ସେଦି ରାଜ୍ୟରେ, ସମସ୍ତ ଜନସମୁଦାୟ ସ୍ୱୟଂ ସ୍ୱୟଂ କର୍ତବ୍ୟରେ ନିରତ ଥାନ୍ତି, ଓ ତିନି ଲୋକରେ କିଛି ଅଜଣା ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ଓ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ: “ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ଦିବ୍ୟ, ସ୍ଫଟିକ ଭଳି ଆକାଶରେ ଉଡୁଥିବା ରଥ ଦେଉଛି, ଯାହା ଦେବତାମାନେ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। ଏହି ରଥରେ ବସି, ତୁମେ ମର୍ତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଦେବତା ପରି ଉଡିବାର ସୁଯୋଗ ପାଇବେ।” ପ୍ରଭୁ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ଏକ ଅମର ପଦ୍ମର ମାଳା—ବୈଜୟନ୍ତୀ ମାଳା—ଦେଲେ, ଏହି ମାଳା ପିନ୍ଧିଲେ ଯୁଦ୍ଧରେ କୌଣସି ଅସ୍ତ୍ର ରାଜାଙ୍କୁ ଆଘାତ କରିପାରିବ ନାହିଁ। ଏହି ଚିହ୍ନ ରାଜାଙ୍କୁ ‘ମାନବ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର’ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କରିଦେଲା। ଏହା ସହିତ, ବୃତ୍ର ହନନକାରୀ ଦେବତା ଏକ ବାଁଶର ଦଣ୍ଡ ଦେଲେ, ଯାହା ଇଚ୍ଛିତ ବସ୍ତୁ ଦେଇଥାଏ ଓ ଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା କରେ। ଦେବତାମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ନିଜ କଷ୍ଟ ରୁ ଶାନ୍ତି ଦେଇ, ଦେବତାମାନେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ଚାଲିଗଲେ। ଏହା ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦିଆ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ରାଜା ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ି ନିଜ ନଗରକୁ ଫେରିଲେ। ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ ରାଜା ଭୂମିରେ ଏକ ବିଶାଳ ଉତ୍ସବ ଆୟୋଜନ କଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଉତ୍ସବ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ। ମାର୍ଗଶୀର୍ଷ ମାସରେ, ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷରେ ଏକ ବିଶାଳ ବଳି ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ସେ ଦିନରୁ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରାଜାମାନେ ଦଣ୍ଡ ଉତ୍ସବ କରିଆସୁଛନ୍ତି। ଏହି ପ୍ରବେଶ ରୀତି ରାଜାମାନେ ଆଚରଣ କରନ୍ତି, ଏବଂ ପରବର ଦିନ ଦଣ୍ଡ ଉତ୍ତୋଳନ ହୁଏ। ଏହି ଦଣ୍ଡ ଏକ ବିଶାଳ ବେଦିରେ ଉତ୍ତୋଳିତ ହୁଏ, ତାହାର ଉଚ୍ଚତା ବତ୍ତିଶ ହସ୍ତ ଓ ବେଦି ଦ୍ୱାଦଶ ହସ୍ତ ଉଚ୍ଚ। ତାହାକୁ ରଙ୍ଗିନ କପଡ଼ା, ମାଳା, ଓ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ କରାଯାଏ। ପ୍ରମୁଖ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବସ୍ତ୍ର, ଖାଦ୍ୟ, ପାନ ଦେଇ ବେଦମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ି ଦଣ୍ଡକୁ ସମ୍ମାନିତ କରନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ ଶଙ୍ଖ, ଢୋଳ ଓ ମୃଦଙ୍ଗ ଶବ୍ଦ ହୁଏ, ଏବଂ ବସବ (ଇନ୍ଦ୍ର) ଦଣ୍ଡର ଆକାରରେ ପୂଜିତ ହୁଏ। ମଣିଭଦ୍ର ଆଦି ଯକ୍ଷମାନେ ଦେବମାନେ ସହିତ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜିତ ହୁଏ, ବସବଙ୍କ ପ୍ରେମରେ। ବିଭିନ୍ନ ଦାନ ଦିଆଯାଏ, ଦଣ୍ଡକୁ ମାଳା, ବନ୍ଧନ ଓ ଅନେକ ବସ୍ତ୍ରରେ ଶୋଭିତ କରାଯାଏ। ସମସ୍ତେ ଜଳପୂର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ର ନେଇ ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଖେଳ କରନ୍ତି, ଏବଂ ହାସ୍ୟ ଭରା ଆଲୋଚନା କରନ୍ତି। ଏହି ଉତ୍ସବରେ ନଗରବାସୀ ଓ ଗ୍ରାମବାସୀ ଏକାଠି ହୋଇ ଉଲ୍ଲାସିତ ହୁଏ; ଗାୟକ, ନୃତ୍ୟକାର, ଅଭିନେତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଗୃହବାସୀ, ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ଏହି ବିଶାଳ ଉତ୍ସବକୁ ଉଲ୍ଲାସରେ ପାଳନ କରନ୍ତି। ରାଜା ସେଦି ନଗରରେ ନିଜ ପତ୍ନୀ ସହିତ ରଙ୍ଗ ଲାଗି ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି। ଏପରି ଭାବେ ସମସ୍ତ ଦେଶବାସୀ ବସୁ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଉତ୍ସବ କରନ୍ତି, ଯେପରି ରାଜା ସେଦି ଆନନ୍ଦରେ ଉତ୍ସବ କରିଥିଲେ। ଏହି ଶୁଭ ପୂଜା ଦେଖି, ମହେନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ଚାଲିଥିବା ରଥରେ ଶାଚୀ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ସହିତ ଆସି, ବସୁଙ୍କୁ କହିଲେ: “ଯେଉଁମାନେ ରାଜା ସେଦି ଭଳି ଆନନ୍ଦରେ ପୂଜା କରିବେ, ଉତ୍ସବ ଆୟୋଜନ କରିବେ, ସେମାନଙ୍କ ଦେଶରେ ଶ୍ରୀ, ବିଜୟ ଓ ସୁଖ ଅବଶ୍ୟ ଆସିବ। ତାଙ୍କ ଫସଲ ଭଲ ହେବ, ରାକ୍ଷସ ଓ ପିଶାଚ ତାଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିବେ ନାହିଁ।” ଏଭଳି ମହାନ ମହେନ୍ଦ୍ର, ମାଘବତ, ଆସ୍ତେ ପ୍ରେମରେ ବସୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନିତ କରି, ନିଜ ଲୋକକୁ ଫେରିଗଲେ। ଯେଉଁମାନେ ଶକ୍ର ଉତ୍ସବ ପାଳନ କରନ୍ତି, ଭୂମି, ମଣି, ବଡ଼ ବଳି, ଦାନ ଓ ଉତ୍ସବ ଦେଇ ଶକ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ହୁଅନ୍ତି। ବସୁ, ସେଦି ରାଜା, ମାଘବତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ଧର୍ମାନୁସାରେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଶାସନ କଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ବସୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଉତ୍ସବ କଲେ, ତାଙ୍କ ପଞ୍ଚ ପୁତ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ସମାନ ଶକ୍ତିର ଥିଲେ। ସେ ରାଜା ତାଙ୍କ ପଞ୍ଚ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଭିନ୍ନ ରାଜ୍ୟରେ ବସିଲେ: ବୃହଦ୍ରଥ, ମଗଧରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରଥୀ; ପ୍ରତ୍ୟାଗ୍ରହ, କୁଶାମ୍ବ (ମଣିବାହନ), ମତ୍ସିଲ୍ଲ, ଯଦୁ, ଓ ଅପରାଜିତ। ଏହି ପଞ୍ଚ ପୁତ୍ର ଏକ ଏକ ନିଜ ରାଜ୍ୟରେ ନିଜ ନାମ ଦେଇ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ଏହି ପଞ୍ଚ ବସବ ରାଜା, ଭିନ୍ନ ଏବଂ ଅବିନାଶୀ ବଂଶର, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସ୍ଫଟିକ ମହଲରେ ଆକାଶରେ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ବସିବାର ସୁଯୋଗ ପାଇଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଏହି ମହାନ ରାଜାଙ୍କୁ ସେବା କଲେ; ଏହିପରି ତାଙ୍କ ନାମ ‘ରାଜୋପରିଚର’ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା। ତାଙ୍କ ନଗର ନିକଟରେ ଶୁକ୍ତିମତୀ ନଦୀ ବହିଥିଲା, ଓ କୋଲାହଳ ପ୍ରାଣବନ୍ତ ପାହାଡ଼ ଇଚ୍ଛାରେ ଚଳିଥିଲା। ବସୁ ତାହାକୁ ପାଦ ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ ତାହାର ଫାଟିଥିବା ସ୍ଥାନରୁ ନଦୀ ବହିଲା। ସେ ନଦୀରେ ପର୍ବତ ନିଜେ ଏକ ଯୁଗଳ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ; ଏହି ମୁକ୍ତିରୁ ଖୁସି ହୋଇ ନଦୀ ରାଜାଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଲା। ଅନ୍ତେ, କନ୍ୟା ରାଜାର ରାଣୀ ହେବେ, ପୁଅ ସେନାପତି ହେବେ; ଏହି ଶୁକ୍ତିମତୀ ର ଉକ୍ତି ଶୁଣି ଓ ଦେଖି, ସେଦି ରାଜା ଏହି ଦିବ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।