ସେତେବେଳେ, ଏହି ପୃଥିବୀ, ସମୁଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ସୀମାବଦ୍ଧ, ଯେଉଁଥିରେ ହାତୀ, ପର୍ବତ, ଅରଣ୍ୟ ଓ ନଗରଗୁଡ଼ିକ ଥିଲା, ପୁନର୍ବାର କ୍ଷତ୍ରିୟବର୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଶାସିତ ହେଲା। ସେ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଧର୍ମନୁସାରେ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଶାସନ କରିଥିବାବେଳେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଅଶ୍ରମର ଲୋକମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁଖ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ। ରାଜାମାନେ ଆକାଂକ୍ଷା ଓ କ୍ରୋଧରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଦୋଷ ଦୂର କରି, ଯେଉଁମାନେ ଦଣ୍ଡ ପାଇବା ଯୋଗ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କୁ ନ୍ୟାୟସଙ୍ଗତ ଭାବେ ଦଣ୍ଡ ଦେଇ, ପ୍ରଜାମାନଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇଥିଲେ। ଏପରି ଧର୍ମପରାୟଣ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଥିବା ସମୟରେ, ଏକହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ର ଉଚିତ ସମୟରେ ଏବଂ ଉଚିତ ସ୍ଥାନରେ ବର୍ଷା କରି, ଲୋକମାନଙ୍କୁ ପୋଷଣ କରିଥିଲେ। ସେ ସମୟରେ କୌଣସି ଶିଶୁ ଅକାଳରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରୁନଥିଲେ, ନ କି କୌଣସି ପୁରୁଷ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ବୟସ୍କା ନାରୀଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରୁଥିଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ଦୀର୍ଘାୟୁ ଲୋକମାନେ ପୃଥିବୀରେ ବସବାସ କରିବାରୁ, ସେହି ସମୁଦ୍ର-ସୀମାବଦ୍ଧ ପୃଥିବୀ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା। କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ବିଶାଳ ଯଜ୍ଞ କରି, ବହୁତ ଦାନ ଦେଇଥିଲେ। ସେ ସମୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଓ ଉପନିଷଦ ସହିତ ବେଦାଧ୍ୟୟନ କରୁଥିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବେଦ ବିକ୍ରୟ କରୁନଥିଲେ, ଓ ସୁଦ୍ରଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ବେଦ ପାଠ କରୁନଥିଲେ। ବୈଶ୍ୟମାନେ ବଳଦ ଦ୍ୱାରା ଜମି କାଷି କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ସ୍ୱସ୍ଥ ଗାୟକୁ ହଳ ଯୋଗାଇ ଚାଷ କରୁଥିଲେ ଓ ଦୁର୍ବଳ ଗାୟମାନଙ୍କୁ ଲାଡ଼ି ଦେଇ ଦେଖଭାଲ କରୁଥିଲେ। ମଣିଷମାନେ ଫେନ କିମ୍ବା ବଛା ପାଇଁ ଗାୟ ଦୁହୁନଥିଲେ, ବ୍ୟାପାରୀମାନେ ମିଥ୍ୟା ମାପ ଦ୍ୱାରା ସାମଗ୍ରୀ ବିକ୍ରୟ କରୁନଥିଲେ। ମହାନୁଭାବ, ସେ ସମୟରେ ଲୋକମାନେ କର୍ମ କରୁଥିଲେ ଯାହା ସଦା ଧର୍ମରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ। ସେମାନେ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠା ରଖି, କେବଳ ଧର୍ମକୁ ମୂଲ୍ୟ ଦେଉଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଅଶ୍ରମର ଲୋକମାନେ ନିଜ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ଲିନ ଥିଲେ, ଏଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା ଯେ, ସେ ସମୟରେ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଧର୍ମ କମିନଥିଲା। ଉଚିତ ସମୟରେ ଗାୟ ଦୁଧ ଦେଉଥିଲେ, ନାରୀମାନେ ଗର୍ଭଧାରଣ କରୁଥିଲେ, ଓ ଗଛମାନେ ତାଙ୍କର ଋତୁଅନୁଯାୟୀ ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଦେଉଥିଲେ। ଏଭଳି ଭାବରେ, କୃତୟୁଗ ସଠିକ୍ ଭାବେ ଚାଲିଥିବା ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଅନେକ ପ୍ରାଣୀରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏହିପରି ଭାବେ, ମାନବ ସଂସାର ଉନ୍ନତିରେ ରହିଥିବା ବେଳେ, ଆସୁରମାନେ ରାଜାମାନଙ୍କ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଦୈତ୍ୟମାନେ ଅଦିତ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୁନପୁନି ପରାଜିତ ହୋଇ, ସ୍ୱର୍ଗର ଶାସନ ହାରାଇ ଏଠାରେ ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସେଇ ତପସ୍ୱୀ ଆସୁରମାନେ ଦେବତା ମଧ୍ୟରେ ଦିବ୍ୟତ୍ୱ ଆଶା କରି, ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରିଲେ। ଗାୟ, ଘୋଡ଼ା, ଉଠ, ମହିଷ, ମାଂସାହାରୀ ପ୍ରାଣୀ, ହାତୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଆସୁରମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏଠାରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଓ ନିରନ୍ତର ଜନ୍ମ ନେଉଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ଏତେ ଅଧିକ ହୋଇଗଲା ଯେ, ଧରିତ୍ରୀ ଏହି ଭାର ବହିପାରିଲେ ନାହିଁ। ତାପରେ, ଦିତି ଓ ଦାନୁର ପୁତ୍ର, ଅହଂକାରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ବିଶାଳ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କେତେକ ରାଜା ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କର ଲୋକରୁ ପତିତ ହୋଇ ଏଠିକୁ ଆସିଥିଲେ। ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର, ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଏହି ସମୁଦ୍ର-ସୀମାବଦ୍ଧ ପୃଥିବୀରେ ଘୁରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଉପରେ ଅତ୍ୟାଚାର କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଶତ ଶତ ହଜାର ଦଳରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରି, ପୃଥିବୀରେ ଘୁରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଏଠାରେ ଏଠାରେ ତପୋବନରେ ବସୁଥିବା ମହାର୍ଷିମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ପୀଡ଼ନ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ଅହଂକାରରେ ମଦ ହୋଇ ଅଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ଏହିପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆସୁରମାନେ ପୃଥିବୀକୁ ଅତ୍ୟାଚାର କରୁଥିବାରୁ, ଧରିତ୍ରୀ ଦୁଃଖିତ ଓ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଶରଣାଗତ ହେଲେ। କେବଳ ପ୍ରାଣୀମାନେ ନୁହେଁ, ନାଗ, ପର୍ବତମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଭାର ବହିପାରୁନଥିଲେ। ତାପରେ, ଧରିତ୍ରୀ, ଭୟ ଓ ଭାରରେ ଦବିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଦେବ, ଋଷି ଓ ମହାର୍ଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଅବିନାଶୀ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା। ଗାନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରା ଓ ସ୍ତୁତି କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ସମେତ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ଶରଣ ନେଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଧରିତ୍ରୀ ତାଙ୍କର ଅନୁରୋଧ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ। ରାଜା, ଏହି ଧରିତ୍ରୀର କାର୍ଯ୍ୟ ପୂର୍ବରୁ ହିଁ ସ୍ୱୟଂଭୂ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜଣାଯାଇଥିଲା। ଏହି ସଂସାରର ଦେବତା ଓ ଆସୁରମାନଙ୍କ ମନରେ ଯାହା ଉପଜେ, ତାହା ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା କିପରି ଜାଣିପାରିବେ ନାହିଁ? ତାପରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ପ୍ରଭୁ, ସ୍ୱାମୀ, ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳ, ଶମ୍ଭୁ, ଧରିତ୍ରୀଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ, "ଧରିତ୍ରୀ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଛ, ସେହି ଅନୁଯାୟୀ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଯୁକ୍ତ କରିବି।" ଏପରି କହି, ବ୍ରହ୍ମା ଧରିତ୍ରୀଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରି, ସମସ୍ତ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ, "ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ କରିବା ପାଇଁ, ତୁମେ ଆପଣା ଆପଣା ଅଂଶରେ ଏଠି ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କର, ତୁମ ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ଲୁଚାଇ ରଖ।" ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ଗାନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କରି, ପୂଜ୍ୟପାଦ୍ୟ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ତାପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଦେବତାମାନେଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ସେଥିରେ ସତ୍ୟ, ମଙ୍ଗଳ ଓ ଶ୍ରେୟସ୍କର ଦେଖି ଗ୍ରହଣ କଲେ। ପୃଥିବୀରେ ନିଜ ଅଂଶ ନେଇ ଅବତରଣ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଭଗବାନ୍ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ଯିଏ ଶତ୍ରୁନାଶକ, ବୈକୁଣ୍ଠରେ ବାସ କରନ୍ତି, ଅସ୍ତ୍ର ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ, ପିତାମ୍ବରଧାରୀ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, କମଳନାଭ, ଦେବତାମାନେଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ନାଶକ, ଚୌଡ଼ା ଓ ସୁନ୍ଦର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ।