ଓ ରାଜା, ଆମ ମଧ୍ୟରେ କୁହାଯାଏ ଯେ ଏହା ଦେବତାଙ୍କର ଗୁପ୍ତ ଗଳ୍ପ, କିନ୍ତୁ ଆମି ଆତ୍ମ-ସ୍ୱର୍ଜନୀ ଠାକୁରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଏହା କୁହିବି। ଏକ ସମୟରେ, ଜମଦଗ୍ନିଙ୍କ ପୁଅ ପରଶୁରାମ, ସାତ ସାତ ତିନି ଥର ଭୂମିକୁ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେରୁ ଶୂନ୍ୟ କରି, ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତରେ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଭାରଗବ ପରଶୁରାମ ଦ୍ୱାରା ଭୂମି କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେରୁ ଶୂନ୍ୟ ହେଇଥିଲା, ତେବେ ପୁଅ ପାଇଁ ଅନ୍ତ୍ୟା ବିଶ୍ୱାସରେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଜନାନୀମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କଲେ। ସମୟ ଅନୁସାରେ, ଏହି ଜନାନୀମାନେ ଦୃଢ଼ ବ୍ରତରେ ଅଟୁଟ ଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କ ସହିତ ଯୁକ୍ତ ହେଲେ, ଏହା କେବଳ ଚାହିଦାରେ ନୁହେଁ, ଅନୁଚିତ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ଏହି ଦିନଗୁଡିକୁ, ଏହି କ୍ଷତ୍ରିୟ ଜନାନୀମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଅନ୍ତର୍ଗତ କରି ହଜାର ହଜାର କ୍ଷତ୍ରିୟ ପୁଅ ପ୍ରସବ କଲେ, ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେଠାରୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ। ପୁଅ ଓ ଝିଅ ଦୁହିଁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଏହିପରି ଭାବରେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ବଂଶ ଆବୃଦ୍ଧି ପାଇଲା; ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା କ୍ଷତ୍ରିୟ ଜନାନୀମାନେ ମାଧ୍ୟମରେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଶ୍ରେଣୀ ପୁନଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଲା। ଏହି ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ନୀତିରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ଓ ବୃଦ୍ଧିପାଇଥିବା ଏହି ଲୋକମାନେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଚାରି ଶ୍ରେଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସର୍ବୋପରି। ସମୟ ଅନୁସାରେ ଜନାନୀମାନେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଆସନ୍ତି, ଅନୁଚିତ ସମୟରେ ଚାହିଦାରେ ନୁହେଁ; ଏହିପରି ଅନ୍ୟ ଜନ୍ତୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ନୀତି ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ନୀତିରେ ଜୀବନ ଯାପନ କରି, ସେମାନେ ଶତାବ୍ଦୀ ଓ ହଜାର ହଜାର ବର୍ଷ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେଲେ। ଏହି ଲୋକମାନେ ଧର୍ମ ଓ ବ୍ରତରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ଥିଲେ, ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ରୋଗ ଓ ବିପଦ୍ରୁ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଥିଲେ। ପୁନଃ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଶ୍ରେଣୀ ଏହି ଶାଗର-ସୀମାବଦ୍ଧ ଭୂମିକୁ ଦକ୍ଷତାରେ ଆବାଦ କଲେ, ଏହି ଭୂମି ହାତୀ, ପର୍ବତ, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ନଗର ଦ୍ୱାରା ଭରିଗଲା। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନୀତିରେ ଏହି ଭୂମିକୁ ଶାସନ କଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଣୀ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୁଖ ଅନୁଭବ କଲେ। ରାଜାମାନେ ଚାହିଦା ଓ କ୍ରୋଧରୁ ଉଦ୍ଭୂତ ଦୋଷକୁ ଦୂର କରି, ନୀତିରେ ଦଣ୍ଡ ଦେଇ, ପ୍ରଜାମାନେକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କଲେ। ଏପରି, କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ଥିବାବେଳେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଠିକ୍ ସମୟରେ ଓ ଠିକ୍ ସ୍ଥାନରେ ବର୍ଷା କରି, ଲୋକମାନେକୁ ପୋଷଣ କଲେ। ସେତେବେଳେ, କୌଣସି ଶିଶୁ ଅପୂର୍ବ ବୟସରେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଉନଥିଲେ, ଓ କୌଣସି ଲୋକ ଯୁବତୀ ହେଉନଥିବା ଜନାନୀଙ୍କୁ ଆସନ୍ତି ନଥିଲେ। ଦୀର୍ଘାୟୁ ଲୋକମାନେ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଭୂମି ଭରିଗଲା। କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ବିପୁଳ ଦାନ ସହିତ ବଡ଼ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ କଲେ; ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଓ ଉପନିଷଦ ଦ୍ୱାରା ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବେଦ ବିକ୍ରୟ କରିନଥିଲେ, ଏବଂ ଶୂଦ୍ରମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିବାବେଳେ ବେଦ ପାଠ କରିନଥିଲେ। ବୈଶ୍ୟମାନେ ବଳଦ୍ ଦ୍ୱାରା ଜମି କାମ କଲେ, ତେମାନେ କେବଳ ସ୍ୱସ୍ଥ ଗାଈଙ୍କୁ ହାଲ ଯୋଗାଇଲେ, ଓ ଦୁର୍ବଳ ଗାଈଙ୍କୁ ସେମାନେ ଚିନ୍ତା କଲେ। ଲୋକମାନେ ଫେନ କିମ୍ବା ମେଁଦା ପାଇଁ ଗାଈ ଦୁହିନଥିଲେ; ବ୍ୟାପାରୀମାନେ ମିଛ ମାପ ଦ୍ୱାରା ବସ୍ତୁ ବିକ୍ରୟ କରିନଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଲୋକ ଧର୍ମ ମୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ; କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି, ଏକମାତ୍ର ଧର୍ମକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଇଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଣୀ ନିଜ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ; ଏହିପରି ଭାବରେ ଏହି ସମୟରେ କୌଣସିଠି ଧର୍ମ ହ୍ରାସ ହେଉନଥିଲା। ଠିକ୍ ସମୟରେ ଗାଈ ପୁଅ ପ୍ରସବ କରିଥିଲା, ଜନାନୀମାନେ ଗର୍ଭଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଗଛ ତାଙ୍କ ଋତୁରେ ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଦେଇଥିଲା। ଏପରି, କୃତୟୁଗ ନୀତିରେ ଚାଲିଥିବାବେଳେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୂମି ବହୁ ପ୍ରାଣୀ ଦ୍ୱାରା ଭରିଗଲା। ଏହିପରି ଭାବରେ, ମନୁଷ୍ୟ ଜଗତ ବିକାଶ ପାଇଥିବା ସମୟରେ, ଏହି ଭୂମିରେ ରାଜା ଦେଖିବା ଲାଗି ଅସୁରମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। କାରଣ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଅଦିତ୍ୟମାନେଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୁନିପୁନି ଯୁଦ୍ଧରେ ହାରି, ସ୍ୱରାଜ୍ୟ ହରାଇ ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ତଳେ ପଡ଼ି, ଏଠାରେ ଭୂମିରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦିବ୍ୟତ୍ୱ ଚାହିଁ ଏହି ତପସ୍ୱୀ ଅସୁରମାନେ ଏଠାରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଏହି ଜନ୍ତୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଗାଈ, ଘୋଡା, ଉଠ, ମହିଷ, ମାଂସାହାରୀ ପ୍ରାଣୀ, ହାତୀ ଓ ଜଙ୍ଗଲୀ ପ୍ରାଣୀ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଅସୁରମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଏହିଠାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ଓ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିବା ଏହି ପ୍ରାଣୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭୂମି ଏତେ ଭାରି ହେଉଥିଲା, ଯେ ତିନି ଏହି ଭାରକୁ ବହିପାରୁନଥିଲା। ତେବେ, କିଛି ରାଜା ଦିତି ଓ ଦାନୁଙ୍କ ପୁଅ ଭାବେ ଅତି ଅହଂକାରୀ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ଏଠାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କ ଲୋକରୁ ତଳେ ପଡ଼ି ଏଠାରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଅହଂକାରୀ ଏହି ଅସୁରମାନେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ନିପାତ କରି, ଏହି ସାଗର-ସୀମାବଦ୍ଧ ଭୂମିରେ ଘୂରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ଦମନ କଲେ, ଅନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅସୁରମାନେ ନିର୍ବଳ କରିଦେଲେ। ଭୟାନକ ଭାବରେ ଏହି ଅସୁରମାନେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଦଳକୁ ଆତଙ୍କିତ କରି, ଶତାବ୍ଦୀ ଓ ହଜାର ହଜାର ଭାବରେ ଭୂମିରେ ଘୂରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ବିଭିନ୍ନ ଆଶ୍ରମରେ ବସୁଥିବା ବଡ଼ ଋଷିମାନେକୁ ଆକ୍ରମଣ କରି, ଅସୁରମାନେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ଅହଂକାରରେ ମଦ ହୋଇ ଅଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ଏହିପରି ଭାବରେ, ଭୂମି ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବରେ ଫୁଲି ଉଠିଥିବା ଏହି ଅସୁରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଦମିତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା, ତେବେ ଭୂମି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନିକଟେ ଗଲା। ଏହି ଦାନବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭୂମି ଏତେ ଭାରି ହେଉଥିଲା, ଯେ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ, ନାଗ, ପର୍ବତ ଏହି ଭୂମିକୁ ବହିପାରୁନଥିଲେ। ତେବେ, ଭୂମି ଭୟ ଓ ଭାର ଦ୍ୱାରା ଦମିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପ୍ରପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଶରଣ ନେବାକୁ ଗଲା।