ଏକ ସମୟର କଥା, ଦାନବମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ । କାବ୍ୟ ନାମକ ମହାପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଋଷି, ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଶକ୍ତିରେ ଭରସା କରି, ମୃତ ଦାନବମାନେ ମାନେକୁ ପୁନଃଜୀବିତ କରିଦେଲେ । ଏହିପରି ଦେଖି, ସେମାନେ ପୁଣିଥରେ ଦେବମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଉଠିଲେ । ଏପରି ଭାବରେ, ଅସୁରମାନେ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଦେବତାମାନେକୁ ବଧ କରିଦେଲେ । କିନ୍ତୁ ବୃହସ୍ପତି, ଯିଏ ଅତି ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଧୀର, ସେ କେବେ ଦେବମାନେକୁ ପୁନଃଜୀବନ ଦେଇପାରିଲେ ନାହିଁ । କାରଣ, ଏହି ଅମୃତ ଜ୍ଞାନ କିପରି ମିଳେ, ତାହା କେବଳ କାବ୍ୟ ମାତ୍ର ଜାଣିଥିଲେ; ବୃହସ୍ପତି ଏହି ଶିକ୍ଷା ଜାଣୁନଥିଲେ । ଏହିକାରଣରୁ ଦେବମାନେ ଭୟ ଓ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଗଲେ । ତାପରେ ଦେବମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପୁଅ କଚଙ୍କଠାରେ ଗଲେ । ସେମାନେ କଚଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, "ଆମେ ତୁମର ଶରଣ ନେଇଛୁ । ଆମକୁ ସହାୟତା କର । ଏହି ଅମୃତ ଜ୍ଞାନ କେବଳ ସୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କଠାରେ ଅଛି । ତୁମେ ତାଙ୍କଠାରୁ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଆଣିଦିଅ । ତାପରେ ଆମେ ତୁମକୁ ଯଜ୍ଞର ଅଂଶ ଦେବା । ସୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟ ଏବେ ଭୃଷପର୍ବାନଙ୍କ ନଗରରେ ଅଛନ୍ତି, ତୁମେ ସେଠାକୁ ଯାଅ । ସେ ଦାନବମାନେକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ନୁହେଁ । ତୁମେ ଯୁବକ ହେବାରୁ ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ଦୟା ଲାଭ କରିପାରିବ ।" "ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ କନ୍ୟା ଦେବୟାନୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ମନ ରଖିପାରିବ । ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଅନ୍ୟ କାହାରୁ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ । ତୁମେ ଯଦି ନୀତି, ଦାନ, ମାଧୁର୍ଯ୍ୟ, ଶିଷ୍ଟାଚାର ଓ ସଂଯମ ଦ୍ୱାରା ଦେବୟାନୀଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିପାର, ତେବେ ନିଶ୍ଚିତ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରିପାରିବ ।" ଦେବମାନେଙ୍କ ଏହି ଅନୁରୋଧ ସୁନି, କଚ ନମ୍ରତାରେ "ଯଥାସ୍ତୁ" କହି, ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ବୃଷପର୍ବାନଙ୍କ ନଗରକୁ ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ । ତିନି ଶୀଘ୍ରତାରେ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚି, ଅସୁରମହାରାଜଙ୍କ ସହରରେ ସୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖି, ନମ୍ର ଭାବେ କହିଲେ, "ମୁଁ ଅଙ୍ଗିରାସ ଋଷିଙ୍କ ନାତି, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପୁଅ କଚ । ହେ ଚୟନ୍ୟ, ମୋତେ ତୁମର ଶିଷ୍ୟ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କର । ମୁଁ ଏଠାରେ ତୁମ ନିକଟରେ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବାକୁ ଚାହେଁ ।" ସୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟ ଉତ୍ସାହରେ କହିଲେ, "କଚ, ତୁମେ ଅତି ସ୍ବାଗତ । ମୁଁ ତୁମକୁ ଗ୍ରହଣ କରୁଛି । ଯେପରି ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ମିଳିଥିଲା, ସେପରି ତୁମକୁ ମଧ୍ୟ ମିଳିବ ।" କଚ ମଧ୍ୟ "ଯଥାସ୍ତୁ" କହି ଏହି ଦୀର୍ଘ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ବ୍ରତ ଗ୍ରହଣ କଲେ । ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟ ଆସିବା ପରେ, ସେ ଗୁରୁ ସୁକ୍ର ଓ ଦେବୟାନୀଙ୍କ ଉପସେବନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ଏହି ଯୁବ ଋଷି ସଦା ଦେବୟାନୀଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ, ସଙ୍ଗୀତ ଓ ବିଭିନ୍ନ କଳା ଦେଖାଇ ତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ କରୁଥିଲେ । ସେ ମଳୟଞ୍ଜନ, ଫଳ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଉପକାର ଦେଇ ଯୁବତୀ ଦେବୟାନୀଙ୍କ ମନ ଜିତିଲେ । ଦେବୟାନୀ ମଧ୍ୟ ଏହି ଶିଷ୍ୟକୁ ଗୀତ ଗାଇ, ଖେଳି ଏବଂ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ସେପରି ସେବା କରୁଥିଲେ । ନାରୀମାନେ ଯେଉଁପୁରୁଷ ଗୀତ ଗାଏ, ଉପହାର ଦିଏ, ମୃଦୁ କଥା କହେ, ରୂପବାନ ଓ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥାଏ, ସେମାନେ ସେଠାରେ ଆକୃଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି । ଏପରି ଭାବରେ, କଚ ପଞ୍ଚଶତ ବର୍ଷ ଧରି ନିୟମ ରଖି ଚଲିଲେ । ଏହା ଦେଖି, ଦାନବମାନେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଭୟରୁ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ, କଚଙ୍କୁ ଏକ ଦିନ ଜଙ୍ଗଲରେ ଗାଁ ଚରାଉଥିବାବେଳେ ଏକାକି ଦେଖି, ହତ୍ୟା କରିଦେଲେ । ତାଙ୍କ ଦେହ ଭାଗକୁ ନିଆଁ ଓ ମୃଗମାନେଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ଦେଲେ । ଗାଁମାନେ ଅଖୁଣା ଅଛି ଦେଖି, ଘରକୁ ଫେରିଆସିଲେ । ଗାଁମାନେ ଗୋଠରୁ ଫେରିଆସି, କଚ ନା ଦେଖି, ଦେବୟାନୀ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର ହୋଇଗଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହେଲା, ଗାଁମାନେ ଫେରିଲେ, କିନ୍ତୁ କଚ ଦେଖାଯାଉନାହିଁ । ନିଶ୍ଚୟ, ସେ ମୃତ ହୋଇଛନ୍ତି । ସେଠି ବିନା ମୁଁ ବଞ୍ଚିପାରିବି ନାହିଁ ।" ସେତେବେଳେ, ସୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କ ମୃତସଞ୍ଜୀବନ ଜ୍ଞାନ ବ୍ୟବହାର କରି କଚଙ୍କୁ ଡାକିଲେ । କଚ ମୃଗମାନେ ଦେହ ଭିତରୁ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇ, ଆନନ୍ଦରେ ଫେରିଆସିଲେ । ଦେବୟାନୀ ପଚାରିଲେ, "କେତେ ଦିନ ଦେରି କେମିତି ହେଲା?" କଚ କହିଲେ, "ମୁଁ ବଡ ଥକିଥିଲି, ଏକ ବଟବୃକ୍ଷ ତଳେ ବସିଥିଲି, ଗାଁମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠି ଥିଲେ । ଏଠି ଦେଖି ଦାନବମାନେ ମୋତେ ପଚାରିଲେ, ମୁଁ କଚ, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପୁଅ, ବୋଲି କହିଲି । ସେମାନେ ମୋତେ ହତ୍ୟା କରି ଦେହ ଭାଗକୁ ମୃଗମାନେ ଦେଇ ଚଲିଗଲେ । ତାପରେ ତୁମ ପିତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ମୁଁ ପୁନର୍ଜୀବିତ ହୋଇ ତୁମ ନିକଟକୁ ଆସିଛି ।" ପୁଣି ଦେବୟାନୀ ମଧୁର କଥାରେ କହିଲେ, "ମୋ ପାଇଁ ଫୁଲ ଆଣିଦିଅ ।" କଚ ପୁଣି ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ, ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ପୁଣି ହତ୍ୟା କରି, ଦେହ ଭାଗକୁ ସମୁଦ୍ର ଜଳରେ ଛିଟିଦେଲେ । ଦେବୟାନୀ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ । ସୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟ ଆବାର ତାଙ୍କ ଶିକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା କଚଙ୍କୁ ଡାକିଲେ, ସେ ପୁଣି ଫେରି ଘଟିଥିବା ସବୁ କଥା କହିଲେ । ତୃତୀୟଥର ପ୍ର, ଦାନବମାନେ କଚଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି, ତାଙ୍କ ଦେହ ଛାଇଁ କରି, ସେହି ଛାଇଁ ସୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟ ଓ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ମଦରେ ମିଶାଇ ପିଇଦେଲେ । ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ପରେ, ଗାଁମାନେ ଫେରିଲେ । ଦେବୟାନୀ ଅନୁମାନ କଲେ ଯେ, "ପିତା, ଫୁଲ ଆଣିବାକୁ ପଠାଇଥିବା କଚ ଦେଖାଯାଉନାହିଁ । ନିଶ୍ଚୟ, ସେ ମୃତ ହୋଇଛନ୍ତି । ସେଠି ବିନା ମୁଁ ବଞ୍ଚିପାରିବି ନାହିଁ ।" ଏହିପରି ଭାବରେ, କଚଙ୍କୁ ଦାନବମାନେ ବାରମ୍ବାର ହତ୍ୟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ସୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଅମୃତ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସେ ପୁନଃପୁନଃ ଜୀବନରେ ଫେରିଆସୁଥିଲେ ।