ସେ ସମୟରେ, ରାଜା Yayati ମୃଦୁ ଓ ଶାନ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଶବ୍ଦରେ ସେଇ ଦୁଃଖିତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ। ସେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ତୁମେ କିଏ? ତୁମ ଚର୍ମ କଳା, ନଖ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ, ଏବଂ ଚମକୁଥିବା ରତ୍ନ ଝୁମକା ପିନ୍ଧିଛ।" ଏହି ଅନ୍ୟୋଗଳ ଜନନୀଙ୍କୁ ଦେଖି ରାଜା ପଚାରିଲେ, "ତୁମେ ଏତେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଚିନ୍ତାମଗ୍ନ କାହିଁକି? ଏଭଳି ଚତୁର ଶ୍ୱାସ କାହିଁକି ନେଉଛ? ଏହି ଘାସ ଓ ଲତା ଆବୃତ କୁଆଁରେ କିପରି ପଡିଗଲୁ?" ସେଉଁଠି ଥିବା ଯିଏ ଦେବତାମାନେ ମାରିଦେଇଥିବା ଦାଇତ୍ୟମାନେକୁ ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନରେ ପୁନଃଜୀବିତ କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କର କନ୍ୟା କହିଲେ, "ମୁଁ ସେଇ Shukraଙ୍କର କନ୍ୟା। ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେ ମୋ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ବିଷୟରେ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ। ରାଜନ୍, ଏହା ମୋ ଦାହିଣ ହାତ—ଏହି ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ନଖ ଥିବା ଆଙ୍ଗୁଳି।" "ମୋ ହାତ ଧରି ମୋତେ ଉଠାଇଦିଅ, କାରଣ ମୁଁ ତୁମକୁ ଉଚ୍ଚ କୁଳର ବୋଲି ଭାବୁଛି। ମୁଁ ଜାଣିଛି, ତୁମେ ଶାନ୍ତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଏହିଠାରୁ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ଉଚିତ।" ତାଁକୁ ଦାହିଣ ହାତ ଧରି Yayati ସେଇ କୁଆଁରୁ ଉଠାଇଲେ। ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଉପରକୁ ଉଠାଇ ରାଜା କହିଲେ, "ମହିଳେ, ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଇଚ୍ଛା କର, ଯାଅ; କିଛି ଭୟ ନାହିଁ।" ଏଭଳି ରାଜାଙ୍କ ଉକ୍ତି ଶୁଣି Devayani ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ମୋତେ ଶୀଘ୍ର ନେଇଯାଅ, କାରଣ ତୁମେ ମୋତେ ପ୍ରିୟ। ତୁମେ ମୋ ହାତ ଧରିଛ, ତେଣୁ ତୁମେ ମୋ ସ୍ୱାମୀ ହେବ।" ଏପରେ Yayati କହିଲେ, "ମହିଳେ, ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କୁଳର; ମୁଁ କ୍ଷତ୍ରିୟ, ତେଣୁ ଏହି ସମ୍ବନ୍ଧ ଉଚିତ ନୁହେଁ। ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ଆଚାର୍ୟ Kavyaଙ୍କର କନ୍ୟା, ତେଣୁ ମୁଁ ଭୟଭିତ ଅଛି, ଏହା ଉଚିତ ନୁହେଁ।" Devayani କହିଲେ, "ଯଦି ଆଜି ତୁମେ ମୋ ଆବଦ୍ଧ ଅନୁଯାୟୀ ମୋତେ ବରଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁନାହାଁତ, ତେବେ ମୋ ବାପା ତୁମକୁ ମୋ ପାଇଁ ବାଛିବେ, ତେଣୁ ତୁମେ ମୋତେ ପାଇଯିବ; ଏବେ ଯାଅ।" ଏଭଳି କହି ସେଇ ସୁନ୍ଦର ନିତମ୍ଭିନୀଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି Yayati ତାଙ୍କର ନଗରକୁ ଫେରିଗଲେ। Yayati ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଦୋଷରହିତ Devayani କେତେ ଦୂରେ ଗଲେ, ଏବଂ ଗଛକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି କାନ୍ଦୁଥିଲେ। ଏହିପରି ଦେଖି ତାଙ୍କ ବାପା Bhargava ସ୍ନେହଭାବରେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟାପାଳିକୁ କହିଲେ, "ଘୁର୍ଣିକା, ଶୀଘ୍ର ଯାଅ ଓ Devayani କୁ ନେଇଆଅ।" ଘୁର୍ଣିକା ଶୀଘ୍ର ଯାଇ ତାଙ୍କୁ ଖୋଜିଲେ। ଯେଉଁଠି ଯାଉଥିଲେ, ପଦେ ପଦେ ଖୋଜିଲେ। ଶେଷରେ ଦେଖିଲେ, ଦୁଃଖିତ, କ୍ଲାନ୍ତ ଓ କାନ୍ଦୁଥିବା Devayani ଗଛ ତଳେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ। "କଣ ଘଟିଲା, ଜାଣିବାକୁ ଶୀଘ୍ର କହ, ତୁମ ବାପା ଡାକୁଛନ୍ତି," ଘୁର୍ଣିକା କହିଲେ। Devayani ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "Sharmishtha ମୋ ସହ ଅନ୍ୟାୟ କରିଛି।" ଦୁଃଖରେ ଦଗ୍ଧ Devayani ଘୁର୍ଣିକାକୁ କହିଲେ, "ଘୁର୍ଣିକା, ଶୀଘ୍ର ଯାଇ ଏହି କଥା ମୋ ବାପାଙ୍କୁ କହ।" ଘୁର୍ଣିକା ଦୈତ୍ୟମହଳକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ, ଏବଂ Kavyaଙ୍କୁ କହିଲେ, "Devayani କୁ ଅରଣ୍ୟରେ Sharmishtha ଅନ୍ୟାୟ କରିଛି।" ଏହି ଦୁଃଖଦ ଖବର ଶୁଣି Kavya ତୁରନ୍ତ Devayani କୁ ଖୋଜିବାକୁ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ। ସେଉଁଠି ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କ କନ୍ୟା କ୍ଲେଶିତ ଓ ଦୁଃଖିତ। ଦୁଇ ହାତରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି କହିଲେ, "ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରେ। ମୁଁ ଭାବୁଛି, ତୁମେ କିଛି ଅନୁଚିତ କରିଛ, ଯାହାର ପରିଣାମ ଏହି ଦୁଃଖ।" Devayani କହିଲେ, "Sharmishtha, Vrishaparvanଙ୍କର କନ୍ୟା, ମୋତେ କଠୋର ଶବ୍ଦ କହିଛି, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ରୋଷରେ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା। ମୁଁ ସଦା ପ୍ରଶଂସା କରି, ଅନୁରୋଧ କରି, ଦେଇଥିଲି, ତଥାପି ସେ ମୋ ଅନୁରୋଧ ଗ୍ରହଣ କଲେ ନାହିଁ। ସେ ଗର୍ବିତ ଭାବରେ ପୁନିପୁନି ଏହି କଥା କହିଥିଲେ।" "ଯଦି ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ମନାଇଥାନ୍ତି, ସେ ଏଭଳି ଉତ୍ତର ଦେଇଥିଲେ। ଏପରେ ସେ ମୋତେ ଅରଣ୍ୟରେ ଏକା ଦେଖି, ଦୁଃଖଦାୟକ ଭାବେ କୁଆଁରେ ଫେଙ୍ଗି ଦେଇ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ।" "ତୁମେ ନ ତାଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା କର, ନ ତାଙ୍କର ଅନୁରୋଧ ଗ୍ରହଣ କର; ତୁମେ Devayani ର କନ୍ୟା, ନ ଏକ ପ୍ରଶଂସିତା।" Kavya କହିଲେ, "Vrishaparvan, Shakra ଓ Nahusha ମଧ୍ୟ ଏହି କଥା ଜାଣନ୍ତି—ମୋର ଶକ୍ତି ଦିବ୍ୟ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ସ୍ୱାମୀସ୍ଥ। ମୁଁ ଏହି ଜଗତର ଜୀବନ ବିଜ୍ଞାନ ଜାଣିଛି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୃତକୁ ପୁନଃଜୀବନ ଦିଆଯାଏ। ନୀତିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ ଗୁଣର ଗର୍ବ କରି ପଛରୁ ଦୁଃଖିତ ହୁଅନ୍ତି, ତେଣୁ ମୁଁ ଏଠିକି ଅଧିକ କିଛି କହିପାରିବି ନାହିଁ, ଯଦିଓ ତୁମେ ମୋ ଶକ୍ତି ଜାଣ।" "ଏହିପରି, ଚଳ ଘରକୁ ଯାଉ, କୁଳର ଅଳଙ୍କାର; ଅପରାଧକୁ ମାନ୍ୟ କର, କାରଣ ଖ୍ଷମା ହିଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁଣ।" "ଯାହା କିଛି ଏହି ଭୂମି ଓ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅଛି, ତାହାର ମୁଁ ସ୍ୱାମୀ, ଏହି କଥା ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ସ୍ୱୟଂ ମୋ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କହିଛନ୍ତି।" "ମୁଁ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଜଳ ଦେଉଛି, ସମସ୍ତ ଉଦ୍ଭିଦ ମାନଙ୍କୁ ପୋଷଣ କରେ—ଏହି କଥା ସତ୍ୟ।" ଏଭଳି ଦୁଃଖରେ ଉତ୍ପୀଡ଼ିତ ଓ କ୍ରୋଧରେ ପିଡ଼ିତ Devayaniଙ୍କୁ ବାପା ମୃଦୁ ଓ ମଧୁର କଥାରେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ। ଏବଂ କହିଲେ, "Devayani, ଯିଏ ସଦା ଅନ୍ୟଙ୍କ କଠୋର କଥା ସହିଥାଏ, ସେ ସମଗ୍ର ଜଗତ୍କୁ ଜିତିଥାଏ।