ମହାଭାରତରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ଏହି ଉତ୍ତମ କଥା ଅନୁଯାୟୀ, ଏକ ସମୟରେ ଚେଦିର ରାଜା ବଡ଼ ରାଜାମାନଙ୍କ ଗୃହରେ ବସି, ନିଜ ରାଣୀ ସହିତ ଲାଲ ଗେରୁଆ ରଙ୍ଗରେ ଶୁଭ୍ର ଶୋଭିତ ହୋଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। ସେ ଓ ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟର ଜନମାନେ ବିଶେଷ ଉତ୍ସବ ରୂପେ ଇନ୍ଦ୍ର ମହୋତ୍ସବ ପାଳନ କରିଥିଲେ, ଯେପରି ଚେଦିର ରାଜା ଭାସୁ ଉପରେ ଏହି ଉତ୍ସବ କରିଥିଲେ, ସେପରି ଦେଶର ସମସ୍ତେ ଉତ୍ସବରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ଏହି ଶୁଭ ଉପାସନା ଦେଖି, ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ଶ୍ଵେତ ଘୋଡ଼ା ଯୋଜିଥିବା ଦିବ୍ୟ ରଥ ଉପରେ ଆସି, ସ୍ବର୍ଗ ମାର୍ଗରେ ଚାଲିଗଲେ। ଶାଚୀ ଓ ଅନେକ ଅପ୍ସରାମାନେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ। ସେ ଭାସୁଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି, ଏହିପରି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ: “ଯେଉଁମାନେ ଚେଦିର ରାଜାଙ୍କ ପରି ଆନନ୍ଦରେ ଇନ୍ଦ୍ର ମହୋତ୍ସବ କରିବେ, ସେମାନଙ୍କ ରାଜ୍ୟରେ ସମୃଦ୍ଧି ଓ ବିଜୟ ଅବଶ୍ୟ ଆସିବ; ସେମାନଙ୍କ ଭୂମି ଶୁଭ ଓ ଆନନ୍ଦମୟ ହେବ। ସେମାନଙ୍କ ଚାଷ ଅନେକ ପ୍ରକାରରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବ, ରାକ୍ଷସ କିମ୍ବା ପିଶାଚମାନେ କେବେ କ୍ଷତି କରିପାରିବେ ନାହିଁ।” ଏପରି ମହା ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ମଘବାନ୍ (ଇନ୍ଦ୍ର) ଭାସୁଙ୍କୁ ଭଲପାଇ ମାନ୍ୟ କଲେ ଓ ନିଜ ନିବାସକୁ ଫେରିଗଲେ। ଯେଉଁମାନେ ସଦା ଶକ୍ର ଉତ୍ସବ ପାଳନ କରନ୍ତି, ଭୂମି, ମଣି, ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦାନ, ବୃତ୍ତି, ମହାଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ରଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଫଳ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଭାସୁ, ଯିଏ ଚେଦିର ରାଜା ଓ ମଘବାନ୍ଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ, ଧର୍ମାନୁସାରେ ଭୂମିର ଶାସନ କରିଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ଭାସୁ ଇନ୍ଦ୍ର ମହୋତ୍ସବ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପାଞ୍ଚ ପୁଅ ଥିଲେ—ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଶକ୍ତିରେ ସମାନ। ସେ ବଡ଼ ରାଜା ନିଜ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ରାଜ୍ୟରେ ରାଜା ଭାବରେ ବସାଇଦେଲେ—ମଗଧରେ ବିଶ୍ରୁତ ବୃହଦ୍ରଥ, ପ୍ରତ୍ୟାଗ୍ରହ, କୁଶାମ୍ବ (ଯାହାକୁ ମଣିବାହନ କୁହାଯାଏ), ମତ୍ସ୍ୟିଲ୍ଲ, ଯଦୁ ଓ ରାଜା ଅପରାଜିତ। ଏହି ପାଞ୍ଚ ବସବ ରାଜାମାନେ ନିଜ ନାମରେ ଅଞ୍ଚଳ ଓ ପୁରୀ ନିର୍ମାଣ କଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ନିଜ ରାଜ୍ୟରେ ଦୀର୍ଘକାଳ ବାସ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସ୍ୱର୍ଗ ମହଲ୍ରେ ବି ବସିଥିଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଏହି ମହାତ୍ମା ରାଜାଙ୍କ ସେବା କରୁଥିଲେ, ଏହିପରି ତାଙ୍କ ଖ୍ୟାତି ହେଲା ‘ରାଜୋପରିଚର’। ତାଙ୍କ ସହର ସମୀପରେ ଶୁକ୍ତିମତୀ ନଦୀ ବହୁଥିଲା, ଏଠାରେ ଚେତନାସମ୍ପନ୍ନ କୋଲାହଳ ପର୍ବତ ଇଚ୍ଛାକୁ ନେଇ ଚଳିଥିଲା। ଭାସୁ ତାଙ୍କ ପାଦଦ୍ୱାରା ସେଇ ପର୍ବତକୁ ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ ତାହାର ଫଟିଯିବା ଦ୍ୱାରା ଶୁକ୍ତିମତୀ ନଦୀ ପ୍ରକଟ ହେଲା। ସେଇ ନଦୀ ଉପରେ ପର୍ବତ ଦ୍ୱାରା ଏକ ଝିଅ ଓ ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଖି ଶୁକ୍ତିମତୀ ଖୁସି ହୋଇ ରାଜାଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ। ଝିଅ ରାଣୀ ହେବେ, ପୁଅ ସେନାନୀ ହେବେ—ଏହି ଶୁଭ ବାଣୀ ଶୁଣି ଓ ଦେଖି, ରାଜା ଭାସୁ ଝିଅକୁ ନିଜ ରାଣୀ କଲେ, ସେଉଁଠି ପୁଅକୁ, ଦାନଶୀଳ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଭାସୁପ୍ରଦକୁ, ସେନାପତି କଲେ। ଝିଅ ଗିରିକା ଭାସୁଙ୍କ ରାଣୀ ହେଲେ। ଗିରିକା ତାଙ୍କ କାମନା ସମୟରେ ରାଜାଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଲେ। ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ଋତୁକାଳ ଆସିଲା, ସେ ନିମ୍ନାନୁଷ୍ଠାନ କରି ସ୍ନାନ କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ପିତାମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ—‘ବନରେ ଶିକାର କର।’ ରାଜା ଆନନ୍ଦିତ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ହୋଇ, ପୂର୍ବଜଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ ରାଣୀକୁ ଛାଡ଼ି ଶିକାରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେ ଶିକାର କରିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ, ମନରେ ଗିରିକାଙ୍କୁ ମନେ କରୁଥିଲେ, ଯିଏ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ ଓ ଶ୍ରୀର ଅନ୍ୟ ଅବତାର ଭାବରେ ଲାଗୁଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଆଶୋକ, ଚମ୍ପକ, ଆମ୍ବ, ଅନେକ ଅତିମୁକ୍ତ, ପୁନ୍ନାଗ, କର୍ଣ୍ଣିକର, ବକୁଳ ଓ ଦିବ୍ୟ ପାଟଳ ଗଛ ଦେଖିଲେ; କଞ୍ଚା, ନଡ଼ିଆ, ଚନ୍ଦନ, ଓ ଅର୍ଜୁନ ଗଛର ମଧୁର ଫଳ ଦେଖି, ସେଇ ଅତି ଶୁଭ୍ର ଓ ମଧୁର ବନରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। କୋଇଲି ଓ ମଦୋନ୍ମତ ମୌମାଛୀର ଧ୍ୱନିରେ ମନୋହର ହୋଇଥିବା ଏହି ବସନ୍ତ ମୌସୁମୀ ବନ ଚୈତ୍ରରଥ ଉଦ୍ୟାନ ସମାନ ଦିଶୁଥିଲା। କାମବିହ୍ୱଳ ହୋଇ ସେ ଗିରିକାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦିଗରେ ଆତୁର ହୃଦୟରେ ଏପଟେ ସେପଟେ ଘୁଞ୍ଚିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏକ ସୁନ୍ଦର ଫୁଲ ଓ ତରୁଣ ପତ୍ରରେ ଢାକା ଆଶୋକ ମାଳା ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଶାଖା ଦେଖି, ତାହାର ଛାୟା ତଳେ ବସି ସେ ମଧୁର ଫୁଲ ଓ ମଧୁର ଗନ୍ଧ ଉପଭୋଗ କଲେ। ବାୟୁର ସ୍ପର୍ଶରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରି, ଗିରିକାଙ୍କୁ ମନେ କରି କାମାଗ୍ନିରେ ଦଗ୍ଧ ହେଲେ ଓ ତାଙ୍କର ବୀର୍ୟ ଝରିଗଲା। ବୀର୍ୟ ଝରିବା ସହିତ, ରାଜା ଏକ ପତ୍ରରେ ଧରିଲେ, ‘ମୋ ବୀର୍ୟ ବ୍ୟର୍ଥ ହେଉନାହିଁ’ ବୋଲି ଚିନ୍ତା କଲେ। ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗୁଠି ଦ୍ୱାରା ସେ ଧଳା ବୀର୍ୟକୁ ରକ୍ଷା କଲେ, ଲାଲ ଆଶୋକ ଓ କୋମଳ ପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ବାନ୍ଧିଦେଲେ। ‘ଏହି ବୀର୍ୟ ବ୍ୟର୍ଥ ହେଉନାହିଁ, ମୋ ରାଣୀର ଋତୁ ବିଫଳ ହେଉନାହିଁ’ ବୋଲି ଚିନ୍ତା କରି, ରାଜା ପୁନଃପୁନଃ ବିଚାର କଲେ ଓ ବୁଝିଲେ ଯେ ବୀର୍ୟ ବ୍ୟର୍ଥ ହେବ ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ରାଣୀଙ୍କ ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟ ଦେଖି, ସେଇ ବୀର୍ୟକୁ ଶୁଭ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ସମର୍ପିତ କଲେ। ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥର ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣି, ରାଜା ଏକ ଶ୍ୟେନ (ଚିଲ୍) ପାଖକୁ ଯାଇ କହିଲେ: “ମୋ ପ୍ରିୟା ପାଇଁ, ମୃଦୁ ହୃଦୟ ଶ୍ୟେନ, ଏହି ବୀର୍ୟ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚାଇଦିଅ।” ତାହାପରେ ଶ୍ୟେନ ଏହାକୁ ନେଇ ଅତି ତ୍ବରାନ୍ବିତ ଭାବେ ଆକାଶରେ ଉଡ଼ିଗଲା। ସେ ଶୀଘ୍ର ଗତିରେ ଉଡ଼ୁଥିବାବେଳେ, ଅନ୍ୟ ଏକ ଶ୍ୟେନ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲା...