ଓଡ଼ିଆ ରେ ଏହି ପବିତ୍ର ଗାଥା ଏଭଳି ହେଉଛି— ଦେବତାମାନଙ୍କର ଉଦ୍ଦିପନାରେ, ରାଜା, କଚା ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ଦାନବପତିଙ୍କର ନଗରକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଶୁକ୍ରାଙ୍କୁ ଦେଖି, କଚା ଏଭଳି କହିଲେ— “ମୁଁ ଅଙ୍ଗିରା ଋଷିଙ୍କର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କର ପୁଅ କଚା। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଗୁରୁ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ମୋତେ ଶିଷ୍ୟ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।” କଚା ଏହିପରି ଅନୁରୋଧ କଲେ— “ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ତଳେ ଦୀର୍ଘ କଳ୍ୟାଣ ନିଷ୍ଠା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ଆପଣଙ୍କୁ ସେବା କରିବାକୁ ଅନୁମତି ଦିଅନ୍ତୁ।” ଶୁକ୍ରା ଉତ୍ତର ଦେଲେ— “କଚା, ତୁମେ ଆସିଛ, ମୁଁ ତୁମର ଉପରେ ସମ୍ମାନ ଦେବି। ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ଯେପରି ସମ୍ମାନ ଦିଯାଯିଛି, ସେପରି ତୁମକୁ ମୁଁ ହୋନର କରିବି।” ଏହିପରି ଶୁକ୍ରାଙ୍କ ନିଜ ମୁଖରୁ ନିର୍ଦେଶ ପାଇ, କଚା “ତଥାସ୍ତୁ” କହି ଏହି ନିଷ୍ଠା ନିୟମ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ନିୟମ ଆସିବା ସମୟରେ, କଚା ଶୁକ୍ରାଙ୍କୁ ଏବଂ ଦେବୟାନୀଙ୍କୁ ସେବା କରିଥିଲେ। ଏହି ଯୁବ ଋଷି ସଦା ଦେବୟାନୀଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ—ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ, ସଙ୍ଗୀତରେ ଦେବୟାନୀଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ। ସେ ଦେବୟାନୀ, ଯୁବତୀ ହୋଇଥିବା, ଫୁଲ, ଫଳ ଓ ଅନେକ ପ୍ରକାର ସେବା ଦେଇ, କଚା ତାଙ୍କ ମନ ଜିତିଲେ। ଦେବୟାନୀ ମଧ୍ୟ, ଏହି ନିଷ୍ଠାବାନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସେବା କରିଥିଲେ, ଗୀତ ଗାଇ, ଖେଳିଥିଲେ, ଦୁଇଜଣେ ଏକାନ୍ତରେ ଏହିପରି ରମଣ କରିଥିଲେ। ନାରୀମାନେ ସମ୍ବେଦନଶୀଳ, ଦୟାଳୁ, ଶୁଭ୍ର, ମନୋହର, ମାଳା ଶୋଭିତ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଚାହାନ୍ତି। ଏପରି ଭାବେ, କଚା ପଞ୍ଚଶତ ବର୍ଷ ଧରି ନିଷ୍ଠା ନିୟମ ପାଳନ କରୁଥିବା ବେଳେ, ଦାନବମାନେ ଏହା ବୁଝିଗଲେ। ଏକ ଦିନ, କଚା ଜଙ୍ଗଲରେ ଗଞ୍ଜ ରକ୍ଷା କରୁଥିବାବେଳେ, ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ଘୃଣାରେ ଏବଂ ନିଜ ଜ୍ଞାନକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ, କଚାକୁ ହତ୍ୟା କରିଦେଲେ। ତାଙ୍କ ଶରୀରକୁ ଉଲ୍ଲୁ ଓ ଭେଡ଼ାମାନଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ଦେଲେ; ଗଞ୍ଜମାନେ ଅଧିକାରୀ ବିନା ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ଜଙ୍ଗଲରୁ ଗଞ୍ଜମାନେ କଚା ବିନା ଫେରିବାକୁ ଦେଖି, ଦେବୟାନୀ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ସମୟଯୋଗ୍ୟ ଶବ୍ଦ କହିଲେ— “ପିତା, ଆପଣଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ସମ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହୋଇଛି, ଗଞ୍ଜମାନେ ଫେରିଛି, କିନ୍ତୁ କଚା ଦେଖାଯାଉନାହିଁ।” “ପିତା, ନିଶ୍ଚୟ କଚା ମୃତ ହୋଇଯାଇଛି କିମ୍ବା ହତ୍ୟା ହୋଇଛି; ତାଙ୍କ ବିନା ମୁଁ ବଞ୍ଚିପାରିବିନାହିଁ—ଏହି ଏକ ସତ୍ୟ କଥା।” ତାପରେ, ଶୁକ୍ରା ମୃତସଞ୍ଜୀବନ ଜ୍ଞାନ ବ୍ୟବହାର କରି, କଚାକୁ ଡାକିଲେ। ଉଲ୍ଲୁମାନେ ଶରୀର କଟିଦେଇଥିବା କଚା, ଶୁକ୍ରାଙ୍କ ଡାକରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ଜୀବନ ପାଇ ଉଦ୍ଧାର ହୋଇ ଫେରିଲେ। ଦେବୟାନୀ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ— “ତୁମେ ଏତିକି ବେଳେ କାହିଁକି ଦେରି କରିଲା?” କଚା କହିଲେ— “ମୁଁ କ୍ଳାନ୍ତିରେ ବଟବୃକ୍ଷ ତଳେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିଲି, ଗଞ୍ଜମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ତଳେ ଆସିଥିଲେ। ସେଠାରେ ଦାନବମାନେ ମୋତେ ଦେଖି, ‘ତୁମେ କିଏ?’ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ମୁଁ କଚା, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କର ପୁଅ, ବୋଲି କହିଲି। ଏହି କଥା କହିବା ସହ ଦାନବମାନେ ମୋତେ ମାରି, ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରି, ଉଲ୍ଲୁ ଓ ଭେଡ଼ାମାନେ ଦେଇ, ନିଜ ଘରକୁ ଖୁସି ହୋଇ ଚଲିଗଲେ। ଶୁକ୍ରାଙ୍କ ମହାଜ୍ଞାନରେ ମୁଁ ଉତ୍ତାର ହୋଇ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି।” ଦେବୟାନୀ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, କଚା ଉତ୍ତର ଦେଲେ— “ମୁଁ ହତ୍ୟା ହୋଇଥିଲି।” ପୁଣି ଦେବୟାନୀ କହିଲେ— “ମୋତେ ଫୁଲ ଆଣ, ବ୍ରାହ୍ମଣ।” କଚା ପୁଣି ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ, ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ମାରି, ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରି, ତାଙ୍କ ଅଂଶକୁ ସମୁଦ୍ର ଜଳରେ ବିକ୍ଷିପ୍ତ କରିଦେଲେ। କଚା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ନାହିଁ ଦେଖି, ଦେବୟାନୀ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଆବହାନ କଲେ; ଶୁକ୍ରାଙ୍କ ଜ୍ଞାନରେ କଚା ପୁଣି ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କଲେ, ଏବଂ ଘଟିଥିବା ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଧୀରେ ଧୀରେ କହିଲେ। ତୃତୀୟ ଥର, ଦାନବମାନେ କଚାକୁ ମାରି, ତାଙ୍କ ଅସ୍ତିକୁ ଜଳାଇ, ରାକୁ ମଦରେ ମିଶାଇ, ଶୁକ୍ରା ଏବଂ ନିଜେ ଦାନବମାନେ ପିଇଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ପରେ, ଗଞ୍ଜମାନେ ଫେରିଗଲେ। ଦେବୟାନୀ ଅନୁମାନ କରି, ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ— “ପିତା, ଯେଉଁ କଚାକୁ ଫୁଲ ଆଣିବାକୁ ପଠାଇଥିଲେ, ସେ ଦେଖାଯାଉନାହିଁ।” “ନିଶ୍ଚୟ, ପିତା, କଚା ମୃତ କିମ୍ବା ହତ୍ୟା ହୋଇଛି; ତାଙ୍କ ବିନା ମୁଁ ବଞ୍ଚିପାରିବିନାହିଁ। ସତ୍ୟ କହୁଛି।” କନ୍ୟାଙ୍କ ଦୁଃଖ ଶୁଣି, କବ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରରେ କଚାକୁ ଡାକିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଏହି ଜଣା ନଥିଲା ଯେ କଚା ତାଙ୍କ ଗାଁ ଭିତରେ ଅଛି। “କନ୍ୟା, କଚା, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କର ପୁଅ, ଯମଲୋକକୁ ଗଲା; ଜ୍ଞାନରେ ଉତ୍ତାର ହୋଇ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଯାଉଛି—ଆମେ କଣ କରିବା ଉଚିତ?” “ଦୁଃଖ କରିବେନାହିଁ, ଦେବୟାନୀ, ତୁମେ ଏପରି ଶୋକ କରିବେନାହିଁ; ବ୍ରହ୍ମା, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଵସୁ, ଅଶ୍ୱିନୀମାନେ ତୁମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରନ୍ତି।” “ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତ ତୁମକୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି। ଏହି ଦ୍ୱିଜ ଆବାହନ ହୋଇପାରିବେନାହିଁ; ଜୀବନ ପାଇଲେ ମଧ୍ୟ, ପୁଣି ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଯାଉଛି।” “ଅଙ୍ଗିରା ତାଙ୍କ ପ୍ରପିତା, ବୃହସ୍ପତି ତାଙ୍କ ପିତା, ତାଙ୍କୁ ଦୁଃଖ କରିବାକୁ ମୁଁ କିପରି ରୋକିପାରିବି?” “ସେ ନିଷ୍ଠାବାନ, ତପସ୍ୱୀ, କ୍ଷମାଶୀଳ, ଦକ୍ଷ; ମୁଁ କଚାଙ୍କ ପଥ ଅନୁସରିବି, ଖାଇବିନାହିଁ, କରଣ କଚା ମୋ ପ୍ରିୟ, ମନୋହର, ଚିରଯୁବା। ପିତା, ସେ ଚିରଯୁବା ଏବଂ ମୋତେ ଅତି ପ୍ରିୟ।” “ଏହିପରି ପାପ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଦଣ୍ଡିତ କରିପାରିବେନାହିଁ।” ଦେବୟାନୀଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, ମହା ଋଷି ପୁଣି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ କଚାକୁ ଜ୍ଞାନରେ ଡାକିଲେ। କଚା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜ୍ଞାନରେ, ଗୁରୁଙ୍କ ଭୟରେ, ଗୁରୁଙ୍କ ଗାଁ ଭିତରୁ ଧୀରେ ଧୀରେ କହିଲେ— “କୃପା କରନ୍ତୁ, ଗୁରୁଦେବ, ମୁଁ କଚା, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ମୋତେ ଆପଣ ନିଜ ପୁଅ ଭାବରେ ଦେଖନ୍ତୁ।” ଏହିପରି ଦୀର୍ଘ ଦୁଃଖ ଓ ଆଶାର ମଧ୍ୟରେ, କଚା ଓ ଦେବୟାନୀଙ୍କ ଜୀବନ ଏହି ଭାବରେ ଅଗ୍ରଗତି ହେଲା।