ଶୁକ୍ରାଚାର୍ୟ କଚଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କେମିତି ତୁମେ ଏଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ? କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ମୋର ପେଟରେ ବସିଛ? ସଠିକ୍ କଥା କହ, କାରଣ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମୁଁ ଦାନବମାନୋଂକୁ ସଂହାର କରି ଦେବତାମାନୋଂ ପାଖକୁ ଯିବାକୁ ଯାଉଛି।" ତେଵେ କଚ କହିଲେ, "ମୋର ଗୁରୁଦେବ, ଆପଣଙ୍କ ଦୟାରେ ମୋର ସ୍ମୃତି କେବେ ହରାଏନାହିଁ। ଯାହା ଘଟିଛି, ମୁଁ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ମରଣ କରିପାରିଛି। ଏହି ସ୍ମୃତି ନଥାନ୍ତା, ତେବେ ମୋର ତପସ୍ୟା କ୍ଷୟ ହେଉଥାନ୍ତା। ଏଇ ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ମୁଁ ଏହିପରି ଭାବରେ ସହିଛି।" "ଦାନବମାନେ ମୋତେ ମାରି, ଜଳାଇ, ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରି, ଦେବତାମାନୋଂର ପାନୀୟରେ ମିଶାଇ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ହେ କାବ୍ୟ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ମାୟା ଓ ଦାନବ ମାୟା କେମିତି ଆପଣଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆପଣ ଏଠାରେ ଅଛନ୍ତି?" ଶୁକ୍ରାଚାର୍ୟ କହିଲେ, "ମୋ ପୁଅ, ଆଜି ମୁଁ କଣ ଉପକାର କରିପାରିବି? ମୋ ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାରା କଚ ବଞ୍ଚିପାରିବ; ଯଦି ମୋର ପେଟ ଫାଟିବା ସହିତ, ମାତ୍ର ତାହାଲେ କଚ ଜୀବନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଡେବୟାନୀଙ୍କୁ ଦେଖାଯିବ।" "ମୋତେ ଦୁଇଟି ଶୋକ ଅଗ୍ନିର ଦ୍ୱାରା ଜଳାଇ ଦେବ: କଚଙ୍କୁ ହରାଇବା ଓ ତୁମ ନାଶ। କଚ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ମୋତେ ଆନନ୍ଦ ନାହିଁ; ତୁମେ କ୍ଷତିଗ୍ରସ୍ତ ହେଲେ, ମୁଁ ବଞ୍ଚିପାରିବିନାହିଁ।" "ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପୁଅ, ତୁମେ ସିଦ୍ଧ ହେବା; କାରଣ ଡେବୟାନୀ ଅନନ୍ୟ ଭାବେ ତୁମକୁ ଚାହାଁନ୍ତି। ଏହି ଜୀବନଦାୟିନୀ ଜ୍ଞାନ ଅବଶ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କର; ନହେଲେ, ଆଜି ତୁମେ କଚ ରୂପେ ଇନ୍ଦ୍ର ହେଇଯିବ।" "ମୋ ପେଟ ଭିତରୁ ଜୀବନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଫେରିଆସିଥିବା କେବଳ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ; ତେଣୁ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଅବଶ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କର।" "ମୋ ପୁଅ, ଏବେ ତୁମେ ମୋର ପୁଅ ହେଲ; ମୋତେ ଦାଦା ଭାବେ ସମ୍ମାନ କର। ମୋ ଦେହରୁ ବାହାରିବା ପରେ ଚାରିତ୍ରିକ ନୀତି ଅନୁସରଣ କରିବା; ଗୁରୁଙ୍କଠାରୁ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରିବା, ଏବଂ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍ ହେବା।" ଗୁରୁଠାରୁ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରି, କଚ ଶୁକ୍ରାଚାର୍ୟଙ୍କ ପେଟ ଫାଟି ବାହାରିଲେ। ସେ ସେଇ ସମୟରେ ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଦେହରୁ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଉଦିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କୁ ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶକ୍ତିର ମାଧ୍ୟମରେ କଚ ମୃତ ଶୁକ୍ରାଚାର୍ୟଙ୍କୁ ପୁନଃଜୀବିତ କଲେ। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରି, କଚ ତାଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ: "ଯିଏ ଅଜ୍ଞାନୀର କାନରେ ଜ୍ଞାନ ରସ ଢାଳିଦିଏ, ଯେପରି ଆପଣ କରିଛନ୍ତି, ସେ ପିତା ଓ ମାତା ଉଭୟ; ଏହିପରି ଜଣେଙ୍କ ପ୍ରତି କେବେ ବିରୋଧ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" "ଯିଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତତ୍ତ୍ୱ ଦେଉଛନ୍ତି, ସେ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ପାଇଁ ଧନମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନ; ଯେଉଁମାନେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ପାପୀ ଲୋକଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯାନ୍ତି, ଅସ୍ଥିର ଏବଂ ଅଧୋଳୋକ।" ଶୁକ୍ରାଚାର୍ୟ ମଦ୍ୟପାନ ଓ ତାହାର ଦୁଷ୍ପ୍ରଭାବ ଦେଖି, କଚଙ୍କୁ ଗିଳିଦେଇଥିବା ଦେଖି ଦୁଃଖିତ ଓ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ, "ଏହି ଦିନରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମଦ୍ୟପାନ କରିବେ, ସେମାନେ ଧର୍ମ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ୱ ଛାଡ଼ି ଏଠାରେ ନିନ୍ଦିତ ହେବେ।" "ମୁଁ ସମସ୍ତ ଲୋକ ପାଇଁ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଧର୍ମର ସୀମା ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଛି; ଶିଷ୍ୟଭକ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବତା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଏହି ନିୟମ ଶୁଣନ୍ତୁ।" ଏପରି କହି, ଶୁକ୍ରାଚାର୍ୟ, ଯିଏ ତପସ୍ୟାର ଅପାର ଧନ, ସେ ଦାନବମାନୋଂକୁ ଡାକି ବୁଝାଇଲେ, "ହେ ଦାନବମାନେ, ତୁମେ ଅବିବେକୀ; ଏହି ସିଦ୍ଧ କଚ ଏଠାରେ ରହିବେ। ସେ ସଞ୍ଜୀବନୀ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ତେଜରେ ସମାନ, ଏଠାରେ ରହିବେ।" "କଚ ଦେବତାମାନୋଂ ପାଇଁ ଏହି କଷ୍ଟ ସହିଛନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଯଶ କେବେ ଅକ୍ଷୟ ହେବ ନାହିଁ, ସେ ଯଜ୍ଞ ଯୋଗ୍ୟ ହେବେ।" ଏପରି କହି, ଭୃଗୁବଂଶଜ ଶୁକ୍ରାଚାର୍ୟ ଚୁପ ହେଲେ। ଦାନବମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ ହୋଇ ନିଜ ନିବାସକୁ ଫେରିଗଲେ। ଶତବର୍ଷ ଗୁରୁସେବା କରି, କଚ ଶୁକ୍ରାଚାର୍ୟଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ ଦେବଲୋକକୁ ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ସେ ଯିବାକୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ ଡେବୟାନୀ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଅଙ୍ଗିରସ ଋଷିଙ୍କ ନାତି, ତୁମେ ଆଚରଣ, କୁଳ, ଜ୍ଞାନ, ତପସ୍ୟା ଓ ସଂଯମରେ ଦୀପ୍ତିମାନ। ଯେପରି ମୋ ବାପାଙ୍କ ବାପା ଅଙ୍ଗିରସ ପ୍ରଶଂସିତ, ସେପରି ମୋ ବାପା ବୃହସ୍ପତି ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।" "ଏହି ଜାଣି, ମୋ କଥା ବୁଝ, ମୁଁ ଯେପରି ନୀତି ଓ ନିୟମରେ ତୁମ ପ୍ରତି ବ୍ୟବହାର କରିଛି।" "ତୁମେ ଶିକ୍ଷାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ମୁଁ ତୁମୋଁକୁ ଅନୁଗତି ଦେଉଛି; ନିୟମ ଅନୁସାରେ ମୋର ହାତ ଧର।" "ଯେପରି ତୁମେ ତୁମ ବାପାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କର, ସେପରି ମୁଁ ତୁମକୁ ଅଧିକ ସମ୍ମାନ କରିବି।" "ତୁମେ ଭୃଗୁବଂଶର ପ୍ରିୟପୁତ୍ର, ମୋ ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ଝିଅ ଭାବେ ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ମୁଁ ସଦା ତୁମୋଁକୁ ଆଦର କରିବି।" "ମୋ ଗୁରୁ ଶୁକ୍ର, ତୁମ ବାପା, ଯେପରି ମୁଁ ସମ୍ମାନ କରେ, ସେପରି ଡେବୟାନୀ, ତୁମୋଁକୁ ମଧ୍ୟ; ଏପରି କଥା ମୋତେ କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" "ତୁମେ ମୋ ଗୁରୁଙ୍କ ଝିଅ, ମୁଁ ତୁମ ବାପାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟର ପୁଅ; ତେଣୁ ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ସଦା ସମ୍ମାନୀୟ।" "ଦାନବମାନେ ତୁମକୁ ବାରମ୍ବାର ମାରିଥିଲେ, ସେଠାରୁ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋର ତୁମ ପ୍ରତି ଭାଲପାଇବା ସ୍ମରଣ କର।" "ମୋ ପ୍ରେମ ଓ ମିତ୍ରତାର ଉଚ୍ଚତମ ଭକ୍ତି ତୁମେ ଜାଣ; ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ, ମୋତେ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" "ଡେବୟାନୀ, ଯାହା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ତାହା ପାଇଁ ମୋତେ ଆଦେଶ ଦିଅନାହାଁ; ମୋ ଗୁରୁଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ପୂଜ୍ୟ।" "ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ମୁହଁ, ବିସ୍ତୃତ ନୟନ ଡେବୟାନୀ, ତୁମେ ଯେଉଁଠି ରହିଛ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ତୁମ ସହିତ ଥିଲି।" "ନୀତି ଅନୁଯାୟୀ, ତୁମେ ମୋ ଭଉଣୀ; ଏପରି କଥା କହନାହାଁ। ମୁଁ ଖୁସିରେ ରହିଛି, ମୋ ମନରେ କୌଣସି ରୋଷ ନାହିଁ।" "ମୁଁ ତୁମକୁ ବିଦାୟ ଦେଉଛି, ଯାଉଛି; ମୋ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ କର। ଧର୍ମ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିନାହିଁ, ପୁନଃ ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ ମୋତେ ସ୍ମରଣ କର। ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ସେବା କର।" ଡେବୟାନୀ କହିଲେ, "ଧର୍ମ ଓ କାମ ପାଇଁ ମୁଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ ତୁମେ ମୋତେ ତ୍ୟାଗ କରିଲ; ତେଣୁ ଏହି ଜ୍ଞାନ ତୁମ ପାଇଁ ଫଳଦାୟକ ହେବ ନାହିଁ।