ସତ୍ୟବତୀଙ୍କୁ ଏପରି ଉପଦେଶ ଦେଇ, ପରାଶର ଋଷି ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ—ଫୁଲର ଗନ୍ଧର ଭଳି ଶରୀର ଆକର୍ଷଣୀୟ ହେବାର ଭିକ୍ଷା। ଭଗ୍ୟବତୀ ସତ୍ୟବତୀ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଁ ଖୁସି ହେଇ, ନାରୀ ସ୍ୱଭାବର ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ ହେଲେ। ତାପରେ ସେ ପରାଶର ଋଷିଙ୍କ ସହିତ ଏକତାରେ ଏସେ। ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦ୍ୱାରା, ପୃଥିବୀର ଲୋକମାନେ ଏକ ଯୋଜନ ଦୂରରୁ ସତ୍ୟବତୀଙ୍କ ଶରୀରର ଗନ୍ଧ ଅନୁଭବ କରିପାରିଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଗନ୍ଧ ପ୍ରଭାବରୁ, ସତ୍ୟବତୀଙ୍କୁ ଏକ ନୂତନ ନାମ ଦିଆଗଲା; ଏଭଳି ଭାବେ ସତ୍ୟବତୀ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ପରାଶର ଋଷିଙ୍କ ସହିତ ଏକତା ପରେ, ସତ୍ୟବତୀ ତୁରନ୍ତ ଗର୍ଭବତୀ ହେଲେ, ଏବଂ ଯମୁନା ଦ୍ୱୀପରେ ପରାଶରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସେ ପୁତ୍ର, ମାଆଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ, ତାଙ୍କ ଚିତ୍ତକୁ ତପସ୍ୟାରେ ନିଶ୍ଚିତ କଲେ ଏବଂ କହିଲେ, “ମୋତେ ଯେତେବେଳେ ସ୍ମରଣ କରିବେ, ମୁଁ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରକଟ ହେବି।” ଏଭଳି ଭାବେ, ସତ୍ୟବତୀଙ୍କୁ ପରାଶର ଦ୍ୱାରା ଦ୍ୱୈପାୟନ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ଶିଶୁକାଳରେ ଦ୍ୱୀପରେ ରଖାଯିଥିବାରୁ, ସେ ଦ୍ୱୈପାୟନ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ସେ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ଥିଲେ; ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ଆୟୁ, ଶକ୍ତି ଏବଂ ଯୁଗର ଅବସ୍ଥା ଅନୁଯାୟୀ ଧର୍ମ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ। ବ୍ରହ୍ମଣ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ, ସେ ବେଦକୁ ବିଭାଜନ କଲେ; ଏହି କାରଣରୁ ସେ ବ୍ୟାସ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ବ୍ୟାସ ଶ୍ରୀମନ୍ତୁ, ଜୈମିନି, ପୈଳ, ଏବଂ ନିଜ ପୁତ୍ର ଶୁକଙ୍କୁ ବେଦ ଏବଂ ପଞ୍ଚମ ବେଦ ମହାଭାରତ ଶିଖାଇଲେ। ଭଗବାନ ବ୍ୟାସ ମହାଭାରତର ସଂହିତା ବିଭିନ୍ନ ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ—ବୈଶମ୍ପାୟନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—ପ୍ରକାଶ କରିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶାନ୍ତନୁ ଓ ଗଙ୍ଗାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମ, ଅପାର ତେଜ ଓ ଶକ୍ତିର ସ୍ୱାମୀ, ବସୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବୈଦର୍ଥ ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞ ଋଷି, ଏକ ଦିନ ଚୋର ପ୍ରମାଣିତ ହୋଇ ଶଳାକାରେ ବଦ୍ଧ ହେଲେ; ସେ ପ୍ରାଚୀନ ମନ୍ଦାବ୍ୟ ଋଷି, ଅନ୍ୟାୟର ଶିକାର ହେଲେ। ମନ୍ଦାବ୍ୟ ତାଙ୍କ ଅସୀମ ତପସ୍ୟା ଶକ୍ତି ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦୁଃଖ ଦେଖି ଧର୍ମକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ଶିଶୁକାଳରେ ମୁଁ ଏକ ଶକୁନ୍ତିକା ପକ୍ଷୀକୁ କଣ୍ଟାରେ ଖୋଚିଥିଲି; ଏହି ଅପରାଧ ଛଡ଼ା ମୁଁ ଆଉ କୌଣସି ଦୁଷ୍କର୍ମ କରିନି। ତେବେ ମୋର ତପସ୍ୟା ଫଳ କାହିଁକି ବିଫଳ ହେଲା? ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ହତ୍ୟାଠାରୁ ଭୟଙ୍କର।” ଧର୍ମ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: “ଏହି ପାପ ବଳେ, ତୁମେ ଶୂଦ୍ର ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେବା।” ଏଭଳି ଭାବେ, ମନ୍ଦାବ୍ୟ ଋଷିର ତେଜସ୍ବୀ ପୁତ୍ର ଭାବେ ନ୍ୟାୟବାନ୍ ବିଦୁର ଜନ୍ମ ନେଲେ; ତାଳୁ, ଗାବଲଗଣଙ୍କୁ ଏକ ରଥୀ ଭାବେ ସଞ୍ଜୟ ଜନ୍ମ ନେଲେ। କୁନ୍ତିଙ୍କୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା କର୍ଣ୍ଣ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ତାଙ୍କ ଶରୀରରେ ଜନ୍ମସିଦ୍ଧ କବଚ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା। ସମସ୍ତ ଜଗତର ଉପକାର ପାଇଁ, ସମ୍ମାନିତ ବିଷ୍ଣୁ, ବସୁଦେବ ଓ ଦେବକୀଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ସେ ଅନନ୍ତ, ଆଦି ଓ ଅନ୍ତ ନାହିଁ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ଜଗତର ନାଥ; ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଅବିନାଶୀ, ତ୍ରିଗୁଣାତ୍ମକ ପ୍ରାଚୀନ ତତ୍ତ୍ୱ। ସେ ଅଚଳ ଆତ୍ମା, ପ୍ରକୃତିର ଆଦି ଓ ନାଥ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନିର୍ମାତା, ସତ୍ତ୍ୱରେ ବିସ୍ଥିତ, ଚିରଅବିନାଶୀ। ସେ ଅନନ୍ତ, ଅଚଳ, ହଂସ, ନାରାୟଣ, ଜନ୍ମହୀନ, ଅପରିଚ୍ଛିନ୍ନ, ସମ୍ମାନିତ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ। ସେ ନିର୍ଗୁଣ, ଆଦିହୀନ, ଅଜନ୍ମା, ଅବିନାଶୀ; ସମସ୍ତ ଜନ୍ମର ପୂର୍ବଜ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ବ୍ୟାପକ। ଧର୍ମ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ପାଇଁ, ସେ ଅନ୍ଧକ ଓ ବୃଷ୍ଣି ଗୋତ୍ରରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଦ୍ଧା, ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ। ସତ୍ୟକା ଓ ହୃଦ୍ଦିକାଙ୍କୁ ସତ୍ୟକି ଓ କୃତବର୍ମା, ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଶୀଳ, ଅସ୍ତ୍ର ଶିଳ୍ପରେ ଦକ୍ଷ, ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଭାରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ଶୁକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲା, ତପସ୍ୟାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଗୌତମଙ୍କୁ ଦୁଇ ଜଣ ଜନ୍ମ ଦେଲେ: କ୍ରୁପା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏକ ଅସ୍ତ୍ରପିଲ୍ଲାର ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ଅଶ୍ୱଥ୍ଥାମାଙ୍କ ମାଆ। ପରେ, ଦ୍ରୋଣଙ୍କୁ ଅଶ୍ୱଥ୍ଥାମା ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଶକ୍ତିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଏହିପରି ଦ୍ରିଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଅଗ୍ନି ସମ ତେଜସ୍ବୀ। ଏକ ବେଦୀୟ ଯଜ୍ଞରେ, ଅଗ୍ନିରୁ ଏକ ବୀର ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଧନୁଷ ଧାରୀ, ଶୌର୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ। ଏହିପରି ଅଲତାରୁ, କୃଷ୍ଣା ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପରେ ଶୋଭିତ। ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ନଗ୍ନଜିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ; ତାଙ୍କ ଅନ୍ଵାୟ, ଦେବମାନେ ରୋଷରେ ଅଧର୍ମ ନାଶକ ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଗାନ୍ଧାର ରାଜାଙ୍କୁ ଶକୁନି ଏବଂ ସୌବଳ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ଦୁର୍ଯୋଧନଙ୍କ ମାଆ ଧନରେ ପାରଙ୍ଗତ ସନ୍ତାନ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱୈପାୟନଙ୍କୁ ବିଚିତ୍ରବୀର୍ୟ ରୂପରେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଓ ପାଣ୍ଡୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଜନସମୂହର ନାଥ, ପାଣ୍ଡୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ବିଦୁର, ନ୍ୟାୟ ଓ ଧନରେ ଦକ୍ଷ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ପାପରହିତ, ଦ୍ୱୈପାୟନଙ୍କୁ ଶୂଦ୍ର ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦେବତା ସମ; ଦୁଇ ଜଣୀ ମଧ୍ୟରେ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗୁଣବତୀ ଯୁଧିଷ୍ଠିର। ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା, ଭୀମ ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା, ଅର୍ଜୁନ ଇନ୍ଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମ ନେଲେ; ଅର୍ଜୁନ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ନକୁଳ ଓ ସହଦେବ ଦୁଇଁଜଣ, ଶୋଭା ଓ ବୃଦ୍ଧମାନଙ୍କୁ ସେବାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ, ଅଶ୍ୱିନୀ କୁମାର ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ଜ୍ଞାନୀ, ଏକ ଶତ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଦୁର୍ଯୋଧନ ଏହି ସମ୍ପୃକ୍ତ ଦଳର ଅଗ୍ରଗାମୀ; ଯୁୟୁତ୍ସୁ ଓ କର୍ଣ୍ଣ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦଳରେ ଥିଲେ। ପରେ, ଦୁଃଶାସନ, ଦୁଃସହ, ଦୁର୍ମର୍ଶନ, ବିକର୍ଣ୍ଣ, ଚିତ୍ରସେନ ଓ ବିବିଂଶତି ଜନ୍ମ ନେଲେ, ହେ ଭାରତ।