ଅର୍ଜୁନ ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦା, ମଣଲୂର ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ, ସହ ବଭ୍ରୁବାହନ ନାମକ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଏହିପରି ଭାବରେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କର ତେରଟି ପୁଅ ହେଲେ। ଅଭିମନ୍ୟୁ ଭିରାଟ ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ ଉତ୍ତରାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ; ଉତ୍ତରାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଅଭିମନ୍ୟୁର ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଏକ ପୁଅ ଅବତାର ହେଲା। ପୃଥା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଣିଷଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ସେ ଶିଶୁକୁ ଗୋଦିରେ ନେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବାସୁଦେବ କହିଲେ, "ମୁଁ ମୋର ପାଦର ସ୍ପର୍ଶରେ ଏହି ଛଅ ମାସର ଗର୍ଭକୁ ପୋଷଣ କରିବି।" ବାସୁଦେବ ଦେଖିଲେ, "ମୁଁ ଏହି ଅସୀମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶିଶୁକୁ ଜୀବନ ଦେବି; ସେ ଏପରି ଜନ୍ମ ନେଉଛି। ଅଭିମନ୍ୟୁର ସତ୍ୟରେ ଏହି ପୃଥିବୀ ଉପରେ ରହିବ।" ବାସୁଦେବଙ୍କ ପାଦର ସ୍ପର୍ଶରେ ସେ ଶିଶୁ ଜୀବନ ନେଲା; ସୁଭଦ୍ରା ଏହି ଶିଶୁଙ୍କୁ ନାମ ଦେଲେ। ପାଣ୍ଡବବଂଶ ଶୁନ୍ୟ ହେବା ସମୟରେ, ଉତ୍ତରା ଓ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ନବୀନ ପୁଅ ପରିକ୍ଷିତ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ପରିକ୍ଷିତ ଭଦ୍ରାବତୀ ନାମକ ଏକ ମହିଳାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଜନମେଜୟ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଜନମେଜୟଙ୍କୁ ଦୁଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଅ ହେଲେ: ଶତାନିକ ଓ ଶଙ୍କୁକର୍ଣ୍ଣ। ଶତାନିକ ଏକ ବିଦେହ ରାଜକୁମାରୀଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଅଶ୍ୱମେଧଦତ୍ତ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏଭଳି ପୁରୁ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କର ବଂଶ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଏଠି ଏକାଗ୍ର ହେଲା। ଯେଉଁଠି ଏହି ବଂଶ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଶୁଣିଥାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉଥାଏ। ଏହା ପରେ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ଉପରିଚର ବାସୁ, ତିନି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଶିକାରରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିଲେ, ଅବିରତ ଅଧ୍ୟୟନ କରୁଥିଲେ ଓ ପବିତ୍ର ଥିଲେ। ବାସୁ, ପୌରବ ବଂଶର ଗର୍ବ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିର୍ଦେଶରେ ଚେଦି ଦେଶର ଅଧିକାର ନେଲେ। ସେ ଏକ ଆଶ୍ରମରେ ଅସ୍ତ୍ର ପରିତ୍ୟାଗ କରି ବସୁଥିଲେ, ଏବେ ଦେବତାମାନେ ଶକ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଏହି ତପସ୍ବୀ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ଦେବତାମାନେ ଚିନ୍ତା କଲେ, "ଏହି ରାଜା ତାପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ପଦକୁ ଯୋଗ୍ୟ।" ସେମାନେ ମୃଦୁ ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ତପସ୍ୟାରୁ ଦୂର କରିଲେ। ଦେବତାମାନେ କହିଲେ, "ଧର୍ମ ତୁମେ ଧରିଥିବାରୁ ଏହି ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଧର୍ମ ମିଶିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ରାଜା। ଆମେ ଦେବତାମାନେ ରକ୍ଷକ, ତୁମେ ମାନବ ରକ୍ଷା କର। ସଦା ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରୁହ, ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଧର୍ମକୁ ଉପର୍ଜନ କର। ଏଭଳି ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଶାଶ୍ୱତ ଶୁଭ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ।" "ପୃଥିବୀରେ ବସି, ମୁଁ ଯେପରି heaven ରେ ରହିଛି, ତୁମେ ମୋର ପ୍ରିୟ ମିତ୍ର। ଉଧା ନାମକ ଦେଶରେ ବସିବାକୁ ଯାଉ। ସେ ଦେଶ ଧନଧାନ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଗୋମାନ୍ୟରେ ଅଧିକ, ନିରାପଦ, ମୃଦୁ, ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ଉପଭୋଗ ଓ ଗୁଣରେ ସମୃଦ୍ଧ। ଏହି ଦେଶ ଧନ, ରତ୍ନ ଓ ତାଳି ଭରିଛି; ଭୂମି ଧନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ—ଚେଦିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବସ, ଚେଦିର ରାଜା।" "ସେଠି ଲୋକମାନେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ; ମୁକ୍ତ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ମିଥ୍ୟା କଥା କହନ୍ତି ନାହିଁ, ଅନ୍ୟ କଥା ତ ଦୂର। ପିତାମାନେ ପୁଅମାନେକୁ ବିଭାଜିତ କରନ୍ତି ନାହିଁ; ପୁଅମାନେ ବଡମାନେଙ୍କ ଭଲକୁ ନିବେଶିତ; ସେମାନେ ଚରା ଗୋମାନେକୁ ହାଲକୁ ଯୋଡନ୍ତି।" "ସମସ୍ତ ବର୍ଗ ସେଠି ନିଜ ନିଜ କାମରେ ଅଟୁଟ ରୁହନ୍ତି, ଆଦର ଦେବାର ଦାତା; ତିନି ଲୋକରେ କିଛି ଅଜଣା ନାହିଁ।" ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଶ୍ୱେତାକାର ବିମାନ ଦେଉଛି, ଦେବତାମାନେ ଉପଭୋଗ କରିଥିବା, ଆକାଶରେ ଆସିବ।" "ମର୍ତ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଦିବ୍ୟ ଚରିଅଟରେ ବସି ଦେବତା ପରି ଉପରେ ଘୁଞ୍ଚିବା।" ଇନ୍ଦ୍ର ଏକ ଅକ୍ଷୟ ପଦ୍ମର ବୈଜୟନ୍ତୀ ମାଳା ଦେଲେ; ରଣରେ ଏହି ମାଳା ପିନ୍ଧିବା, କୌଣସି ଅସ୍ତ୍ର ତୁମକୁ ଆଘାତ କରିପାରିବ ନାହିଁ। "ମଣିଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ 'ମଣିଷ ଇନ୍ଦ୍ର' ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବା; ଶୁଭ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ମହାନ।" ଭୃତ୍ର ନାଶକ ଏକ ବାଂଶର ଦଣ୍ଡ ଦେଲେ, ଇଚ୍ଛିତ ବସ୍ତୁ ଦେବାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା। ଏଭଳି ରାଜାଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ ଶାନ୍ତ କରି, ତପସ୍ୟାରୁ ଦୂର କରି, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ଚାଲିଗଲେ। ତାପରେ ଚେଦିର ରାଜା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭୂଷଣରେ ସଜି, ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସି ନିଜ ସହରକୁ ଗଲେ। ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଉପାସନା ପାଇଁ ଭୂପତି ଭୂମିରେ ବଡ଼ ଉତ୍ସବର ଆୟୋଜନ କଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଉତ୍ସବରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ମାର୍ଗଶୀର୍ଷ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷରେ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ ହେଲା; ଏହି ଉତ୍ସବ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରାଜାମାନେ ଦଣ୍ଡ ଉତ୍ସବ ପାଳନ କରୁଛନ୍ତି। ଏହି ଉପକ୍ରମ ରାଜାମାନେ ପାଳନ କରନ୍ତି; ପରବର୍ତ୍ତୀ ଦିନ ରାଜାମାନେ ବଡ଼ ଦଣ୍ଡ ଉତ୍ତୋଳନ କରନ୍ତି। ତିରିଶି ଦୁଇ ହାତ ଉଚ୍ଚତାରେ, ମଞ୍ଚ, ସୁଗନ୍ଧିତ ମାଳା ଓ ଭୂଷଣରେ ସଜିତ, ମାଳା ଓ ବ୍ୟାଣ୍ଡରେ ଘେରାଯାଇଥିବା। ଦ୍ୱାଦଶ ହାତ ଉଚ୍ଚ ମଞ୍ଚରେ ଉଠାଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧ୍ୱଜକୁ ବିଭିନ୍ନ ବର୍ଣ୍ଣର ଅଲଙ୍କାର ରେ ଘେରିଥିଲେ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପୋଷାକ, ଖାଦ୍ୟ, ପାନ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି; ଶୁଭ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ ପରେ ଧ୍ୱଜକୁ ଉଠାଇଥାଏ। ସେ ସମୟରେ ଶଙ୍ଖ, ଢୋଳ, ମୃଦଙ୍ଗର ଧ୍ୱନି ହୁଏ; ଏଠି ବେଶ୍ଵ ବସବଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡର ଆକାରରେ ପୂଜା କରାଯାଏ। ମଣିଭଦ୍ର ଆଦି ଯକ୍ଷମାନେ ଦେବତାମାନେ ସହ ପ୍ରେମରେ ବେଶ୍ଵ ବସବଙ୍କ ପାଇଁ ପୂଜା କରାଯାଏ। ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଦାନ ଭିକ୍ଷୁ ଓ ମିତ୍ରମାନେକୁ ଦିଆଯାଏ; ଦଣ୍ଡକୁ ମାଳା, ବ୍ୟାଣ୍ଡ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପୋଷାକରେ ଶୋଭାଯାଏ। ସମସ୍ତେ ଜଳଭରା ଦେଉଁ ଦେଇ ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଖେଳ କରନ୍ତି; ରାଜାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ମଜାପୂର୍ଣ୍ଣ ଆଲୋଚନା କରନ୍ତି। ସମସ୍ତ ନଗରବାସୀ ଓ ଗ୍ରାମବାସୀ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି; ଗାୟକ, ନୃତ୍ୟକାର, ଅଭିନେତା ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦରେ ମଗ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ରାଜାମାନେ, ତାଙ୍କ ପରିବାର, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ, ସମସ୍ତ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ଏହି ଉତ୍ସବକୁ ଆନନ୍ଦରେ ପାଳନ କରନ୍ତି।