କଚା, ଦ୍ୱିଜାତୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କଠାରେ ଏହି କଥା କହିଲେ: "ମୋର ପାଠିଥିବା ଜ୍ଞାନ ଫଳ ଦେବ ନାହିଁ, ଯେପରି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଥିଲି; କିନ୍ତୁ ଯାହାକୁ ମୁଁ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଶିଖାଇବି, ସେ ଏହାର ଫଳ ଉପଭୋଗ କରିବ।" ଏହିପରେ, କଚା ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାୟକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିବାସକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ବ୍ରିହସ୍ପତି ସହ କଚାକୁ ଦେବତାମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ସମ୍ମାନ କଲେ ଏବଂ କହିଲେ: "ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମ ଖ୍ୟାତିକୁ ନଷ୍ଟ କରିବ ନାହିଁ; ତୁମେ ତୁମ ଅଂଶ ଉପଭୋଗ କରିବା।" କଚା ଜ୍ଞାନ ଅଧିଗମ କରିବା ପରେ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ; ଏହି ଜ୍ଞାନ କଚାଠାରୁ ଶିଖି ବେଳେ, ଦେବତାମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଶତକ୍ରତୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ: "ଏବେ ତୁମ ପ୍ରଭାବ ଦେଖାବା ସମୟ; ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀମାନଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କର, ପୁରନ୍ଦର।" ଦେବତାମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ମଘବନ କହିଲେ, "ଏମିତି ହେବ," ଏବଂ ଚାଲିଗଲେ। ସେ ଜଙ୍ଗଲରେ କିଛି ଜନାନୀମାନେ ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ଚୈତ୍ରରଥ ଦ୍ୱାରା ଏକ ଜଙ୍ଗଲରେ ଖେଳୁଥିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ପବନର ଆକାର ଧରି ସମସ୍ତ ଜନାନୀମାନଙ୍କର ପୋଷାକ ଏକାଠି କରିଦେଲେ। ପରେ ସମସ୍ତ ଜନାନୀମାନେ ଜଳରୁ ବାହାରି ଯେଉଁ ପୋଷାକ ମିଳିଲା, ସେହି ପୋଷାକ ପରିଦାନ କଲେ। ଏହି ଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ, ଭୃଷପର୍ବନଙ୍କ ଜନା Sharmishtha ଅଜାଣାରେ Devayaniଙ୍କ ପୋଷାକ ନେଇଲେ। ଏଥିରୁ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବିବାଦ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। Devayani କହିଲେ: "ତୁମେ ଏସୁର ଜନା, ମୋର ଶିଷ୍ୟ; କିଏ ମୋର ପୋଷାକ ନେବା? ଏହି ଅଶୋଭନ କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମ ପାଇଁ ଭଲ ହେବ ନାହିଁ।" ସେ ଆଉ କହିଲେ: "ତୁମର ପିତା ସଦା ମୋର ପିତାଙ୍କ ପାଖରେ ବସିବା କିମ୍ବା ଶୋଇବା ବେଳେ, ବାଦକ ଭଳି ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ବିନୟ ଏବଂ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ।" "ତୁମେ ଏକ ଭିକାରୀ, ଯେଉଁ ଦାନ ନେଉଛି, ସ୍ତୁତି କରୁଛି; ମୁଁ ଏକ ସ୍ତୁତିତ, ଯେଉଁ ଦାନ ଦେଇଥାଏ, ନେଇନଥାଏ।" "ଏବେ ଭିକା ମାଗ, ଶାପ ଦେ, ଶତ୍ରୁତା କର, କ୍ରୋଧିତ ହେ, ଭିକାରୀ! ଅସ୍ତ୍ରହୀନ ହୋଇ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ବିରୋଧ କରିଛ; ଖାଲି ହାତରେ ଅସ୍ଥିର ହେଉଛ, ଭିକାରୀ!" "ତୁମେ ଏକ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀ ପାଇବା; ମୁଁ ତୁମକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଉ ନାହିଁ। ଯଦି ଏଠାରୁ ଆଉ ମୋତେ ବିରୋଧ କରିବ, ଭିକାରୀ—" Devayani ଏହିପରି ଉପରେ ନିଜ ପୋଷାକ ଧରି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖି, Sharmishtha ତାଙ୍କୁ ଏକ କୁଆଁରେ ଫିଙ୍ଗି ଦେଲେ ଏବଂ ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଗଲେ, ଭାବିଲେ, "ସେ ମରିଯାଇଛି," ତାଙ୍କ ମନ ଦୁଷ୍ଟତାରେ ଭରିଥିଲା। କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ପଛ ଦେଖି ନାହିଁ, ନିଜ ଘରକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଅସୁର ନୀତି ଅନୁସରଣ କରି ଶାନ୍ତ ରହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, Nahushaଙ୍କ ପୁତ୍ର Yayati ସେଠାକୁ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କ ଉଠ ଏବଂ ରଥ କ୍ଲାନ୍ତ ଥିଲା, ଶିକାର ଚାହିଁ, ତିନି ଜଳ ପାଇଁ ଏକ କୁଆଁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାର ଜଳ ଶୁଷ୍କ ଥିଲା। ସେଠାରେ ରାଜା ଏକ ଅଗ୍ନିଶିଖା ପରି ଚମକୁଥିବା ଜନାନୀକୁ ଦେଖିଲେ; ତାଙ୍କୁ ଦେଖି Yayati ପ୍ରସ୍ନ କଲେ। ସେ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱସ୍ତ କରି କହିଲେ: "ତୁମେ କିଏ, କଳା ଚର୍ମ ଏବଂ ତାମ୍ର ନଖ, ଚମକୁଥିବା ମଣି ତିଆରି ଆଳତା ପରି ଅଳଙ୍କୃତ କର୍ଣ୍ଣପାଶ?" "ତୁମେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ, ଏବଂ କିଏ ଏପରି ଚତୁର ଶ୍ୱାସ ନେଉଛ? କିପରି ଏହି ଗଛ ଏବଂ ଅଳି ଲତାରେ ଆବୃତ କୁଆଁରେ ପଡିଗଲ?" "ଯିଏ ଜ୍ଞାନରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହତ ଦୈତ୍ୟମାନେ ପୁନଃ ଜୀବିତ କରେ—" ସେ କହିଲେ: "ମୁଁ ଏହି ଶୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଜନା; ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେ ମୋ ଘଟଣା ଜାଣିନାହିଁ। ଏହା ମୋର ଦାହିନ ହାତ, ତାମ୍ର ନଖ ସହ।" "ମୋ ହାତ ଧରି ମୋତେ ଉଠାଉ, କାରଣ ମୁଁ ତୁମକୁ ଉଚ୍ଚ ବଂଶଜ ଭାବରେ ଗଣନା କରେ। ମୁଁ ଜାଣିଛି ତୁମେ ଶାନ୍ତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।" "ଏହିପରି, ତୁମେ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ଉଚିତ, ଯେଉଁ କୁଆଁରେ ପଡିଛି।" ଏପରି Devayaniଙ୍କ କଥା ଶୁଣି Yayati ତାଙ୍କ ଦାହିନ ହାତ ଧରି କୁଆଁରୁ ଉଠାଇଲେ; ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରି Yayati କହିଲେ: "ମହିଳା, ଯେଉଁଠି ଚାହିଁଅ, ଯାଅ; ତୁମକୁ କିଛି ଭୟ ନାହିଁ।" ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି Devayani କହିଲେ: "ମୋତେ ତୁମେ ସହ ନେଉ, କାରଣ ତୁମେ ମୋର ପ୍ରିୟ। ତୁମେ ମୋ ହାତ ଧରିଛ, ଏହିପରି, ତୁମେ ମୋର ପତି ହେବା।" Yayati, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଶ୍ରେଣୀର, କହିଲେ: "ମହିଳା, ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜନା; ଏହି ମିଳନ ଉଚିତ ନୁହେଁ।" "ତୁମେ କାଭ୍ୟାଙ୍କ ଜନା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ଜନା; ଏହିପାଇଁ ମୁଁ ଆଜି ଭୟଭିତ, ଏବଂ ଏହା ଉଚିତ ନୁହେଁ।" "ଯଦି ତୁମେ ଆଜି ମୋତେ ଚାହିଁନାହିଁ, ତେବେ ମୋ ଶବ୍ଦ ଅନୁସାରେ ମୋ ପିତା ତୁମକୁ ଚୟନ କରିବେ, ଏବଂ ତୁମେ ମୋତେ ପାଇବ; ଏବେ ଯାଅ।" ଏହିପରି ମଧୁର ଜନାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି Yayati ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଗଲେ; Nahushaଙ୍କ ପୁତ୍ର ଚାଲିଯିବା ପରେ Devayani, ଦୋଷହୀନ, ଏକ ଦିଗରେ ଗଲେ, ଏବଂ ଗଛକୁ ଭିତି ଦେଇ କାନ୍ଦୁଥିଲେ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଲଗି Devayani ଏଭଳି ରହିଥିବା ବେଳେ, Bhargava ଶୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟ ମନେ ପକାଇ, ତାଙ୍କ ଜନା ପ୍ରତି ଆଶ୍ରୟ ଭରି, ତାଙ୍କ ପାଳିକା ଘୁର୍ଣିକାକୁ କହିଲେ: "ଘୁର୍ଣିକା, ଶୀଘ୍ର Devayaniକୁ ନେଇଆ, ଯାହା ବାହାରିଛି।" ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି ଘୁର୍ଣିକା ଶୀଘ୍ର Devayaniକୁ ଖୋଜିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ; ଯେଉଁଠି ଯାଉଥିଲେ, ପଦେପଦେ ତାଙ୍କୁ ଖୋଜିଲେ। ସେଠାରେ Devayaniକୁ କ୍ଷୀଣ, ଦୁଃଖିତ ଏବଂ କାନ୍ଦୁଥିବା ଦେଖିଲେ; "କଣ ଘଟିଛି, ପ୍ରିୟ? ଶୀଘ୍ର କହ, ତୁମ ପିତା ଡାକୁଛନ୍ତି।" ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି Devayani ତାଙ୍କ ପାଳିକାକୁ Sharmishtha ତାଙ୍କୁ କିପରି ଅନ୍ୟାୟ କରିଛି, ସେ କହିଲେ; ଦୁଃଖରେ ଭରି ଘୁର୍ଣିକାକୁ କହିଲେ: "ଘୁର୍ଣିକା, ଶୀଘ୍ର ଯାଅ ଏବଂ ମୋ ପିତାଙ୍କୁ ଏହି ଘଟଣା କହିଦିଅ।" ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି ଘୁର୍ଣିକା ଦୃତ ଭାବେ ଅସୁରଙ୍କ ମହଲାକୁ ଗଲେ।