ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ କୁନ୍ତୀ ସହିତ ଲକ୍କ ଗୃହରେ ପୋଡି ଦେବାକୁ ଚାହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବିଦୁର ତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଲେ। ପରେ ଭୀମ ହିଡିମ୍ବାକୁ ବଧ କରି ହିଡିମ୍ବା ଉପରେ ଘଟୋତ୍କଚ ନାମକ ପୁତ୍ରକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଏହାପରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବରେ ଏକଚକ୍ରାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ; ସେଉଁଠୁ ପଞ୍ଚାଳ ଦେଶକୁ ଯାଇ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ସ୍ୱୟଂବରରେ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଜିତିଲେ, ଅର୍ଦ୍ଧ ରାଜ୍ୟ ପାଇଲେ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥରେ ନିବାସ କରି ଦ୍ରୌପଦୀ ଉପରେ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଶ୍ରୁତସେନ ଓ ସହଦେଵ। ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଶୈବ୍ୟଙ୍କ ଝିଅ ଦେବକୀଙ୍କୁ ବିବାହ କରି ତାଙ୍କ ଉପରେ ଯୌଧେୟ ନାମକ ପୁତ୍ରକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଭୀମସେନ ବାରାଣସୀରେ କାଶିର ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ ଜଲନ୍ଧରାଙ୍କ ସ୍ୱୟଂବରରେ ବିବାହ କରି ତାଙ୍କ ଉପରେ ଶର୍ବତ୍ରାତ ନାମକ ପୁତ୍ରକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଅର୍ଜୁନ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଯାଇ ବାସୁଦେବଙ୍କ ଭଉଣୀ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ବିବାହ କରି ତାଙ୍କ ଉପରେ ଅଭିମନ୍ୟୁ ନାମକ ପୁତ୍ରକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ନକୁଳ ଚେଦିର ରେଣୁମତୀଙ୍କୁ ବିବାହ କରି ତାଙ୍କ ଉପରେ ନିରାମିତ୍ର ନାମକ ପୁତ୍ରକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ସହଦେଵ ନିଜ ସ୍ୱୟଂବରରେ ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ଝିଅ ବିଜୟାଙ୍କୁ ବିବାହ କରି ତାଙ୍କ ଉପରେ ସୁହୋତ୍ର ନାମକ ପୁତ୍ରକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଭୀମସେନ ରାକ୍ଷସୀ ହିଡିମ୍ବା ଉପରେ ଘଟୋତ୍କଚ ପୁତ୍ରକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ; ଅର୍ଜୁନ ଉଲୂପୀ ନାଗକନ୍ୟା ଉପରେ ଇରାବତ ପୁତ୍ରକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ପରେ ଅର୍ଜୁନ ମଣଲୂର ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦାଙ୍କୁ ବିବାହ କରି ତାଙ୍କ ଉପରେ ବଭ୍ରୁବାହନ ପୁତ୍ରକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଏହିପରି ଏକୁଷି ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଏକୁଷି ପୁତ୍ର ହେଲେ। ଅଭିମନ୍ୟୁ ଭୀରାଟଙ୍କ ଝିଅ ଉତ୍ତରାଙ୍କୁ ବିବାହ କରି ତାଙ୍କ ଉପରେ ପୋଷ୍ଟହ୍ୟୁମସ୍ ପୁତ୍ରକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ପୃଥା ତାଙ୍କୁ କୋଳରେ ନେଲେ, ଏବଂ ବାସୁଦେବ ନିଜ ପାଦସ୍ପର୍ଶ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଛଅ ମାସର ଗର୍ଭକୁ ବଞ୍ଚାଇବାକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ବାସୁଦେବ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏହି ଅସୀମ ଶକ୍ତିର ଶିଶୁକୁ ଜୀବନ ଦେଇବି; ସେ ଏବେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି। ଅଭିମନ୍ୟୁର ସତ୍ୟରେ ଏହି ପୃଥିବୀ ଉତ୍ତଳିତ ହେଉ।” ବାସୁଦେବଙ୍କ ପାଦସ୍ପର୍ଶରେ ଶିଶୁ ଜୀବନ୍ତ ହେଲେ; ସୁଭଦ୍ରା ତାଙ୍କୁ ନାମ ଦେଲେ। ବଂଶ ଅନେକ ଦିନ ପରେ ଶ୍ରୀମାନ୍ ପରିକ୍ଷିତ ଉତ୍ତରା ଓ ଅଭିମନ୍ୟୁରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ପରିକ୍ଷିତ ଭଦ୍ରାବତୀ ନାମକ ନାରୀଙ୍କୁ ବିବାହ କରି ତାଙ୍କ ଉପରେ ଜନମେଜୟ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଜନମେଜୟ ଉପରେ ଦୁଇ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲେ—ଶତାନିକ ଓ ଶଙ୍କୁକର୍ଣ୍ଣ। ଶତାନିକ ଭିଦେହର ଏକ ରାଜକୁମାରୀଙ୍କୁ ବିବାହ କରି ତାଙ୍କ ଉପରେ ଅଶ୍ୱମେଧଦତ୍ତ ପୁତ୍ରକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଏହିପରି ପୁରୁ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ବଂଶବଳୀ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଲା; ଏହି ବଂଶବଳୀ ଯିଏ ଶୁଣିଥାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ। ଏହି ବଂଶରେ ଉପରିଚର ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ସଦା ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଶିକାରରେ ରୁଚି, ଅଧ୍ୟୟନରେ ଅବିଚଳ, ଏବଂ ଶୁଚି। ଏହି ବସୁ ନାମକ ରାଜା, ପୌରବ ବଂଶର ଉତ୍ସବ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶରେ ଚେଦି ଦେଶର ଅଧିକାର ନେଲେ। ଏକ ଆଶ୍ରମରେ ଅସ୍ତ୍ର ରଖି ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିବାବେଳେ, ଶକ୍ର ଦ୍ୱାରା ନେତୃତ୍ୱ ନେଇ ବିଭିନ୍ନ ଦେବତାମାନେ ଏହି ତପସ୍ୱୀ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଭାବିଲେ, “ଏହି ରାଜା ତପସ୍ୟାରେ ଇନ୍ଦ୍ରତ୍ୱ ପାଇବାଯୋଗ୍ୟ,” ତେଣୁ ମୃଦୁ ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ତପସ୍ୟାରୁ ଦୂର କରିଲେ। ଦେବତାମାନେ କହିଲେ, “ଏହି ଧର୍ମ ଭୂମିରେ ମିଶିଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ରାଜନ; ତୁମେ ଧର୍ମକୁ ଉପହାର କର, ଏହି ଧର୍ମ ଦୁନିଆକୁ ଧାରଣ କରେ। ଆମେ ଦେବତା ରକ୍ଷକ, ତୁମେ ମାନବ ରକ୍ଷକ। ସଦା ଧର୍ମରେ ଅବିଚଳ ରୁହ, ଏହି ଭୂମିରେ ଧର୍ମକୁ ଉପହାର କର। ଏହିପରି ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି, ତୁମେ ଶାଶ୍ୱତ ଶୁଭ ଲୋକକୁ ପାଇବା। ଭୂମିରେ ବସି, ମୁଁ ଯେପରି heaven ରେ ତୁମର ମିତ୍ର, ତୁମେ ମୋର ମିତ୍ର। ଉଧା ନାମକ ଭୂମିରେ ବସ, ରାଜନ। ଏହି ଭୂମି ଶୁଭ, ଗୋଧନ ଓ ଧନ, ଧାନ ରେ ପ୍ରଚୁର, ନିରାପଦ, ମୃଦୁ, ଏବଂ ଭୂମିର ସମସ୍ତ ଉପଭୋଗ ଓ ଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହି ଭୂମି ଧନ, ରତ୍ନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଧନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ; ଭୂମି ରତ୍ନରେ ଭରିଛି—ଚେଦିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବସ, ଚେଦିର ମହାରାଜ। ଏଠାରେ ଲୋକମାନେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ମୁକ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ମିଥ୍ୟା କଥା ନାହିଁ। ପିତାମାନେ ପୁତ୍ରମାନେ ଭାଗ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ବଡ଼ମାନେ ଉପରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି; ଗୋମାନେ ଚାଷ ଲାଗି ଜୋଡନ୍ତି ଓ ଦୁବଳ ଗୋମାନେ ଉପରେ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି। ସମସ୍ତ ବର୍ଗ ତାଙ୍କର ନିଜ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅବିଚଳ ରହନ୍ତି, ଚେଦିମାନେ ମଧ୍ୟରେ କିଛି ଅଜଣା ନାହିଁ। ଏକ ଦିବ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟମୟ ରଥ ତୁମକୁ ଦିଆଯିବ, ଦେବମାନେ ଉପଭୋଗ କରିଥିବା ଏହି ରଥ ଆକାଶରେ ଆସିବ। ସମସ୍ତ ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ପ୍ରଧାନ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସି ଦେବ ଦେହରେ ଦେବପରି ଉପରେ ଚଳିବା। ମୁଁ ତୁମକୁ ଅମଳ ଲଟସ୍ ଫୁଲରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ବୈଜୟନ୍ତୀ ମାଳା ଦେଉଛି; ତୁମେ ଏହି ମାଳା ପିନ୍ଧି ଯୁଦ୍ଧ କରିବା, ଅସ୍ତ୍ର ତୁମକୁ ଆହତ କରିବେ ନାହିଁ। ଏହା ତୁମ ଚିହ୍ନ ହେବ, ରାଜନ: ‘ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର’ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଶୁଭ, ଅତୁଳ, ମହାନ। ଏବଂ ବୃତ୍ର ନାଶକ ତାଙ୍କୁ ବାଂଶ ଦେଲେ, ଯାହା ଇଚ୍ଛିତ ବସ୍ତୁ ଦେଉଥିବା, ଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା। ଏପରି ରାଜାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱସ୍ତ କରି, ତପସ୍ୟାରୁ ଦୂର କରି, ଦେବତାମାନେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ଚାଲିଗଲେ। ତାପରେ ଚେଦିର ରାଜା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସି ନିଜ ସହରକୁ ଗଲେ। ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର ପୂଜା ପାଇଁ ରାଜା ଭୂମିରେ ଏକ ବିଶିଷ୍ଟ ଉତ୍ସବ ଆୟୋଜନ କଲେ। ମାର୍ଗଶୀର୍ଷ ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷରେ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ ହେଲା; ଏହି ଉତ୍ସବ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାମାନେ ପାଳନ କରୁଛନ୍ତି—ଏହା ହେଉଛି ଦଣ୍ଡ ଉତ୍ସବ।