ଏହିଘଟଣାରେ, କଚ ତାଙ୍କ ଗୁରୁ ଶୁକ୍ରାଚାର୍ୟଙ୍କ ନିକଟରେ ଅମୃତ ଜ୍ଞାନ ଶିକ୍ଷା ପାଇଥିଲେ। ଏହି ଜ୍ଞାନ ଅଜ୍ଞାନୀଙ୍କ କାନରେ ଯିଏ ଏମିତି ଅମୃତ ଝରାଇଦିଏ, ସେ ମୋ ପାଇଁ ପିତା ଓ ମାତା ସମାନ—ଏପରି ମହାନ କୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ସହିତ କେବେ ବି ଶତୃତା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯିଏ ପରମ ସତ୍ୟ ଦେଉଛନ୍ତି, ସେ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଧନରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଗୁରୁଙ୍କ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଅସ୍ଥିର ଓ ଅଧୋମୁଖୀ ଲୋକରେ ପତିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏଠି ଏକ ଅପରାଧ ଘଟିଲା—ଦାନବମାନେ ମଦ୍ୟପାନ କରି କଚଙ୍କୁ ନିଜେ ନିଜେ ଗିଳିଗଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଆଉଥରେ ଜୀବନ୍ତ ହୋଇ ଫେରିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ମହାତ୍ମା କାବ୍ୟ (ଶୁକ୍ରାଚାର୍ୟ) କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ, "ଏହି ଦିନରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଯେଉଁ କୌଣସି ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୂଢତା ଓ ଅବିବେକରେ ମଦ୍ୟପାନ କରିବ, ସେ ଏହି ଲୋକରେ ଓ ପରଲୋକରେ ନିନ୍ଦିତ ହେବ।" ଏହିପରି ଏକ ନିୟମ ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କଲେ ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶୁଣିବାକୁ କହିଲେ। ତା’ପରେ, ଶୁକ୍ରାଚାର୍ୟ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ, "ହେ ଦାନବମାନେ, ତୁମେ ଅପରିପକ୍ୱ; କଚ ଏଠି ରହିବେ। ସେ ସଞ୍ଜୀବନୀ ବିଦ୍ୟା ଲାଭ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏଠି ରହିବେ।" କଚଙ୍କର କର୍ମ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଥିଲା, ତାଙ୍କର କୀର୍ତି କେବେ ବି ଅବସାନ ହେବ ନାହିଁ, ଏବଂ ସେ ଯଜ୍ଞରେ ଯୋଗ୍ୟ ହେବେ। ଏପରି କହି, ଭୃଗୁବଂଶୀ ଶୁକ୍ରାଚାର୍ୟ ଚୁପ ହେଲେ ଓ ଦାନବମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ନିଜ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହିପରି ଦୀର୍ଘ ଏକଶତ ବର୍ଷ ଶିକ୍ଷା ଶେଷରେ, କଚ ଗୁରୁଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନିବାସକୁ ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ସେବେଳେ ଦେବୟାନୀ କଚଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କ ନାତି, ତୁମେ ଆଚରଣ, ବଂଶ, ଜ୍ଞାନ, ତପସ୍ୟା ଓ ନିଗ୍ରହରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ମୋ ପିତା ବୃହସ୍ପତି ଯେପରି ବିଶ୍ୱସ୍ତ ଓ ପୂଜ୍ୟ, ତେଣୁ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ପୂଜ୍ୟ। ମୁଁ ଯେପରି ତୁମ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠା ଓ ନିୟମରେ ଆଚରଣ କରିଛି, ତୁମେ ମୋତେ ବିବାହ କର; ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ମୋ ହାତ ଧର।" କିନ୍ତୁ କଚ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ମୋ ପିତା ଯେପରି ମୋ ପାଖରେ ପୂଜ୍ୟ, ତୁମେ ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ପୂଜ୍ୟ। ମୁଁ ଭୃଗୁବଂଶୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ତୁମେ ମୋ ଗୁରୁଙ୍କ ଝିଅ, ଏହି କାରଣରୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ସଦା ସମ୍ମାନ କରିବି। ଶୁକ୍ରାଚାର୍ୟ ମୋ ଗୁରୁ, ସେପରି ତୁମେ ମଧ୍ୟ; ଏପରି କଥା ମୋତେ କହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ତୁମେ ମୋ ଗୁରୁଙ୍କ ଝିଅ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟର ପୁଅ; ତୁମେ ମୋର ପାଖରେ ସଦା ପୂଜ୍ୟ।" ଦେବୟାନୀ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ କହିଲେ, "ଯେତେବେଳେ ଦାନବମାନେ ତୁମକୁ ପୁନିପୁନି ମାରିଦେଇଥିଲେ, ସେଥିରୁ ଆମର ମଧ୍ୟରେ ଯେ ଭାବ ଓ ପ୍ରେମ ଥିଲା, ତାହା ମୁଁ ଆଜି ମଧ୍ୟ ସ୍ମରଣ କରୁଛି। ତୁମେ ମୋ ପ୍ରତି ଏହି ଭକ୍ତି ଓ ପ୍ରେମ ଜାଣିଛ, ମୋତେ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।" କଚ ମୃଦୁ କଥାରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ଦେବୟାନୀ, ମୋତେ ଏପରି କଥା କହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ଗୁରୁଠାରୁ ଅଧିକ ପୂଜ୍ୟ। ତୁମେ ଯେଉଁଠି ରହ, ସେଠି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ରହିଛି, ମୁଁ ନିଜକୁ ତୁମର ଭଉଣୀ ଭାବରେ ଦେଖିଛି। ମୁଁ ଖୁସିରେ ରହିଛି, ଏବଂ ତୁମଠାରେ କୌଣସି ରୁଷା ନାହିଁ। ଏବେ ମୁଁ ବିଦାୟ ନେଉଛି; ମୋ ପଥ ଶୁଭ କର। ଧର୍ମ ଭଙ୍ଗ କରିନାହିଁ, ଯେତେବେଳେ ଏହି କଥା ପୁନି କହାଯିବ, ମୋତେ ସ୍ମରଣ କର। ଗୁରୁଙ୍କୁ ସଦା ଭକ୍ତିରେ ସେବା କର।" ଦେବୟାନୀ କହିଲେ, "ଯଦି ଧର୍ମ ଓ କାମ ପାଇଁ ମୁଁ ଅନୁରୋଧ କଲି, ତଥାପି ତୁମେ ମୋତେ ତ୍ୟାଗ କଲ, ତେବେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ତୁମ ପାଇଁ ଫଳବତୀ ହେବ ନାହିଁ।" କଚ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ମୁଁ ତୁମକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଛି, କାରଣ ତୁମେ ଗୁରୁଙ୍କ ଝିଅ; ଏହା ମୋର ଦୋଷ ନୁହେଁ, ଏବଂ ମୋ ଗୁରୁ ଅନୁମତି ଦେଇନଥିଲେ। ତୁମେ ଚାହିଲେ ମୋତେ ଶାପ ଦେଉ।" କଚ ତା’ପରେ କହିଲେ, "ପୁରାତନ ନୀତି ଅନୁଯାୟୀ ମୁଁ କଥା କହିଛି, କିନ୍ତୁ ଆଜି ତୁମେ ଅନ୍ୟାୟରେ ମୋତେ ଶାପ ଦେଲ; ତେଣୁ ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ ନାହିଁ, କୌଣସି ଋଷିପୁତ୍ର ତୁମ ହାତ ଧରିବେ ନାହିଁ। ଏହି ଜ୍ଞାନ ମୋ ପାଖରେ ଫଳ ଦେବ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଯାହାକୁ ମୁଁ ଶିଖେଇବି, ସେ ତାହାର ଫଳ ଲାଭ କରିବ।" ଏପରି କହି, ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ କଚ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନିବାସକୁ ଗଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ବୃହସ୍ପତି ସହିତ କଚଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ ଓ କହିଲେ, "ତୁମେ ଯେଉଁ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କଲ, ତାହାରେ ତୁମ କୀର୍ତି ଅକ୍ଷୟ ରହିବ।" କଚ ସଞ୍ଜୀବନୀ ବିଦ୍ୟା ଶିଖିଥିବାରୁ, ଦେବତାମାନେ ଖୁସି ହେଲେ ଓ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରି ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଅନୁଭବ କଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏବେ ତୁମର ପ୍ରଭାବ ଦର୍ଶାଅ, ଶତକ୍ରତୁ, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ବିନାଶ କର।" ମଘବାନ ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, "ଏମିତି ହେଉ," ବୋଲି ଅଗ୍ରସର ହେଲେ ଓ ଜଙ୍ଗଲରେ କିଛି ଯୁବତୀମାନେ ଖେଳୁଥିବା ଦେଖିଲେ। ସେ ବାୟୁ ହୋଇ ସମସ୍ତ ଯୁବତୀଙ୍କ ପୋଶାକ ଗୁଡ଼ିକୁ ଏକାଠି କରିଦେଲେ। ଯୁବତୀମାନେ ଜଳରୁ ବାହାରି ଆସି, ଯେଉଁ ପୋଶାକ ମିଳିଲା, ତାହା ପିନ୍ଧିଲେ। ଏହି ଭିତରେ ଭୃଷପର୍ବଣଙ୍କ ଝିଅ ଶର୍ମିଷ୍ଠା ଅଜାଣି ସାଙ୍ଗ ଦେବୟାନୀଙ୍କ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଲେ, କାରଣ ସମସ୍ତଙ୍କ ପୋଶାକ ଏକାଠି ହୋଇଯାଇଥିଲା।