ଏହି ପବିତ୍ର କଥାକୁ ଅନେକେ ପଢିବେ, ଅନେକେ ଶୁଣିବେ; ଏଠି ସେମାନେ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ପିତାମାନଙ୍କୁ ସେବା କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ, ଏବଂ ପ୍ରେମରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ସେବକମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି। ଯେମାନେ ଇର୍ଷ୍ୟା ଛାଡ଼ି ଭାରତମହାନ୍ତ୍ୟର ଜନ୍ମକଥାକୁ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ରୋଗକୁ ଭୟ କରିବେ ନାହିଁ; ତେଣୁ ପରଲୋକର ଭୟ କେମିତି ହେବ? ଏହି କଥାକୁ ଶୁଣିଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ଦେହ, କଥା ଓ ମନରେ କରିଥିବା ସମସ୍ତ ପାପ ଶୀଘ୍ର ଛାଡ଼ି ଦିଏ। ଏହି ମହାକାବ୍ୟ କୃଷ୍ଣଦ୍ୱୈପାୟନ ବ୍ୟାସଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧର୍ମ ଲାଗି ରଚିତ; ଏହା ଶୁଣିଲେ ଲୋକ ଶ୍ରୀ, କୀର୍ତ୍ତି, ଦୀର୍ଘାୟୁ, ପୁଣ୍ୟ ଓ ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏହି କଥା ଏହି ଭୂମିରେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ଓ ଅନ୍ୟ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ଧନର ସମ୍ମାନ ଘୋଷଣା କରେ। ଯେଉଁମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ବିଦ୍ୟାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ କର୍ମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେମାନେ ଯଦି ଧର୍ମ ଲାଗି ଏହି କଥା ଶୁଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଙ୍କୁ ଶୁଣାନ୍ତି—ସେମାନେ ଏହି ଶାଶ୍ୱତ ଧର୍ମକଥାକୁ ସଦା ପବିତ୍ରତାରେ ପଢ଼ିବା ଉଚିତ। ଏକ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତିବାନ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯଦି ଏହି ପବିତ୍ର ଭାରତ ପଢ଼ନ୍ତି, ସେ ଏକ ବିଶାଳ ବଂଶର ମାଲିକ ହୁଅନ୍ତି ଓ ସମାଜରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସମ୍ମାନ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଭାରତକୁ ପଢ଼ିଲେ, ପ୍ରତି ବର୍ଷ ଚାରି ମାସ ପରେ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୁଏ, ଏବଂ ସେ ଅତିତିରେ ବେଦ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା ବୋଲି ଗଣାଯାନ୍ତି। ଏଠି ଦେବତା, ରାଜର୍ଷି ଓ ବ୍ରାହ୍ମର୍ଷିମାନଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା ହୋଇଛି, ସେମାନେ ପାପରୁ ପବିତ୍ର ହୋଇଛନ୍ତି; କେଶବଙ୍କ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଶଂସା ହୋଇଛି। ଏଠି ଦେବଦେବୀଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା, କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କ ଅନେକ ଜନ୍ମ ଓ ଉତ୍ପତ୍ତିର କଥା ମଧ୍ୟ ଅଛି। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଗାୟଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ ଏଠି ପ୍ରଶଂସିତ; ଏହି ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ଧର୍ମନିପୁଣ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଶୁଣିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଙ୍କୁ ପବିତ୍ର ତିଥିରେ ଏହି କଥା ପଢ଼ିଦିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଅମୃତ ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଯେ ଏହି ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଙ୍କୁ ଏହି ଶ୍ଲୋକ ପଢ଼ିଦିଏ, ତାଙ୍କର ଶ୍ରାଦ୍ଧ କ୍ଷୟ ହୁଏନାହିଁ ଏବଂ ପିତୃଦେବତାଙ୍କୁ ଫଳ ମିଳେ। ଦିନରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ କିମ୍ବା ମନ ଦ୍ୱାରା ଜଣେ ଯେଉଁ ଅଜ୍ଞାନତା କିମ୍ବା ଜାଣିକି ଦୁଷ୍କର୍ମ କରନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ ଦୋଷ ଏହି ମହାଭାରତ ଶୁଣିଲେ ଦୂରିଯାଏ। ଭାରତମହାନ୍ତ୍ୟର ଏହି ଜନ୍ମକଥାକୁ ମହାଭାରତ ବୋଲାଯାଏ। ଏହାର ନାମର ଅର୍ଥ ଯିଏ ଜାଣନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ମହାଭାରତକୁ ପଢ଼ିଲେ ମହାପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ; ଏହି କଥା କୃଷ୍ଣଦ୍ୱୈପାୟନ ତିନି ବର୍ଷ ଧରି କହିଥିଲେ। ପ୍ରତିଦିନ ପବିତ୍ର ଓ ସମର୍ଥ ହୋଇ, ତପସ୍ୟା କରି, ଏହି ମହାଭାରତ ଆରମ୍ଭରୁ କଥା ରଚନା କରିଥିଲେ ମହାମୁନି ବ୍ୟାସଦେବ। ଏହିପରି ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ପବିତ୍ର ଭାରତକଥାକୁ ଶୃତିଶୀଳ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶୁଣିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏହା ପଢ଼ିବେ, ଯେଉଁ ଲୋକ ଶୁଣିବେ, ସେମାନେ ଯେପରିସ୍ଥିତିରେ ଥିବେ, ସେମାନେ ଦୁଃଖ ଭୋଗିବେ ନାହିଁ, କାରଣ କରିଥିବା କିମ୍ବା ନ କରିଥିବା କିଛି ମହତ୍ତ୍ୱ ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମ ଚାହାନ୍ତି, ସମଗ୍ର ମହାଭାରତ ଶୁଣିବା ଉଚିତ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ସଫଳତା ମିଳେ। ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତିରେ ଯେପରି ଆନନ୍ଦ ମିଳେ ନାହିଁ, ଏହି ପୁଣ୍ୟମୟ ମହାଭାରତ ଶୁଣିଲେ ସେଠାରୁ ଅଧିକ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ। ଯଦି କେହି ପବିତ୍ର ଓ ଧର୍ମିକ ହୋଇ ଏହି ଚମତ୍କାର କଥା ଶୁଣନ୍ତି କିମ୍ବା ପଢ଼ନ୍ତି, ସେ ରାଜସୂୟ ଓ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଯେପରି ସମୁଦ୍ର ଓ ମେରୁ ପର୍ବତ ରତ୍ନର ଭଣ୍ଡାର ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେପରି ଭାରତ ମଧ୍ୟ ରତ୍ନମୟ ଅଟୁଟ ଧନ; ଏହି ଗ୍ରନ୍ଥ ବେଦରୁ ସଂଗ୍ରହିତ, ଶୁଦ୍ଧ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଶ୍ରବଣକୁ ମନୋହର, ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଓ ପବିତ୍ରତା ବଢ଼ାଏ। ହେ ରାଜନ୍, ଯିଏ ଏହି ଭାରତକୁ ପାଠକଙ୍କୁ ଦାନ କରେ, ସେ ନିଜେ ସମୁଦ୍ରବନ୍ଧିତ ପୃଥିବୀ ଦାନ କରିଥିବା ପରି ଫଳ ପାଏ। ଏବେ ମୋ ଠାରୁ ଏହି ଦିବ୍ୟ ପରୀକ୍ଷିତ କଥା ଶୁଣ, ଯାହା ପୁଣ୍ୟ ଓ ବିଜୟ ଦେଇଥାଏ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ। ମୁନି କୃଷ୍ଣଦ୍ୱୈପାୟନ ତିନି ବର୍ଷ ଧରି ଅତି ଉଦ୍ୟମରେ ଏହି ଚମତ୍କାର ମହାଭାରତ କଥା ରଚନା କରିଥିଲେ। ଏବେ ମୁଁ ସେହି ପୁରାତନ ଇତିହାସ ତୁମକୁ ପଢ଼ିଦେଉଛି। ଏବେ ମୁଁ ପୁରୁବଂଶୀ ରାଜାମାନଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବଂଶାବଳୀ କହିବି; ତୁମ ଆଦିପୁରୁଷମାନଙ୍କର ନାମ ଶୁଣ। ଅନାଦି, ଶାଶ୍ୱତ, ଅବିନାଶୀ ବ୍ରହ୍ମାଠାରୁ ମାରୀଚି ଏବଂ ଦକ୍ଷ ପ୍ରଜାପତି ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଦକ୍ଷ ତାଙ୍କ ଆଙ୍ଗୁଠିଠାରୁ, ମାରୀଚି ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ମାରୀଚିଙ୍କ ପୁତ୍ର କଶ୍ୟପ ଏବଂ ଦକ୍ଷଙ୍କ କନ୍ୟା ଅଦିତି। ଅଦିତି ଓ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ଭଳି ଭାବେ ବିବସ୍ୱାନ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ବିବସ୍ୱାନଙ୍କୁ ମନୁ, ମନୁଙ୍କୁ ଇଳା। ଇଳାଠାରୁ ପୁରୁରବା, ପୁରୁରବାଠାରୁ ଆୟୁ, ଆୟୁଠାରୁ ନହୁଷ, ନହୁଷଠାରୁ ଯୟାତି। ଯୟାତିଙ୍କ ଦୁଇଜଣ ରାଣୀ ଥିଲେ: ଦେବୟାନୀ (ଉଶନାସଙ୍କ କନ୍ୟା), ଶର୍ମିଷ୍ଠା (ବୃଶପର୍ବଣଙ୍କ କନ୍ୟା)। ଦେବୟାନୀଙ୍କୁ ଯଦୁ ଓ ତୁର୍ବସୁ ଜନ୍ମିଲେ; ଶର୍ମିଷ୍ଠାଙ୍କୁ ଦୃହ୍ୟୁ, ଅନୁ ଓ ପୁରୁ ଜନ୍ମିଲେ। ଯଦୁଠାରୁ ଯଦବବଂଶ, ପୁରୁଠାରୁ ପୌରବବଂଶ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ପୁରୁଙ୍କ ରାଣୀ କୌଶଳ୍ୟା, ତାଙ୍କୁ ଜନମେଜୟ ଜନ୍ମିଲେ। ସେ ତିନିଟି ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କଲେ, ଏବଂ ବିଶ୍ୱଜିତ୍ ପରେ ବନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଜନମେଜୟ ମାଗଧ ରାଜନନ୍ଦିନୀ ସୁନନ୍ଦାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରାଚୀନ୍ବନ ଜନ୍ମିଲେ। ଏହି ଭାବେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପୌରବବଂଶର ଏହି କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି।