ଏକ ସମୟର କଥା, ପାଣ୍ଡୁ ଦେବ, ଏକ ଅନ୍ୟାୟ ଦ୍ୱାରା ଏକ ଋଷିକୁ ମୃତ୍ୟୁଦାନ କରିଥିଲେ, ଯିଏ ମୃଗର ଆଚରଣରେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁବେଳେ ସେଇ ଋଷି ଶାପ ଦେଲେ, “ହେ କ୍ରୂର, ମୁଁ ମୋର କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିପାରିନଥିଲି, ତୁମେ ମୋତେ ତୀର ମାରିଲା। ଏହିପରି ଭାଗ୍ୟ ତୁମ ପ୍ରତି ଶୀଘ୍ର ଆସିବ।” ଏହି ଶାପ ଶୁଣି ପାଣ୍ଡୁ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନଙ୍କୁ ଆସିବାରୁ ଏକାନ୍ତ ରହିବାକୁ ଲାଗିଲେ, କାରଣ ଶାପର ଭୟ ଥିଲା। କିଛି ସମୟ ପରେ ସେ କହିଲେ, “ମୋର ଅବିବେକ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଦୁଃଖ ଆସିଛି। ପୁରାତନ କଥାରେ ଶୁଣିଛି – ସନ୍ତାନ ନଥିଲେ କୌଣସି ଲୋକ ଲାଭ ନଥାଏ।” ତେଣୁ, ସେ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, “ମୋ ପାଇଁ ସନ୍ତାନ ଉତ୍ପନ୍ନ କର।” ତା’ପରେ କୁନ୍ତୀ ତାଙ୍କର ଦେବତା ପ୍ରସାଦ ଦ୍ୱାରା ଧର୍ମରୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ବାୟୁରୁ ଭୀମସେନ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରରୁ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ପାଣ୍ଡୁ ଖୁସି ହୋଇ କୁହିଲେ, “ମୋ ଅନ୍ୟ ଭାର୍ଯ୍ୟା ମାଦ୍ରୀ ସନ୍ତାନହୀନ ଏବଂ ସଂକୋଚିତ; ତାଙ୍କରେ ମଧ୍ୟ ସନ୍ତାନ ହେଉ।” କୁନ୍ତୀ ଏହି ଅନୁରୋଧ ମାନି ମାଦ୍ରୀଙ୍କୁ ମନ୍ତ୍ର ଶିଖାଇଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର ଦେବତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରିବା ପାଇଁ କହିଲେ। ଏଭଳି ମାଦ୍ରୀଙ୍କୁ ନକୁଳ ଓ ସହଦେବ ଜନ୍ମ ହେଲେ। ଏହିପରି ଘଟଣାରେ ଏକ ଦିନ, ପାଣ୍ଡୁ ମାଦ୍ରୀଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୂଷିତ ଦେଖି ଅତ୍ୟଧିକ ଆକର୍ଷିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ସହିତ ଶାପ କାରଣେ ପାଣ୍ଡୁ ତାଳକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ମାଦ୍ରୀ ତାଙ୍କ ସହ ଚିତାରେ ଆରୋହଣ କଲେ ଏବଂ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ଏଠାରେ ରୁହ, ଯେଉଁଠାରେ ଯମପୁତ୍ରମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ନିମିତ୍ତେ ସତର୍କ ରୁହ।” ଏହା ପରେ ତପସ୍ବୀମାନେ ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବ ଓ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ନେଇ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଆଣିଲେ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତି ଓ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କର ସ୍ବର୍ଗାରୋହଣ ବିଷୟରେ ଭୀଷ୍ମ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଓ ବିଦୁରଙ୍କୁ ସତ୍ୟ କଥା କହିଲେ। ପରେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ର ଦୁର୍ୟୋଧନ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ଲାଖା ଗୃହରେ ପୋଡ଼ିବାକୁ ଚାହିଲେ, କିନ୍ତୁ ବିଦୁର ଚତୁରତାରେ ସେମାନେ ପଳାଇବାରେ ସମର୍ଥ ହେଲେ। ଏହି ଗତିରେ, ଭୀମା ହିଡିମ୍ବାକୁ ବଧ କଲେ ଏବଂ ହିଡିମ୍ବା ରାକ୍ଷସୀଙ୍କୁ ବିବାହ କରି ଘଟୋତ୍କଚ ନାମକ ପୁଅ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ସେମାନେ ଏକଚକ୍ରା ନଗରକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ପହଁଚିଲେ। ପରେ ପାଞ୍ଚାଳ ଦେଶକୁ ଯାଇ, ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ସ୍ୱୟଂବରରେ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ବିଜୟ କଲେ, ଅର୍ଧ ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କଲେ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥରେ ବସି ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ନିଜ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ ହେଲେ – ଶ୍ରୁତସେନ ଓ ସହଦେବ। ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଶୈବ୍ୟର କନ୍ୟା ଦେବକୀଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଯୌଧେୟ ନାମକ ପୁଅ ହେଲେ। ଭୀମସେନ କାଶୀର ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା ଜଳନ୍ଧରାଙ୍କୁ ବାରାଣସୀରେ ବିବାହ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କରେ ଶର୍ବତ୍ରାତ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଅର୍ଜୁନ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଯାଇ ବସୁଦେବଙ୍କ ଭଉଣୀ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କରେ ଅଭିମନ୍ୟୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ନକୁଳ ଚେଦିଦେଶର ରେଣୁମତୀଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କରେ ନିରମିତ୍ର ହେଲେ। ସହଦେବ ନିଜ ସ୍ୱୟଂବରରେ ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ଜନ୍ମଜ କନ୍ୟା ବିଜୟାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କରେ ସୁହୋତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଭୀମସେନ ହିଡିମ୍ବା ଉପରେ ଘଟୋତ୍କଚ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ; ଅର୍ଜୁନ ଉଲୂପୀ ନାଗକନ୍ୟାଉପରେ ଇରାବତ୍ ଓ ମଣଲୂର ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦା ଉପରେ ବଭ୍ରୁବାହନ ଜନ୍ମ କରାଇଥିଲେ। ଏହିପରି ଭାବରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ତେରଟି ପୁଅ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଅଭିମନ୍ୟୁ ଭିରାଟଙ୍କ କନ୍ୟା ଉତ୍ତରାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ, ତାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ପରେ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ପୁଅ ହେଲେ। ପୃଥା (କୁନ୍ତୀ) ଏହି ଶିଶୁକୁ ଆଞ୍ଚଳେ ନେଲେ, ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ବସୁଦେବ କହିଲେ, “ମୁଁ ମୋର ପାଦସ୍ପର୍ଶରେ ଏହି ଛଅ ମାସର ଗର୍ଭକୁ ଜୀବନ ଦେବି।” ବସୁଦେବଙ୍କ ପାଦସ୍ପର୍ଶରେ ପରିକ୍ଷିତ୍ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଏହି ନାମ ସୁଭଦ୍ରା ଦେଲେ। ପରେ, ପରିକ୍ଷିତ୍ ଉତ୍ତରା ଓ ଅଭିମନ୍ୟୁଙ୍କ ପୁଅ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ପରିକ୍ଷିତ୍ ଭଦ୍ରାବତୀଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଜନମେଜୟ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଜନମେଜୟଙ୍କୁ ଦୁଇଟି ଦୀପ୍ତିମାନ ପୁଅ ହେଲେ – ଶତାନୀକ ଓ ଶଙ୍କୁକର୍ଣ୍ଣ। ଶତାନୀକ ବିଦେହର ରାଜକୁମାରୀଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କରେ ଅଶ୍ୱମେଧଦତ୍ତ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏହିଭଳି ପୁରୁ ଓ ପାଣ୍ଡବ ବଂଶର ଉତ୍ପତ୍ତି କଥା କହାଗଲା; ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୁଏ। ଏହା ପରେ, ଉପରିଚର ବାସୁ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ଯିଏ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ, ଶିକାରରେ ଆନନ୍ଦିତ, ଅଧ୍ୟୟନରେ ନିୟତ ଏବଂ ଶୁଚିଥିଲେ। ସେହି ବାସୁ, ପୌରବ ବଂଶର ଗୌରବ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଚେଦି ଦେଶର ଶାସନ କଲେ। ଏକ ଆଶ୍ରମରେ ଅସ୍ତ୍ର ତ୍ୟାଗ କରି ରହୁଥିବାବେଳେ, ଦେବମାନେ ଶକ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସେଉଁଠି ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଭାବିଲେ, “ଏହି ରାଜା ତପସ୍ୟାଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ପଦ ପାଇବେ,” ଏହି ଭୟରେ ସେମାନେ ମୃଦୁ ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ତପସ୍ୟାରୁ ବିମୁଖ କରିଲେ। ଦେବମାନେ କହିଲେ, “ହେ ରାଜା, ଧର୍ମ ଭୂମିରେ ମିଶିଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ତୁମେ ଧର୍ମକୁ ଧାରଣ କର, ଏହି ଜଗତକୁ ଧରି ରଖ। ଆମେ ଦେବତାମାନେ ରକ୍ଷକ, ତୁମେ ମନୁଷ୍ୟମାନେର ରକ୍ଷା କର। ଏଭଳି ଧର୍ମରେ ଅବିଚଳିତ ରୁହ, ତେବେ ଶାଶ୍ୱତ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି ହେବ। ପୃଥିବୀରେ ରୁହ, ମୋର ବନ୍ଧୁ ଭାବେ ଉଧା ଦେଶରେ ବସ। ସେଠା ଧନଧାନ୍ୟରେ ସମୃଦ୍ଧ, ସୁନିରାପଦ, ମୃଦୁ ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ଭୂମି। ଏହି ଭୂମି ଧନ, ମଣିମାଣିକ୍ୟ, ଧନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ; ଚେଦିମାନେ ମଧ୍ୟ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ। ସେଠି ମିଥ୍ୟା କଥା କେହି କହନ୍ତି ନାହିଁ; ପିତାମାନେ ପୁଅମାନେକୁ ବାଣ୍ଟନ୍ତି ନାହିଁ, ସମସ୍ତେ ବଡ଼ମାନେଙ୍କ ଭଲ ଚାହିଁ କାମ କରନ୍ତି, ଏବଂ କୃଷିକାମେ ବ୍ୟସ୍ତ ରହନ୍ତି।” ଏଭଳି ଉପରିଚର ବାସୁ ଚେଦି ଦେଶର ଶାସନ କଲେ, ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି ସମସ୍ତଙ୍କ ଭଲ କରିଲେ।