ହେ ଭାରତ, ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଏକାଦଶ ମହାରଥୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜୟ, ସତ୍ୟବ୍ରତ, ପୁରୁମିତ୍ର ଓ ବୈଶ୍ୟ ପୁତ୍ର ଯୁୟୁତ୍ସୁ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ରଥୀଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ। ଅଭିମନ୍ୟୁ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ପୁତ୍ର, ବସୁଦେବଙ୍କ ଭଉଣା ଓ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ନତି ଥିଲେ। ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚ ପୁତ୍ର ମିଳିଥିଲେ, ସେମାନେ ଅତି ଶୋଭାମୟ ଓ ସମସ୍ତ ବିଦ୍ୟାରେ ଦକ୍ଷ ଥିଲେ। ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ପ୍ରତିବିନ୍ଧ୍ୟ, ଭୀମଙ୍କୁ ସୁତସୋମ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଶ୍ରୁତକୀର୍ତି, ନକୁଳଙ୍କୁ ଶତାନିକ ଓ ସହଦେବଙ୍କୁ ଶ୍ରୁତସେନ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଭୀମ ଓ ହିଡିମ୍ବାଙ୍କୁ ଅରଣ୍ୟରେ ଘଟୋତ୍କଚ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଦ୍ରୁପଦଙ୍କୁ ଶିଖଣ୍ଡୀ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯିଏ ମୁହଁରେ ଝିଅ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏକ ଯକ୍ଷ ତାଙ୍କୁ ପୁରୁଷରେ ପରିଣତ କଲେ। କୁରୁମାନ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅନେକ ରାଜା ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ, ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ସେମାନଙ୍କ ନାମ ଅନେକ ବର୍ଷ ଲାଗି ଗଣନା କରିହେବ, କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ କେବଳ ପ୍ରମୁଖ ମହାରଥୀଙ୍କ ନାମ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି, ଯାହା ଏହି ଗାଥାକୁ ବିସ୍ତୃତ କରିଛି। ଏଠାରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଏହି ମହାରଥୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ଅନାମିକ ରାଜାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ରାଜାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଆମେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ଏହି ଦେବତା ସମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମହାରଥୀମାନେ କେମିତି ଏ ପୃଥିବୀରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ? ଏହି ଗୁପ୍ତ ଦେବତା ରହସ୍ୟ ଅଟୁଟ ରହିଛି, ତଥାପି ଆତ୍ମଜାତ ଦେବତାଙ୍କୁ ନମନ କରି ଏହି କଥା କହିବି। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ଜମଦାଗ୍ନିଙ୍କ ପୁତ୍ର ପରଶୁରାମ ସତ୍ର ଥର ସପ୍ତ ଥର ପୃଥିବୀକୁ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଶୂନ୍ୟ କରି ମହେନ୍ଦ୍ର ପାହାଡରେ ତପସ୍ୟା କଲେ। ସେ ସମୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ନିଷ୍ଠାବାନ ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ବେଳେ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଜନ୍ମ ଚାହୁଁଥିବା ନାରୀମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କଲେ। ସେମାନେ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଓ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ସମୟରେ ସଂଯୋଗ କଲେ, କିନ୍ତୁ କାମନା ଓ ଅସମୟରେ ନୁହେଁ। ଏହି ଭାବରେ ନାରୀମାନେ ଏକ ସମୟରେ ହଜାର ହଜାର କ୍ଷତ୍ରିୟ ପୁତ୍ର ପ୍ରସୂତ କଲେ, ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବ ଥିଲାଠାରୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ। ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀ ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଏହି ଭାବରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ତପସ୍ୟାରେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଲାଇନ୍ ପୁନର୍ଜୀବିତ ହେଲା। ସେମାନେ ଧର୍ମରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଚାରି ଵର୍ଣ୍ଣ ପୁନଃ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆଗ୍ରଣୀ ହେଲେ। ନାରୀମାନେ ନିୟମିତ ଋତୁରେ ପତିଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କଲେ, ଅସମୟରେ କାମନାରେ ନୁହେଁ; ଅନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କରିଥିଲେ। ଏହି ଭାବରେ ଧର୍ମ ଅନୁସାରେ ସେମାନେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେଲେ, ଶତ ଏବଂ ହଜାର ବର୍ଷ ଜୀବନ କଲେ। ସେମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧର୍ମ ଓ ନିୟମରେ ଲିନ୍ ହେଲେ, ରୋଗ ଓ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ଥିଲେ। ଏହିପରି ଭାବରେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଵର୍ଣ୍ଣ ପୃଥିବୀରେ ପୁନଃ ବ୍ୟାପ୍ତ ହେଲା, ସମସ୍ତ ହାତୀ, ପାହାଡ, ଅରଣ୍ୟ, ନଗର ଓ ସମୁଦ୍ର ସୀମାରେ। କ୍ଷତ୍ରିୟ ଵର୍ଣ୍ଣ ଧର୍ମ ଅନୁସାରେ ରାଜ୍ୟ କଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଵର୍ଣ୍ଣ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କଲେ। ରାଜାମାନେ କାମ ଓ କ୍ରୋଧରୁ ଦୂର ହୋଇ ନ୍ୟାୟ ଅନୁସାରେ ଦଣ୍ଡ ଦେଇ ପ୍ରଜାମାନେ ସୁରକ୍ଷିତ କଲେ। କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଧର୍ମରେ ଲିନ୍ ହେଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ନିୟମିତ ଏବଂ ସମୟଯୋଗ୍ୟ ବର୍ଷା କରି ପ୍ରଜାମାନେ ପୋଷଣ କଲେ। ସେ ସମୟରେ କୌଣସି ଶିଶୁ ଅକାଳ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ ନାହିଁ, କୌଣସି ନାରୀ ଯୌବନ ପୂର୍ବରୁ ଆଶ୍ରୟ ହେଲେ ନାହିଁ। ଏହିପରି ଭାବରେ, ଦୀର୍ଘାୟୁ ଲୋକମାନେ ପୃଥିବୀକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ। କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ କଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବେଦ ଓ ଉପନିଷଦ ଅଧ୍ୟୟନ କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବେଦ ବିକ୍ରୟ କଲେ ନାହିଁ, ଶୂଦ୍ରମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ବେଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ନାହିଁ। ବୈଶ୍ୟମାନେ ସ୍ୱସ୍ଥ ଗାଁ ଦେଇ ଜମି ଚାଷ କଲେ, ଦୁର୍ବଳ ଗାଁମାନେ ଦୟା କରି ରଖିଥିଲେ। ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଫେନ ବା ଛେନା ପାଇଁ ଗାଁ ଦୁହିଲେ ନାହିଁ, ବ୍ୟପାରୀମାନେ ମିଥ୍ୟା ମାପ ଦେଇ ସାମଗ୍ରୀ ବିକ୍ରୟ କଲେ ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ଵର୍ଣ୍ଣ ନିଜ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ଲିନ୍ ହେଲେ, ଧର୍ମ କ୍ଷୟ ହେଲା ନାହିଁ। ନିୟମିତ ସମୟରେ ଗାଁ ଦୁହିଲେ, ନାରୀମାନେ ଗର୍ଭଧାରଣ କଲେ, ଗଛ ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଦେଲେ। ଏପରି ଭାବରେ କୃତଯୁଗ ଚାଲିଥିଲା, ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ବହୁ ପ୍ରାଣୀରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା। ଏହିପରି ଭାବରେ ମନୁଷ୍ୟ ଜଗତ ବିକାଶ ହେଉଥିବା ସମୟରେ, ରାଜା ବଂଶରେ ଅସୁରମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଦେବତାମାନେ ଦେବାସୁର ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ପୁନଃପୁନଃ ପରାଜିତ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗ ଚ୍ୟୁତ ହୋଇ ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଦେବତା ମଧ୍ୟରେ ଦିବ୍ୟତା ଚାହିଁ, ଏହି ତପସ୍ୱୀ ଅସୁରମାନେ ପୃଥିବୀରେ ମନୁଷ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଗାଁ, ଘୋଡ଼ା, ଉଠ, ମହିଷ, ମାଂସାହାରୀ ପ୍ରାଣୀ, ହାତୀ ଓ ବନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅସୁରମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏପରି ଜନ୍ମ ନେଉଥିବା ଏବଂ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ସଂଖ୍ୟାରେ ବଢ଼ିଗଲା, ପୃଥିବୀ ଏହି ଭାର ଉଠାଇ ପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହିପରି କିଛି ରାଜା ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଅତି ଅହଂକାରୀ, ଦିତି ଓ ଦାନୁଙ୍କ ପୁତ୍ର, ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପତିତ ହୋଇ ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।