ଏହି କାଳରେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଦୁଃଖର ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। ଯୁଦ୍ଧର କଥା ଶୁଣି, ସେ ଅନେକ ଦୁଃଖରେ ବିବାଦିତ ହେଲେ। ବୃହତ୍ ଯୁଦ୍ଧରେ, କେବଳ ଦସ ଜଣ ଜୀବିତ ରହିଥିଲେ—ତାଙ୍କର ତିନି ଜଣ ଓ ପାଣ୍ଡବଙ୍କର ସାତ ଜଣ। କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଠାର ଅକ୍ଷଉହିନୀ ନଷ୍ଟ ହେଲେ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ମନରେ ଏକ ବୃହତ୍ ଅନ୍ଧକାର ଛାଇଁ ଗଲା, ଯେଉଁଥିରେ ମାନସିକ ଭ୍ରମଣ ବୁଝାଯାଉଥିଲା। ସେ ବୋଲିଲେ, "ମୋତେ ଏହାର କିଛି ଲାଭ ଦେଖାଯାଉନି, ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି।" ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦେଖି, ଗାବଳଗଣ ତାଙ୍କୁ ଦୟାର ସୂତ୍ର ଦେଲେ। ଗାବଳଗଣ କହିଲେ, "ବିଶ୍ୱାସ କର, ପୁରାଣରେ କହାଯାଇଛି, ବଡ଼ ରାଜାଙ୍କର ଲକ୍ଷଣରେ ଶୁଭ ଗୁଣ ଥାଏ। ସେମାନେ ଦେବୀ ଶସ୍ତ୍ରରେ ଦକ୍ଷ, ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀକୁ ଜିତିଥିଲେ।" ତାଙ୍କ ସମୟର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କିଙ୍ଗମାନେ—ଶୈବ୍ୟ, ସୃଞ୍ଜୟ, ବହଲିକ, ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଧାମାନେ—ସମୟ ସହିତ ଚାଲିଗଲେ। ସେମାନେ ଅନେକ ସୂମା ବଳି ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ସଦା ସ୍ମରଣୀୟ। ଆଗରୁ, ଅନେକ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜାମାନେ ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ନାମରେ ବିଶ୍ୱାସ କରାଯାଉଛନ୍ତି। ଗାବଳଗଣ କହିଲେ, "ତୁମର ସନ୍ତାନମାନେ ଦୁଷ୍ଟ, କ୍ରୋଧରେ ଜଳିଥିବା, ତେଣୁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଃଖ କରିବାର କିଛି ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ।" ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ଯିଏ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଗୁଣୀ, ଏହି କଥାକୁ ଶୁଣି ସ୍ୱୟଂକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବାକୁ ଶିକ୍ଷା ନେଲେ। "ଯାହା ହେବ, ସେହି ହେବ; ମଣିଷ ଚେଷ୍ଟା କରି ଗତିକୁ ବାପାଇଁ ପାରିବେ ନାହିଁ।" ସମୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଗଢ଼ିଥାଏ, ଏବଂ ସମୟ ସହିତ ସମସ୍ତଙ୍କର ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଏହାକୁ ଅନୁଭବ କରି, ଗାବଳଗଣଙ୍କର କଥାରେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ମିଳିଲା। ସେ ଅନ୍ତତଃ ନିୟମ ଓ ଧୃତିରେ ରହିବାକୁ ଶିକ୍ଷିତ ହେଲେ, କହିଲେ, "ଏହା ସମୟର ଦେଶ ଦେଖାଯାଉଛି।" ତାଙ୍କ ପରେ, ବିଶିଷ୍ଟ ଋଷି କୃଷ୍ଣଦ୍ୱାଇପାୟନ ଉପନିଷଦକୁ ଅବଶ୍ୟକତା ଅନୁସାରେ କହିଲେ। ସେ କହିଲେ, "ଯେଉଁଥିରେ ଏହି ମହାଭାରତର ଏକ ଅଂଶ ପଢ଼ିବେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ପବିତ୍ର ହେବ।" ଏହି ଭାବରେ, ସେମାନେ ଦେବତା, ପବିତ୍ର ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି, ଓ ବଡ଼ ନାଗମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କର ଗୁଣରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେମାନଙ୍କର କଥା ଗାଥା ହେଲା। ଏହି ଭାବରେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ତାଙ୍କର ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେବାର ଏକ ପଥ ଖୋଜିଲେ, ଓ ଗାବଳଗଣଙ୍କର ସାନ୍ତ୍ୱନାରେ ତାଙ୍କର ମନ ଶାନ୍ତି ପାଇଲା।