ଏହିପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକ ଘଟିଲା—ଯେଉଁଠାରେ ବେଦିରୁ ଏକ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ମଙ୍ଗଳମୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲା। ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଳଂକୃତ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ନଗ୍ନଜିତ୍ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ଦେବତାମାନଙ୍କ ରୋଷରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ଧର୍ମକୁ ନଶ୍ଟ କରିଥିଲେ। ଗାନ୍ଧାରରାଜଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶକୁନି ଓ ସୌବଳଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲା, ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ମାତା ଧନରେ ପାରଙ୍ଗତ ସନ୍ତାନମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। କୃଷ୍ଣଦ୍ୱୈପାୟନ ମୁନିଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରେ, ଵିଚିତ୍ରବୀର୍ୟଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲା। ଏହି କୃଷ୍ଣଦ୍ୱୈପାୟନଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ, ଶୂଦ୍ର ଗର୍ଭରୁ ଧର୍ମ ଓ ଧନରେ ପାରଦର୍ଶୀ, ପାପରହିତ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ବିଦୁରଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲା। ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ ଦେବତାସମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାଞ୍ଚ ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଦୁଇ ଝିଅରୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ; ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁଣବତୀ ଥିଲେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର। ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଧର୍ମଦେବତାଙ୍କ ଅଂଶରୁ, ଭୀମ ବାୟୁଦେବଙ୍କ ଅଂଶରୁ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଓ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ ଅର୍ଜୁନ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ। ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାରଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଦୁଇ ଭାଇ ନକୁଳ ଓ ସହଦେବ, ଶୋଭା ଓ ବଡ଼ମାନ୍ୟତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଶତପୁତ୍ର ଜନ୍ମାଇଲେ, ତାଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ଦୁର୍ୟୋଧନ, ତଥା ଯୁୟୁତ୍ସୁ ଓ କର୍ଣ୍ଣ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। ତାପରେ ଦୁଃଶାସନ, ଦୁଃସହ, ଦୁର୍ମର୍ଷଣ, ବିକର୍ଣ୍ଣ, ଚିତ୍ରସେନ ଓ ବିବିଂଶତି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭାରତବଂଶୀ ଯୋଧାମାନେ ଜନ୍ମିଥିଲେ। ଜୟ, ସତ୍ୟବ୍ରତ, ପୁରୁମିତ୍ର ଓ ଯୁୟୁତ୍ସୁ (ଏକ ବୈଶ୍ୟ ପୁତ୍ର) ମଧ୍ୟ ଏହି ଏଗାରୋଟି ମହାରଥୀ ମଧ୍ୟରେ ଗଣନା ହୁଏ। ଅର୍ଜୁନ ଓ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ପୁଅ ଅଭିମନ୍ୟୁ, ଵାସୁଦେବଙ୍କ ଭାଉଁଜା ଓ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ନାତି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଓ ପ୍ରତିଭାଶାଳୀ ଥିଲେ। ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚ ପୁଅ ହେଲେ, ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ ଓ ସମସ୍ତ ବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ। ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ପ୍ରତିବିନ୍ଧ୍ୟ, ଭୀମଙ୍କୁ ସୁତସୋମ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଶ୍ରୁତକୀର୍ତି, ନକୁଳଙ୍କୁ ଶତାନୀକ ଓ ସହଦେବଙ୍କୁ ଶ୍ରୁତସେନ ଜନ୍ମିଥିଲେ। ଭୀମ ଓ ହିଡିମ୍ବାଙ୍କୁ ଅରଣ୍ୟରେ ଘଟୋତ୍କଚ ଜନ୍ମିଥିଲେ। ଦ୍ରୁପଦଙ୍କୁ ଶିଖଣ୍ଡୀ ଝିଅ ଭାବେ ଜନ୍ମିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏକ ଯକ୍ଷ ତାଙ୍କୁ ପୁରୁଷ ରୂପ ଦେଇଥିଲେ। ଏହିପରି କୁରୁବଂଶୀ ମଧ୍ୟରେ ଅନେକ ରାଜା ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଏମିତି ଅନେକ ନାମ ଅସଂଖ୍ୟ ଯୋଧାଙ୍କୁ ଦଶହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ଗଣନା କରିହେବ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ମୁଖ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ଏହି କଥାରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ, ସେମାନେ ଏହି ଚରିତ୍ରରେ ବିସ୍ତୃତ ହୋଇଛନ୍ତି। ଏଉଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ବିଷୟରେ, ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସଂଖ୍ୟ ରାଜାମାନେ, ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ। ଏମିତି ଦେବତାସମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମହାରଥୀମାନେ ପୃଥିବୀରେ କାହିଁକି ଆସିଥିଲେ? ଏହି ଗୁପ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କ ରହସ୍ୟ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ତଥାପି ମୁଁ ଆତ୍ମସ୍ଵରୂପ ଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଏହା କୁହିବି। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ଜମଦଗ୍ନିପୁତ୍ର ପରଶୁରାମ ସତରେ ତିନିଥର ପୃଥିବୀକୁ କ୍ଷତ୍ରିୟଶୂନ୍ୟ କରି, ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତରେ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ପୃଥିବୀ କ୍ଷତ୍ରିୟଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯିବା ପରେ, ସନ୍ତାନ ଆଶାରେ ନାରୀମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ନିୟମିତ ଓ ଅନୁଶାସିତ ଭାବେ, କାମବାସନା ବିନା ଓ ଅନୁଚିତ ସମୟରେ ନୁହେଁ, ନିୟମିତ ସମୟରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ଏପରି ଭାବେ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ନାରୀମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅ ଓ ଝିଅ ଜନ୍ମିଲେ, ଏବଂ କ୍ଷତ୍ରିୟ ବଂଶ ପୁନଃ ସ୍ଥାପିତ ହେଲା। ଏହି ନୂତନ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଧର୍ମରେ ଅବିଚଳ, ଦୀର୍ଘାୟୁ ଏବଂ ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣର ମଧ୍ୟରୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପ୍ରଧାନ ହେଲେ। ନାରୀମାନେ ନିୟମିତ ସମୟରେ ହିଁ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ନିକଟ କରୁଥିଲେ; ଅନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ନିୟମ ଅନୁସରିଥିଲେ। ଏପରି ନିୟମିତ ଜୀବନରେ, ସେମାନେ ଶତାବ୍ଦୀ ଏବଂ ହଜାର ବର୍ଷ ଜୀବନ କଟାଉଥିଲେ। ସେମାନେ ଧର୍ମ ଓ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ, ରୋଗ ଓ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ଥିଲେ। ଏପରି ଭାବେ, କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଶାସନ କରି, ସମସ୍ତ ଜନସାଧାରଣଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କଲେ। ରାଜାମାନେ କାମ ଓ କ୍ରୋଧରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ନ୍ୟାୟରେ ଦଣ୍ଡ ଦେଇ, ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ପାଳନ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଠିକ୍ ସମୟରେ ଏବଂ ନିୟମିତ ଅଞ୍ଚଳରେ ବର୍ଷା କରୁଥିଲେ, ଲୋକମାନେ ସମୃଦ୍ଧି ଓ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟରେ ଥିଲେ। ସେତେବେଳେ, କୌଣସି ଶିଶୁ ଅକାଳରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରୁନଥିଲେ, କିମ୍ବା ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଯୁବତୀ ନାରୀଙ୍କୁ କେହି ନିକଟ କରୁନଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଥିଲେ, ଏହି ଭୂମି ସମୃଦ୍ଧିରେ ଭରିଯାଇଥିଲା। କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ବିଶାଳ ଯଜ୍ଞ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସମସ୍ତ ବେଦ ଓ ଉପନିଷଦ୍ ଅଧ୍ୟୟନ କରୁଥିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବେଦ ବିକ୍ରୟ କରୁନଥିଲେ, କିମ୍ବା ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ସମ୍ନିଧାନରେ ବେଦ ପାଠ କରୁନଥିଲେ। ବୈଶ୍ୟମାନେ ବଳଦକୁ ଜୋତି ଚାଷ କରୁଥିଲେ, ଶକ୍ତିହୀନ ଗାୟକୁ ଯତ୍ନ କରୁଥିଲେ। ଲୋକମାନେ ଦୁଧ କିମ୍ବା ଛେନା ପାଇଁ ଗାୟକୁ ଦୁହିନଥିଲେ, ବ୍ୟାପାରୀମାନେ ମିଥ୍ୟା ମାପ ଦେଇ ଜିନିଷ ବେଚୁନଥିଲେ। ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ଓ ନିୟମିତ ଜୀବନରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ର—ସମସ୍ତ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଧର୍ମ ଓ ସମୃଦ୍ଧିରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଥିଲେ।