ଏହି ସଂସାରର ଆଦି ଓ ଶେଷ ନଥିବା, ଅଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅବିନାଶୀ, ତିନି ଗୁଣରେ ଗଠିତ ପ୍ରାଚୀନ ସ୍ୱରୂପ ଯିଏ, ସେଇ ଭଗବାନ ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ନାୟକ। ସେ ଅବିଚଳିତ ଆତ୍ମା, ପ୍ରକୃତିର ମୂଳ ଓ ସ୍ୱାମୀ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ବିଶ୍ୱକର୍ମା, ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣରେ ନିର୍ମଳ ଓ ନିତ୍ୟ ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ। ସେ ଅନନ୍ତ, ଅଚଳ ଦେବ, ହଂସରୂପୀ ନାରାୟଣ, ସମସ୍ତଙ୍କ ରକ୍ଷକ, ଅଜନ୍ମା ଓ ଅପ୍ରକଟ, ଯାହାକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଓ ଅବିନାଶୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ସେ ନିର୍ଗୁଣ, ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ତର୍ଭୂକ୍ତ; ସେ ଅଜନ୍ମା, ଅନାଦି, ଅବିନାଶୀ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ସମସ୍ତ ଜୀବର ପୂର୍ବଜ। ଧର୍ମ ସ୍ଥାପନ ପାଇଁ, ସେ ଆନ୍ଧକ ଓ ବୃଷ୍ଣି ଗୋତ୍ରରେ ଅବତରଣ କଲେ; ଦୁଇ ଶୂରବୀର, ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସତ୍ୟକି ଓ କୃତବର୍ମା, ସତ୍ୟକା ଓ ହୃଦିକାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଦୁହେଁ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଅନୁଗତ। ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ବୀର୍ୟରୁ, ଯାହା ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଥିଲା, ସେ ଦ୍ରୋଣ ମୁନି ଜନ୍ମିଲେ, ତାପସ୍ୟାରେ ନିପୁଣ। ଗୌତମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜୁମ୍ଲି ଜନ୍ମିଲେ—କ୍ରୁପା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବାଣସ୍ଥମ୍ଭରୁ, ଏବଂ ଅଶ୍ଵଥ୍ଥାମାଙ୍କ ମାତା। ତାପରେ, ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଶ୍ଵଥ୍ଥାମା ଜନ୍ମିଲେ; ସେପରି, ଅଗ୍ନି ସମ ତେଜସ୍ୱୀ ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ ଜନ୍ମିଲେ। ବେଦୀରେ ଯଜ୍ଞ ସମୟରେ ଅଗ୍ନିରୁ ଏକ ଶୂରବୀର, ଧନୁଷ୍ଧାରୀ ଓ ପ୍ରତାପଶାଳୀ, ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ବିନାଶ ପାଇଁ ଜନ୍ମିଲେ। ଏହିପରି, ବେଦୀରୁ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲା, ଶୁଭ୍ର ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ଅତି ଦ୍ରୁଷ୍ଟିମାନ୍। ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ନଗ୍ନଜିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ; ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନ, ଦେବତାମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଧର୍ମ ନାଶକ ରୂପେ ଜନ୍ମିଲେ। ଗାନ୍ଧାର ରାଜାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶକୁନି, ସଉବଳ ଓ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ମାତାଙ୍କରୁ ଧନରେ ପାରଙ୍ଗତ ଅନେକ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମିଲେ। କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱୈପାୟନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ଭିଚିତ୍ରବୀର୍ୟଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ପ୍ରଜାଙ୍କ ନାୟକ, ଓ ପାଣ୍ଡୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଜନ୍ମିଲେ। ଏହି ଦ୍ୱୈପାୟନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ଶୂଦ୍ରା ଗର୍ଭରୁ, ଧର୍ମ ଓ ଧନରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଓ ନିଷ୍ପାପ ବିଦୁର ଜନ୍ମିଲେ। ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ ଦେବତା ସମାନ ପାଞ୍ଚ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମିଲେ; ଦୁଇ ମହିଳା ମଧ୍ୟରୁ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁଣ ଥିବା କୌଶଳ୍ୟବତୀ ଯୁଧିଷ୍ଠିର। ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଧର୍ମରୁ, ଭୀମ ବାୟୁଦେବରୁ, ଓ ଅର୍ଜୁନ, ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରମୁଖ, ଇନ୍ଦ୍ରରୁ ଜନ୍ମିଲେ। ନକୁଳ ଓ ସହଦେବ, ଦୁହେଁ ଶୋଭା ଓ ବଡ଼ମାନ୍ୟ ଭାବରେ ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାରଙ୍କୁ ଜନ୍ମିଲେ। ଏହିପରି, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଶତପୁତ୍ର ଜନ୍ମିଲେ, ଦୁର୍ୟୋଧନ ତାଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ, ଏବଂ ଯୁୟୁତ୍ସୁ, କର୍ଣ୍ଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ। ତାପରେ ଦୁଃଶାସନ, ଦୁଃସହ, ଦୁର୍ମର୍ଷଣ, ବିକର୍ଣ୍ଣ, ଚିତ୍ରସେନ, ବିବିଂଶତି ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଜନ୍ମିଲେ। ଜୟ, ସତ୍ୟବ୍ରତ, ପୁରୁମିତ୍ର, ଓ ବୈଶ୍ୟ ପୁତ୍ର ଯୁୟୁତ୍ସୁ, ଏହି ଏଗାରୋଟି ମହାରଥୀ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ। ଅର୍ଜୁନ ଓ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ଅଭିମନ୍ୟୁ ଜନ୍ମିଲେ; ସେ ବସୁଦେବଙ୍କ ଭାଉଁଜା ଓ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ନାତି। ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚ ପୁତ୍ର ଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ରୂପଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ। ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ପ୍ରତିବିନ୍ଧ୍ୟ, ଭୀମଙ୍କୁ ସୂତସୋମ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଶ୍ରୁତକୀର୍ତ୍ତି, ନକୁଳଙ୍କୁ ଶତାନୀକ ଓ ସହଦେବଙ୍କୁ ଶ୍ରୁତସେନ ଜନ୍ମିଲେ। ଭୀମ ଓ ହିଡିମ୍ବାଙ୍କୁ ଅରଣ୍ୟରେ ଘଟୋତ୍କଚ ଜନ୍ମିଲେ। ଦ୍ରୁପଦଙ୍କୁ ଶିଖଣ୍ଡୀ ଜନ୍ମିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ଯକ୍ଷ ଦୟାବଶତଃ ଝିଅକୁ ପୁଅ ରୂପ ଦେଇଥିଲେ। କୌରବ ସଂଘର୍ଷରେ ଅସଂଖ୍ୟ ରାଜା ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ଏମିତି ଅନେକ ଯୋଧ୍ୟାଙ୍କ ନାମ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ କହିପାରିବେ ନାହିଁ, ଯଥେଷ୍ଟ ବର୍ଷ ବ୍ୟୟ କଲେ ମଧ୍ୟ; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ଏହି କଥାକୁ ପ୍ରସାର କରିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ନାମ ଉଲ୍ଲେଖ ହେଲା। ଏଠାରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ବିରମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ଅଜ୍ଞାତ ରାଜାମାନେ କିଏ, ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ। ଏହି ସମସ୍ତ ଦେବସମ ମହାରଥୀମାନେ କିଏ ଲାଗି ଭୂମିରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ? ଏହି ଗୁପ୍ତ କଥା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଚଳିତ, ତଥାପି ମୁଁ ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଏହି ତତ୍ତ୍ୱ କୁହିବି। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ଜମଦଗ୍ନିପୁତ୍ର ପରଶୁରାମ ସତରେ ତିନି ଥର ଭୂମିକୁ କ୍ଷତ୍ରିୟଶୂନ୍ୟ କରି, ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତରେ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଭାର୍ଗବ ପରଶୁରାମ ଦ୍ୱାରା ବିଶ୍ୱ କ୍ଷତ୍ରିୟଶୂନ୍ୟ ହେବା ପରେ, ପୁଅ ଆଶାରେ ଅନେକ ମହିଳା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କଲେ। ସେହି ମହିଳାମାନେ, ନିୟମିତ ଦମ୍ପତି ଦ୍ୱାରା, ଯଥାକାଳରେ, କିନ୍ତୁ କାମବାଶନା ବିନା, ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କୁ ଥିଲା ନ ଅନୁଚିତ ସମୟରେ, ନ କାମବାଶନାରେ; ଏହିପରି ନିୟମିତ ଯୁଗଳ ମିଳନରୁ ଅନେକ କ୍ଷତ୍ରିୟ ପୁଅ ଓ ଝିଅ ଜନ୍ମିଲେ, ସେମାନେ ପୂର୍ବପେକ୍ଷା ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାପସ୍ୟାରେ ନିପୁଣ ଥିବା କ୍ଷତ୍ରିୟମହିଳାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କ୍ଷତ୍ରିୟବଂଶ ପୁନଃ ସ୍ଥାପନ କଲେ। ସେମାନେ ଧର୍ମରେ ଅବିଚଳ, ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଏବଂ ସେଠାରୁ ସମସ୍ତ ଚାରିବର୍ଣ୍ଣ ଜନ୍ମିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରଧାନ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ମାନବ କିମ୍ବା ପଶୁ, ଯଥାକାଳରେ ଦମ୍ପତି ମିଳନ କରୁଥିଲେ, ଅନୁଚିତ ସମୟରେ କାମବାଶନାରେ ନୁହେଁ। ଏହିପରି ନୀତିମୟ ଜୀବନରେ ସେମାନେ ଶତାବ୍ଦୀ ଓ ସହସ୍ରାବ୍ଦୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୁସ୍ଥ ଓ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଥିଲେ। ସେମାନେ ଧର୍ମ ଓ ବ୍ରତରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଦୁଃଖ ଓ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତ ଥିବା ମହାନ୍ ଲୋକ ଥିଲେ।