ଏଠି, ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କଠାରେ ପହଁଚିଲି, ଅସୁରମାନେ ମୋତେ ପଚାରିଲେ, “ତୁମେ କିଏ?” ମୁଁ ଉତ୍ତର ଦେଲି, “ମୁଁ ବ୍ରହସ୍ପତିଙ୍କ ପୁଅ, କଚା ନାମରେ ପରିଚିତ।” ଏହି ଭାବରେ ମୁଁ କହିବା ସହିତ, ଦାନବମାନେ ମୋତେ ହତ୍ୟା କରି, ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ ଏବଂ ମୋ ଅବଶିଷ୍ଟକୁ ନିଆଲା ଏବଂ ଭୂକ୍ଷୁଣା ଓ ନେଲାରେ ଦେଇ ଆପଣା ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ। ତାପରେ, ମହାତ୍ମା ଭାର୍ଗବଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା, ମୋତେ ଡାକିଲେ ଏବଂ କିପରି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତିରେ ମୁଁ ପୁନଃ ଜୀବନ ପାଇଁ, ତୁମେ ପାଖରେ ଆସିଲି। ବ୍ରାହ୍ମଣ କନ୍ୟା ଦେବୟାନୀ ମୋତେ ପଚାରିଲେ, ମୁଁ କହିଲି, “ମୁଁ ହତ୍ୟା ହୋଇଥିଲି।” ପୁନଃ ଦେବୟାନୀ କହିଲେ, “ଫୁଲ ଆଣ, ବ୍ରାହ୍ମଣ।” କଚା ଫୁଲ ଆଣିବାକୁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ, ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ପୁନଃ ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି, ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରି ତାଙ୍କ ଅବଶିଷ୍ଟକୁ ସାଗର ଜଳରେ ବିକିରଣ କରିଦେଲେ। ଏହିପରି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ହେବାରେ, ଦେବୟାନୀ ପୁନଃ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ମାନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୁନଃ ଡାକିଲେ ଏବଂ କଚା ଫେରିଗଲେ, ଏବଂ ଘଟିଥିବା ସବୁ କଥା ଏକାଏକି କହିଲେ। ତୃତୀୟ ଥର, ଦାନବମାନେ କଚାକୁ ହତ୍ୟା କରି, ଜଳି ଆଖିରେ ପରିଣତ କରି, ସେହି ଆଖିକୁ ମଦରେ ମିଶାଇ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଏବଂ ନିଜେ ମାନେ ପିଇଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ବୃଗୁବଂଶୀ ଏହି ଆଖି ମଦରେ ମିଶାଇ ଦାନବମାନେ ସହିତ ପିଇଲେ; ସଂଧ୍ୟା ସମୟରେ ଗୋଲେଇ ଗାଁକୁ ଫେରିଲେ। ଦେବୟାନୀ ଅନୁମାନ କରି, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ପିତା, ଫୁଲ ଆଣିବାକୁ ଯିଅ, ତୁମେ ପଠାଇଥିଲେ, ସେ ଦେଖାଯାଉନାହିଁ।” “ନିଶ୍ଚୟ, ପିତା, କଚା ହତ୍ୟା ହୋଇଛି କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛି; ତାଙ୍କ ବିନା ମୁଁ ବଞ୍ଚିପାରିବି ନାହିଁ। ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି।” କନ୍ୟାଙ୍କ ଦୁଃଖ ଶୁଣି, କାବ୍ୟ ମାନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା କଚାକୁ ଡାକିଲେ, ଜଣାନଥିଲେ ଯେ ସେ ଦେହର ବାହାରେ ନୁହେଁ, କଚା ତାଙ୍କ ନିଜ ପେଟରେ ଅଛନ୍ତି। “ଓ କନ୍ୟା, କଚା ବ୍ରହସ୍ପତିଙ୍କ ପୁଅ, ପିତୃଲୋକକୁ ଗଲା; ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତିର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ପୁନଃପୁନ ହତ୍ୟା ହେଉଛନ୍ତି—ଏହି ଦୁଃଖ କିପରି ସହିବୁ?” “ଦେବୟାନୀ, ଏପରି ଦୁଃଖ କର ନାହିଁ, ଅଶ୍ରୁ ଝାଡ଼ ନାହିଁ। କୌଣସି ମର୍ତ୍ୟ ତୁମେ ପରି ଦୁଃଖ କରେନାହିଁ, ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମା, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଵସୁ, ଏବଂ ଅଶ୍ୱିନମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ। “ଏପରି ଦେବତା ଶତ୍ରୁ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତ ତୁମେ ପ୍ରତି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଅନୁଗତ। ସେ ଦ୍ୱିଜ ଉତ୍ତିର୍ଣ୍ଣ ହେବା ନାହିଁ; ପୁନଃ ଜୀବନ ପାଇଲେ ମଧ୍ୟ, ହତ୍ୟା ହେଉଛନ୍ତି।” “ଅଙ୍ଗିରସ ବଡ଼ ଦାଦା, ବ୍ରହସ୍ପତି ତପସ୍ୱୀ ପିତା। ଏପରି ଋଷିଙ୍କ ପୁଅ କିମ୍ବା ପୁତିର ଦୁଃଖ କିପରି ନ କରିବି?” “ସେ ଏକ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ତପସ୍ୱୀ, ନିତ୍ୟ କର୍ମନିଷ୍ଠ, ଦକ୍ଷ। ମୁଁ କଚାଙ୍କ ପଥ ଅନୁସରିବି ଏବଂ ଖାଇବି ନାହିଁ, କାରଣ କଚା, ଶୋଭାମୟ ଏବଂ ପ୍ରିୟ, ଚଲିଗଲେ, ପିତା।” “କୌଣସି ପାପ, ମାନେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ମଧ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଦଗ୍ଧ କରିପାରିବେନାହିଁ?” ଦେବୟାନୀଙ୍କ ଉତ୍ସାହରେ, ମହାଋଷି ପୁନଃ କଚା, ବ୍ରହସ୍ପତିଙ୍କ ପୁଅ, କୁ ଦ୍ରଢ଼ ଭାବେ ଡାକିଲେ। କଚା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଗୁରୁଙ୍କ ଭୟରେ, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଡାକିବାରେ, ନିଜ ପେଟରୁ ଧୀରେ ଧୀରେ କହିଲେ— “କୃପା କରନ୍ତୁ, ମହାନ, ମୁଁ କଚା, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି; ଆପଣ ମୋତେ ପ୍ରିୟ ପୁଅ ପରି ଦେଖନ୍ତୁ।” ଭାର୍ଗବ କହିଲେ, “କିପରି ଏଠାକୁ ଆସିଛ, ଏବଂ କିପାଇଁ ମୋ ପେଟରେ ଅଛ? କହ, ବ୍ରାହ୍ମଣ! ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଦାନବମାନେକୁ ନାଶ କରି, ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଯିବି, ବ୍ରାହ୍ମଣ।” “ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ, ମୋ ମନ ଏହି ସବୁ ଘଟଣାକୁ ଭୁଲିନାହିଁ; ଏହି ସଂସ୍ମୃତି ଅଟୁଟ ରହିଛି। ନାହିଁ ହେଲେ, ମୋ ତପସ୍ୟା କମିଯିବ, ଏବଂ ମୁଁ ଏହି ଭୟଙ୍କର ପୀଡା ସହିଛି।” “ଦାନବମାନେ, ମୋତେ ଦେବତାଙ୍କ ମଦରେ ଦେଇ, ହତ୍ୟା, ଜଳି, ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରି ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଇଛନ୍ତି, କାବ୍ୟ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ମାୟା ଓ ଦାନବ ମାୟା, ଆପଣ ରହିଥିବା ସମୟରେ କିପରି ଆପଣକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ?” “ମୋ ପାଇଁ କି ଉପକାର କରିବି, ପୁଅ? ମୋ ମୃତ୍ୟୁରେ, କଚା ଜୀବନ ପାଇବେ; କିନ୍ତୁ ମୋ ପେଟ ଫାଟିବା ବିନା, ମୋ ପେଟରେ ଅଛିଥିବା କଚାକୁ ଦେବୟାନୀ ଦେଖିପାରିବେନାହିଁ।” “ଦୁଇ ଦୁଃଖ, ଦୁଇ ଅଗ୍ନି ପରି, ମୋତେ ଦଗ୍ଧ କରିବ: କଚା ହରାଇବା ଏବଂ ତୁମର ନାଶ। କଚା ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ମୋର ଆନନ୍ଦ ନାହିଁ; ତୁମେ ହତ୍ୟା ହେଲେ, ମୁଁ ବଞ୍ଚିପାରିବି ନାହିଁ।” “ତୁମେ ବ୍ରହସ୍ପତିଙ୍କ ପୁଅ, ଦେବୟାନୀ ତୁମେ ପାଇଁ ଅନୁଗତ; ଏହି ଜୀବନ ଦେଇଥିବା ଜ୍ଞାନ ଅଧିଗମ କର, ନାହିଁ ହେଲେ, ଆଜି କଚା ରୂପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ହେବୁ।” “ମୋ ପେଟରୁ ଜୀବନ ପାଇଁ, କେବଳ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତୁମେ ମିଳିଛ; ଏହି ଜ୍ଞାନ ଅଧିଗମ କର।” “ମୋ ପୁଅ ହୋଇ, ମୋତେ ସମ୍ମାନ କର; ମୋର ଦେହରୁ ବାହାରିବା ପରେ, ଶିଷ୍ୟ ଭାବରେ ନୀତି ଅନୁସର, ଏବଂ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଅଧିଗମ କରି, ବିଦ୍ୱାନ ହେ।” କଚା ତାଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କଠାରୁ ଜ୍ଞାନ ଅଧିଗମ କରି, ଦେହ ଫାଟି ଚାଲିଅସିଲେ; ଶୋଭାମୟ କଚା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଦେହରୁ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କୁ ଏପରି ଶକ୍ତି ଶାଳୀ ଦେଖି, କଚା ମୃତ ଦେହକୁ ପୁନଃ ଜୀବନ ଦେଲେ ଏବଂ ସିଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ଅଧିଗମ କରି, ଗୁରୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ— “ଯେ ଅଜ୍ଞାନୀଙ୍କ କାନରେ ଜ୍ଞାନ ଅମୃତ ଝିଅନ୍ତି, ଆପଣ ପରି, ସେ ମୋ ପିତା ଓ ମାତା; ଏପରି କର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ, ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଜାଣି, କେବେ ବିରୋଧ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।” “ଯେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତତ୍ତ୍ୱ ଦେଇଥିବା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନ ଦେଇଥିବା, ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନ; ଯେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରୁନାହିଁ, ସେମାନେ ପାପୀ ଜଗତରେ, ଅସ୍ଥିର ଏବଂ ନିରାଧାର ଲୋକରେ ଯାଆନ୍ତି।