟାତିଙ୍କୁ ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ ନମ୍ର ହୋଇ ରହିଲେ। ଏପରି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଯୟାତି କହିଲେ, "ତୁମେ ଦୁଇ ଝିଅ ସହ ଦୁଇ ହଜାର ଦାସୀ ଦ୍ୱାରା ପରିବେଷ୍ଟିତ, ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମର ବଂଶ ଓ ନାମ କ'ଣ?" ଦେବୟାନୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ମୁଁ ଅସୁରମାନଙ୍କ ଗୁରୁ ଶୁକ୍ରାଚାର୍ୟ୍ୟଙ୍କ ଝିଅ।