ପୌରବ ଶ୍ରେଣୀର ଗର୍ବ, ରାଜା ବସୁ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶାନୁସାରେ ଚେଦି ଦେଶର ସୁନ୍ଦର ଭୂମିକୁ ଅଧିକାର କରିଥିଲେ। ଏହି ରାଜା ଅସ୍ତ୍ର ତ୍ୟାଗ କରି ଏକ ଆଶ୍ରମରେ ବାସ କରୁଥିଲେ, ସେ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ଲିନ ଥିବାବେଳେ, ଶକ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବତାମାନେ ସେ ତପସ୍ବୀ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ଦେବତାମାନେ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ଏହି ରାଜା ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରପଦ ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।” ସେମାନେ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ ରାଜାଙ୍କୁ ତପସ୍ୟାରୁ ଦୂର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଦେବତାମାନେ କହିଲେ, “ହେ ରାଜା, ଏହି ଧର୍ମ ଭୂମିରେ ମିଶିଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ତୁମେ ଧର୍ମକୁ ଧାରଣ କରୁଛ, ଏହି ଧର୍ମ ସାରା ପୃଥିବୀକୁ ଉପସ୍ଥିତ କରେ। ଆମେ ଦେବତାମାନେ ରକ୍ଷାକାରୀ, ତୁମେ ମାନବତାର ରକ୍ଷାକାରୀ। ସେଥିପାଇଁ ତୁମେ ସଦା ଧର୍ମକୁ ଅଟୁଟ ରଖ; ଏହିଭଳି ଧର୍ମରେ ଅନୁସ୍ଥିତ ହେଇ, ଅମର ଶୁଭ ଲୋକକୁ ପାଇବା। ପୃଥିବୀରେ ତୁମେ ମୋର ପ୍ରିୟ ମିତ୍ର, ମୁଁ ଉପରେ ଆକାଶରେ; ତୁମେ ଉଧା ନାମକ ଭୂମିରେ ବାସ କର। ଏହି ଭୂମି ଗୋଧନ, ଧନ, ଧାନରେ ପ୍ରଚୁର, ନିରାପଦ, ସୁମୃଦ୍ଧି, ଭୂମିର ସମସ୍ତ ଉପଭୋଗ ଓ ଗୁଣରେ ଉତ୍ତମ। ଏହି ଭୂମି ଧନ, ମଣି, ମୂଲ୍ୟବାନ ଜିନିଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ; ଭୂମି ଧନରେ ଭରିଆ; ଚେଦିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହ, ହେ ଚେଦିର ନାଥ। ଏଠାରେ ଲୋକମାନେ ଧର୍ମିକ ଓ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ; ସ୍୵ାଧୀନ ମଧ୍ୟରେ ମିଛ କଥା ନାହିଁ, ଅନ୍ୟଥା ତ ଅନ୍ତେଇ ନାହିଁ। ପିତାମାନେ ପୁଅମାନେ ଉପରେ ଭାଗ କରନ୍ତି ନାହିଁ; ପୁଅମାନେ ବଡମାନଙ୍କୁ ଉପକାର କରିଥିବାରେ ଲିନ; ସେମାନେ ବଳଦକୁ ହାଳକୁ ଯୋଡନ୍ତି ଏବଂ ଦୁଃକିଆ ବଳଦକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଵର୍ଗ ଦିନେ ଦିନେ ନିଜ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ ରହନ୍ତି; ତିନି ଲୋକର କିଛି ଅଜଣା ନାହିଁ। ତୁମେ ପାଇଁ ଏକ ଦିବ୍ୟ, କ୍ରିଷ୍ଟାଲ ଭଳି, ବିମାନ ଆସିବ—ଏହି ମୁଁ ଦେବ। ଏହା ଦେବମାନେ ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ। ସମସ୍ତ ମର୍ତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ପ୍ରମୁଖ ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ବସି ଦେବତା ଭଳି ଆକାଶରେ ଉଡିବ। ମୁଁ ତୁମକୁ ବିଜୟନ୍ତୀ ମାଳା ଦେଉଛି, ଯାହା ଅକ୍ଷୟ ପଦ୍ମରେ ତିଆରି; ଯୁଦ୍ଧରେ ପିନ୍ଧିବା, ଅସ୍ତ୍ର ତୁମକୁ ଆଘାତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହି ଚିହ୍ନ ଭୂମିରେ ତୁମର ହେବ—‘ମାନବ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର’ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଶୁଭ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ମହାନ। ବୃତ୍ର ହନ୍ତା ଇନ୍ଦ୍ର ଏକ ବାଂଶ ଦଣ୍ଡ ଦେଲେ—ଏହା ଚାହିଦା ଦେଇଥିବା, ଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇଥିବା। ଏଭଳି ରାଜାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ, ତପସ୍ୟାରୁ ଦୂର କରି, ଦେବତାମାନେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସାରି ଚଳିଗଲେ। ଏପରେ ବସୁ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ଦେଇଥିବା ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ଚଢ଼ି ନିଜ ସହରକୁ ଗଲେ। ଭୂମିର ନାଥ ବସୁ ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରର ପୂଜା ପାଇଁ ଭୂମିରେ ଏକ ମହା ଉତ୍ସବ ଆୟୋଜନ କଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଉତ୍ସବର ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ। ମାର୍ଗଶୀର୍ଷ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷରେ ଏକ ମହା ଯଜ୍ଞ କରାଗଲା; ଏହି ଦିନରୁ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାମାନେ ଦଣ୍ଡ ଉତ୍ସବ ପାଳନ କରିଆସୁଛନ୍ତି। ଏହି ରାଜା ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରିଥିବା ଭଳି ଭୂମିର ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରବେଶ ଉତ୍ସବ କରନ୍ତି; ତାପରେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଦିନ ଦଣ୍ଡକୁ ଉଚ୍ଚ କରାଯାଏ। ଏହି ଦଣ୍ଡ ତ୍ରିଶିତି ହସ୍ତ ଉଚ୍ଚତାରେ ଥାଏ, ମଞ୍ଚ, ସୁଗନ୍ଧ ମାଳା, ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ; ମଞ୍ଚ ଦ୍ୱାଦଶ ହସ୍ତ ଉଚ୍ଚତାରେ ଉଠାଯାଏ, ଅନେକ ରଙ୍ଗର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚାଦରରେ ଦଣ୍ଡକୁ ଘିରି ରଖାଯାଏ। ଆଗ୍ର ମୁଖ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବସ୍ତ୍ର, ଖାଦ୍ୟ, ପାନ ଦେଇ, ଶୁଭ ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କରି, ପରେ ଦଣ୍ଡକୁ ଉଠାନ୍ତି। ସେତେବେଳେ ଶଙ୍ଖ, ଢୋଳ, ମୃଦଙ୍ଗ ଶବ୍ଦ ହୁଏ; ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ବସବକୁ ଦଣ୍ଡ ରୂପରେ ପୂଜା କରାଯାଏ। ଭକ୍ତି ସହିତ ମଣିଭଦ୍ର ଆଦି ଯକ୍ଷମାନେ ଦେବମାନେ ସହିତ ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି, ବସବଙ୍କ ପ୍ରେମରେ, ଯିଏ ନିଜେ ଏହି ଉତ୍ସବ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ବିଭିନ୍ନ ଦାନ ଦୟାଳୁ ଓ ମିତ୍ରମାନେ ପାଇଁ ଦିଆଯାଏ; ଦଣ୍ଡକୁ ମାଳା, ବନ୍ଧ, ବିଭିନ୍ନ ବସ୍ତ୍ରରେ ଶୋଭିତ କରାଯାଏ। ସମସ୍ତେ ଜଳଭରା ପାତ୍ର ନେଇ ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଖେଳ କରନ୍ତି; ରାଜାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ହାସ୍ୟ ଭରା କଥା କହନ୍ତି। ସମସ୍ତ ସହର ଓ ଗ୍ରାମବାସୀ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି; ଗାୟକ, ବାଦକ, ନୃତ୍ୟକାର, ଅଭିନେତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦରେ ଲିନ। ଆନନ୍ଦରେ, ରାଜାମାନେ, ତାଙ୍କ ଘର, ମନ୍ତ୍ରୀ, ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ମହା ଉତ୍ସବ ପାଳନ କରନ୍ତି। ମହା ରାଜାଙ୍କ ନିବାସରେ ବସୁ, ଲାଲ ଗେରୁଆ ରଙ୍ଗରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ନିଜ ଜନାନୀ ସହିତ ଏହି ଉତ୍ସବରେ ଆନନ୍ଦ କଲେ। ଏଭଳି ଭୂମିର ସମସ୍ତ ଲୋକ ବସୁ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଉତ୍ସବ କଲେ, ଚେଦିର ରାଜା ଆନନ୍ଦରେ ବସୁ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଉତ୍ସବ କରିଥିଲେ। ଏହି ଶୁଭ ପୂଜା ଦେଖି, ମହେନ୍ଦ୍ର ଆକାଶରେ ପିତଳ ଘୋଡା ଯୋକ୍ତ ବିମାନରେ ଚଢ଼ିଲେ। ଶାଚୀ ସହ ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ସହିତ, ସେ ବସୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି କହିଲେ, “ଯେଉଁମାନେ ଚେଦିର ରାଜା ଭଳି ଆନନ୍ଦରେ ପୂଜା କରିବେ, ଉତ୍ସବ ଆୟୋଜନ କରିବେ, ସେମାନଙ୍କ ଦେଶରେ ଶ୍ରୀ, ବିଜୟ ଆସିବ; ସେମାନଙ୍କ ଭୂମି ସୁମୃଦ୍ଧି ଓ ସଫଳତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ। ତାଙ୍କ ଫସଲ ଅନେକ ଭଳି ଆସିବ, ରାକ୍ଷସ ଓ ପିଶାଚମାନେ କେବେ ହାନି କରିପାରିବେ ନାହିଁ।” ଏଭଳି, ମହାପୁରୁଷ ମହେନ୍ଦ୍ର ବସୁଙ୍କୁ ସ୍ନେହରେ ସମ୍ମାନ କଲେ; ପରେ ନିଜ ନିବାସକୁ ଫେରିଗଲେ। ଯେଉଁମାନେ ସଦା ଶକ୍ର ଉତ୍ସବ ପାଳନ କରନ୍ତି, ଭୂମି, ମଣି, ଦାନ, ଯଜ୍ଞ ଓ ଉତ୍ସବ ଦେଇ ଶକ୍ରଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଉତ୍ସବର ଫଳ ପାଇବେ। ଚେଦିର ନାଥ ବସୁ, ମାଘବତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ, ଧର୍ମାନୁସାରେ ଚେଦି ଭୂମିରେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଶାସନ କଲେ।