ଏହି ସଂସାରରେ ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ନିଜ ଦେହ ଦ୍ୱାରା କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି ଓ ସେହି କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ତୁରନ୍ତ ପାଆନ୍ତି, ମଣିଷମାନେ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଅନ୍ୟ ଦେହରେ ଭୋଗ କରନ୍ତି । ଏହି ନିୟମ ଅନୁସାରେ, ହେ ମୋ ଝିଅ, ତୁମେ ତୁମର ଦୋଷରୁ ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଛ । ଏହି ଦୁଃଖ ଏବଂ ପତନ ପରେ, ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ତାହାର ଫଳ ପାଇବ । ତୁମେ ବାପା ନଥିବା ଏକ କନ୍ୟା, ଯାହାକୁ ଲୋକେ ଭାବନ୍ତି ଯେ ବାସୁଙ୍କର ଝିଅ । ଏକ ମାଛର ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇ, ତୁମେ ଏକ ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ ହେବ । ଆଦ୍ରିକା ନାମକ ଏକ ଅପ୍ସରା, ମାଛ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଗଙ୍ଗା ନଦୀରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ । ସେଠାରୁ ତୁମେ ଜନ୍ମ ନେବା । ପରେ, ତୁମେ ପରାଶର ମୁନିଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ପୁତ୍ରକୁ ଜନ୍ମ ଦେବା, ଯିଏ ତାଙ୍କର ବଂଶ ଚାଲାଇବେ । ସେଇ ପୁତ୍ର, ଏକ ମହାନ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି, ଏକା ଥିବା ବେଦକୁ ଚାରିଭାଗ କରିବେ । ସେ ମହାନ ଚିକିତ୍ସକଙ୍କ ପୁତ୍ର ଓ ଶାନ୍ତନୁଙ୍କ ଖ୍ୟାତିକୁ ବଢ଼ାଇବେ । ତୁମେ ଦୁଇ ଶୂରବୀର ପୁତ୍ର, ଜେଷ୍ଠ ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଚିତ୍ରବୀର୍ୟଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେବା, ତାପରେ ଏହି ଲୋକ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯିବା । ପୂର୍ବଜଙ୍କ ନିୟମ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରିଥିବାରୁ, ତୁମେ ଏହି ଜନ୍ମରେ ଏକ ନିମ୍ନ ଜାତିର ରୂପ ନେବା; ଆଦ୍ରିକା ମାଛର ଗର୍ଭରୁ ଏହି ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ ଭାବେ ଜନ୍ମିବା । ଏହା ପ୍ରାଚୀନ କଥା ଅନୁସାରେ, ଏହି ଅଷ୍ଟାବିଂଶତି ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ତୁମେ ମାଛର ଗର୍ଭରୁ ଶୁଭ୍ର ସତ୍ୟବତୀ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲା । ଆଦ୍ରିକା, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶାପରେ ମାଛ ହୋଇଥିଲେ, ସେ ମାଛ ରୂପରେ ଥିଲେ ଓ ପରେ ପୁତ୍ର ଦେଇ ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ଫେରିଗଲେ । ତାଙ୍କୁ ନେଇ ରାଜାଙ୍କ ଶୁକ୍ର ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଜନ୍ମ ନେଲା । ତେଣୁ ବାସୁ ତୁମ ପାଖରେ ତାଙ୍କ ବଂଶ ଚାଲାଇବା ପାଇଁ ପୁତ୍ର ଚାହିଲେ । ସେ ତୁମକୁ କହିଲେ: "ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳି, ମୋତେ ସଂଯୋଗ ଦିଅ ।" ଏହି ଅପୂର୍ବ ଘଟଣା ଦେଖି, ତୁମ ସରିର ଶିରା-ଶିରା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମରଣ କରି, କହିଲା: "ହେ ପ୍ରଭୁ, ଦେଖନ୍ତୁ, ଏହି ପାରାପାରେ ଋଷିମାନେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛନ୍ତି । ତେଣୁ, ସେମାନେ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ କିପରି ଆମର ସଂଯୋଗ ସମ୍ଭବ?" ଏହା ଶୁଣି, ପରାଶର ମୁନି ଏକ ଘନ ଧୂଆଁ ପ୍ରକଟ କଲେ, ଯାହାରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକିଯିବା । ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଧୂଆଁ ଦେଖି, ସେ କନ୍ୟା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଲଜ୍ଜାରେ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ଲୀନ ହେଲେ । "ପ୍ରଭୁ, ଏହି ସଂଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ମୋର କନ୍ୟାତ୍ୱ ନଷ୍ଟ ହେବ; ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ମୁଁ ଘରକୁ କିପରି ଫେରିପାରିବି? ଦୟାକରି, ଏହା ନିମନ୍ତେ କିଛି ବ୍ୟବସ୍ଥା କରନ୍ତୁ,"—ସେଉଁଠି ଅନୁରୋଧ କଲେ । ପରାଶର ମୁନି ପ୍ରେମରେ କହିଲେ, "ମୋ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମର କନ୍ୟାତ୍ୱ ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ରହିବ । ତୁମେ ଯେଉଁ ଦାୟିକା ଚାହୁଁ, ମୋଠାରୁ ଚୟନ କର ।" ସେ ତାହା ଶୁଣି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବର ଭାବରେ ଦେହରୁ ସୁଗନ୍ଧ ଚାହିଲେ । ପରାଶର ମୁନି ତାଙ୍କୁ ଏହି ଅପୂର୍ବ ବର ଦେଲେ । ଏହି ବର ପାଇ, ସେ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ନାରୀ ସ୍ୱଭାବର ଗୁଣରେ ଅଳଙ୍କୃତ ହେଲେ, ଏବଂ ପରାଶର ମୁନିଙ୍କ ସହ ସଂଯୁକ୍ତ ହେଲେ । ପୃଥିବୀର ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କ ସୁଗନ୍ଧ ଏକ ଯୋଜନ ଦୂରରୁ ଅନୁଭବ କରିପାରୁଥିଲେ, ଏହିକାରଣରୁ ସେ 'ଯୋଜନ-ଗନ୍ଧା' ଓ 'ସତ୍ୟବତୀ' ଭାବେ ଖ୍ୟାତି ଲାଭ କଲେ । ପରାଶରଙ୍କ ସହ ସଂଯୋଗ ପରେ, ସେ ତୁରନ୍ତ ଗର୍ଭବତୀ ହେଲେ ଏବଂ ଯମୁନା ଦ୍ୱୀପରେ ଦୂର୍ଦ୍ଦମ ପରାଶରଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ । ସେ ପୁତ୍ର, ମାଆଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ, ତପସ୍ୟାକୁ ମନ ଦେଲେ ଏବଂ କହିଲେ, "ମୋତେ ଯେତେବେଳେ ଡାକିବ, ମୁଁ ଆସିବି ।" ଏଭଳି ଭାବେ, ପରାଶର ଓ ସତ୍ୟବତୀଙ୍କୁ ଦ୍ୱାଇପାୟନ ଜନ୍ମିଲେ; ଦ୍ୱୀପରେ ଜନ୍ମ ହୋଇଥିବାରୁ ସେ 'ଦ୍ୱାଇପାୟନ' ଭାବେ ପରିଚିତ । ସେ ମହାନ ଋଷି, ମଣିଷ୍ୟଙ୍କ ଆୟୁ, ଶକ୍ତି ଓ ଯୁଗ ଅନୁଯାୟୀ ଧର୍ମକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ । ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ, ସେ ବେଦକୁ ଭାଗ କଲେ; ଏହିକାରଣରୁ ସେ 'ବ୍ୟାସ' ଭାବେ ପରିଚିତ । ତାଙ୍କର ଚାରି ଶିଷ୍ୟ—ସୁମନ୍ତୁ, ଜୈମିନି, ପୈଳ, ଓ ନିଜ ପୁତ୍ର ଶୁକଦେବଙ୍କୁ ସେ ବେଦ ଓ ପଞ୍ଚମ ବେଦ ମହାଭାରତ ଶିଖାଇଲେ । ଏହି ସମ୍ପ୍ରଦାୟରେ ବୈଶମ୍ପାୟନକୁ ମଧ୍ୟ ସିଖାଇଲେ; ଏମିତି ଭାବରେ ଭାରତ ସଂହିତାଗୁଡ଼ିକ ବିଭିନ୍ନ ଶିଷ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଚାର ପାଇଲା । ଏହି ଭଳି, ଶାନ୍ତନୁ ଓ ଗଙ୍ଗାଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଅପାର ତେଜସ୍ୱୀ ଭୀଷ୍ମ, ବସୁଙ୍କ ଶକ୍ତିରୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ । ଏକ ସମୟରେ, ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଋଷି, ଯିଏ ବୈଦର୍ଥ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଅନ୍ୟାୟ ଶଙ୍କାରେ ଚୋର ଭାବି, ଶୂଳ ଉପରେ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିଲେ । ସେ ଅନି ମଣ୍ଡବ୍ୟ ଭାବେ ପରିଚିତ, ଏବଂ ଏକ ଦିନ ଧର୍ମଦେବତାଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ, "ମୁଁ ଶିଶୁବେଳେ ଏକ ଶକୁନ୍ତିକା ପକ୍ଷୀକୁ କୁଶ ଦ୍ୱାରା ବିଧ୍ୱସ୍ତ କରିଥିଲି; ଏହି ଛଡ଼ା ଆଉ କୌଣସି ପାପ ମୋତେ ମନେ ପଡ଼ୁନାହିଁ । ତେବେ, ମୋ ତପସ୍ୟା ଶକ୍ତି କାହିଁକି ଅକ୍ଷୟ ରହିଲାନାହିଁ?" ଧର୍ମଦେବତା କହିଲେ, "ଏହି ପାପର ଫଳରେ, ତୁମେ ଶୂଦ୍ର ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମିବ ।" ଏହିପରି, ଏହି ମହାନ ଋଷି ତାହାର ପାପ ଫଳରେ ଧର୍ମପୁତ୍ର ଓ ବିଦୁର ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ଗାବଲଗଣଙ୍କୁ ଚାରିଏଟିୟର ସଞ୍ଜୟ ଭାବେ ଜନ୍ମ ଦେଲେ । କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କର୍ଣ୍ଣ ଜନ୍ମିଲେ, ଯିଏ ଜନ୍ମଗତ କବଚ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ଧାରଣ କରିଥିଲେ । ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପୂଜ୍ୟ, ମହାନ ବିଶ୍ନୁ, ବସୁଦେବ ଓ ଦେବକୀଙ୍କୁ ଜନ୍ମିଲେ, ଯିଏ ଅପାର ଖ୍ୟାତିର ସ୍ୱାମୀ ।