ଏକଥର, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଜଙ୍ଗଲର ଏକ ଝରଣାପାଖରେ ରାକ୍ଷସ ହିଡିମ୍ବାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ବଡ଼ ଦେହ ଓ ଭୟଙ୍କର ଆକୃତିରେ ଥିଲେ । ଭୀମ ତାଙ୍କୁ ବଳରେ ବିଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ । ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ପାଣ୍ଡବମାନେ ଆତଙ୍କିତ ହୋଇ, ନିଜ ଅବସ୍ଥା ଉପରେ ସଚେତନ ହେଲେ । ରାତିରେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ପୁତ୍ରମାନଙ୍କର ଭୟରେ, ପୃଥାପୁତ୍ରମାନେ ଚୁପଚାପ ଉପଦ୍ରବରୁ ପଳାଇଗଲେ । ସେଠାରେ ଭୀମଙ୍କ ହିଡିମ୍ବା ସହ ମିଳନ ହେଲା ଏବଂ ତାଙ୍କ ଦୁହିଁଠାରୁ ଘଟୋତ୍କଚ ଜନ୍ମ ନେଲେ । ଏହା ପରେ, ଭୀମ ବକା ନାମକ ଦୂର୍ଦ୍ଦମ ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ କଲେ । ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏକଚକ୍ରା ନଗରରେ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଭାବରେ ନିୟମ ଓ ଶିଷ୍ଟତାରେ ବସିଥିଲେ । ସେଠାରେ, ତାଙ୍କର ମାଆ ସହ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରେ ଅନେକ ସମୟ କାଟିଲେ । ଏଠି, ଭୀମସେନ, ଯିଏ ବଳଶାଳୀ ଓ ଭୟଙ୍କର ଭୁକ୍ଷାର୍ତ୍ତ ରାକ୍ଷସ ବକାଙ୍କ ସହ ସାକ୍ଷାତ ହେଲେ, ତାଙ୍କୁ ବଳରେ ପ୍ରଭାବିତ କରି ସହରବାସୀଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ପାଞ୍ଚାଳ ଦେଶରେ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ସ୍ଵୟଂବର ଖବର ପାଇଁ ପାଣ୍ଡବମାନେ ସେଠାକୁ ଯାଇ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଅର୍ଜନ କଲେ । ଏଠାରେ ଏକ ବର୍ଷ ରହି, ସେମାନେ ପରେ ପ୍ରକାଶ ପାଇଲେ ଓ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଫେରିଲେ । ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଓ ଭୀଷ୍ମ ତାଙ୍କୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ ଏବଂ କହିଲେ, "ବନ୍ଧୁମାନେ, ତୁମ ମଧ୍ୟରେ କେମିତି ବିରୋଧ ହେବ?" ସେମାନେ କହିଲେ, "ଖଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥରେ ତୁମ ପାଇଁ ସୁନ୍ଦର ବସୋବାସ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଯାଇଛି । ତୁମେ ନିଜ ଖଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥକୁ ଯାଅ ।" ପାଣ୍ଡବମାନେ ସମସ୍ତ ଧନ-ଦୌଳତ ସହିତ ଖଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥକୁ ଗଲେ ଏବଂ ବହୁ ବର୍ଷ ସେଠାରେ ବସିଲେ । ତାଙ୍କ ବଳ ଓ ଶୂରତା ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କ ଅଧୀନ ହେଲେ । ତାଙ୍କ ସମସ୍ତେ ଧର୍ମପରାୟଣ ଓ ସତ୍ୟନିଷ୍ଠ ଥିଲେ । ଭୀମସେନ ପୂର୍ବ ଦିଗ ଜୟ କଲେ, ଅର୍ଜୁନ ଉତ୍ତର, ନକୁଳ ପଶ୍ଚିମ ଓ ସହଦେବ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗ ଜୟ କଲେ । ଏଭଳି, ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କ ଅଧୀନ ହେଲା ଏବଂ ସେମାନେ ପଞ୍ଚ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ୱଳ ହେଲେ । ଏପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାଣ୍ଡବମାନେ ପୃଥିବୀକୁ ଛଅ ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଶୋଭିତ କଲେ । ଏହି ସମୟରେ, କିଛି କାରଣରୁ ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଭାଇ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଅରଣ୍ୟକୁ ପଠାଇଲେ । ଅର୍ଜୁନ ବର୍ଷ ଏକ ମାସ ଅରଣ୍ୟରେ ରହିଲେ, ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା କଲେ ଏବଂ ନାଗକନ୍ୟା ଓ ପାଣ୍ଡ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ । ଏହାପରେ, ଅର୍ଜୁନ ଦ୍ୱାରକାରେ ହୃଷୀକେଶଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ବସୁଦେବଙ୍କ ଭଉଣୀ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ । ଅର୍ଜୁନ-ସୁଭଦ୍ରା ମିଳନ ଇନ୍ଦ୍ର-ଶଚୀ, କୃଷ୍ଣ-ଶ୍ରୀ ଭଳି ହେଲା । ପ୍ରେମରେ ଏହି ଦମ୍ପତି ଏକତ୍ର ହେଲେ । କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କ ସାଥୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହ ଖଣ୍ଡବବନରେ ଅଗ୍ନିକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲେ । ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସାଥ ଥିବାରୁ ଅର୍ଜୁନ କେବଳେ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ । ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କୁ ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷ୍ୟ, ଅକ୍ଷୟ ବାଣ ଓ କପିଲ ଚିହ୍ନିତ ରଥ ଦେଲେ । ସେଠାରେ ଅର୍ଜୁନ ମହା ଦାନବ ମାୟାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କଲେ । ମାୟା ଦେଉଁଥିବା ଦିବ୍ୟ ସଭା ନିର୍ମାଣ ହେଲା, ଯାହା ଦେଖି ଦୁର୍ୟୋଧନ ଲୋଭ ଓ ଇର୍ଷ୍ୟାରେ ଅନ୍ଧ ହେଲେ । ପରେ, ଶକୁନିଙ୍କ ଚାଳ ଦ୍ୱାରା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଦ୍ୱାପର ଖେଳରେ ହରାଇ ତାଙ୍କୁ ବାରୋଟି ବର୍ଷ ବନବାସ ଓ ଏକ ବର୍ଷ ଅଜ୍ଞାତବାସକୁ ପଠାଇଦେଲେ । ତେର ବର୍ଷ ପରେ ଚାରିଦିନ ଅଜ୍ଞାତବାସ କରି, ଚତୁର୍ଦ୍ଧଶ ବର୍ଷରେ ନିଜ ଧନ ମାଗିଲେ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ । ତେଣୁ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା । ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ, ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ସହ ଅନେକ କ୍ଷତ୍ରିୟ ମରିଗଲେ ଏବଂ ପାଣ୍ଡବମାନେ ନିଜ ରାଜ୍ୟ ପୁନର୍ବାସ କଲେ । ସେମାନେ ଅନେକ ବିଧ ପୂଜା ଓ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କଲେ । ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଥିବା ବେଳେ ଓ ବିଦୁର ପରଲୋକ ପାଇଁ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାମାନେ ପାଇଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରି ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ପହଞ୍ଚିଲେ । ବାର୍ଷ୍ଣେୟ କୃଷ୍ଣ ସ୍ୱ ଲୋକକୁ ଯାଇଥିବା ପରେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେକୁ ରକ୍ଷା କରି, ମହାପ୍ରସ୍ଥାନ ଗ୍ରହଣ କରି, ପରମ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ । ଏହିପରିଭାବେ, ପୂର୍ବକାଳରେ ନିଷ୍କଳଙ୍କ କର୍ମର ଫଳରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ବିଭାଜନ, ରାଜ୍ୟ ନାଶ ଓ ବିଜୟ ଦେଖିଲେ । ଏହି ଭାବେ ମହାଭାରତର ସମସ୍ତ କଥା ସଂକ୍ଷେପରେ କହାଗଲା । ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, "ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ତୁମେ ମହାଭାରତର ସମସ୍ତ କଥା ସଂକ୍ଷେପରେ କହିଛ । ମୋର ଆଗ୍ରହ ବଢ଼ିଛି, ଦୟାକରି ଏହି ମହାକାବ୍ୟକୁ ବିସ୍ତୃତ ଓ ଅର୍ଥଗଭୀର ଭାବେ କହ। ପୁରାଣ ଶୂରମାନଙ୍କର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଣିବାରେ ମୁଁ କେବେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉନାହିଁ ।" "ପାଣ୍ଡବମାନେ ନିଷ୍ପାପ ଓ ଧର୍ମଜ୍ଞ ଥିଲେ, ତଥାପି ଅନ୍ୟାୟ ଭୋଗ କଲେ ଓ ସହିଲେ । ଏହି ମହାପୁରୁଷମାନେ କେମିତି ଏତେ ଦୁଃଖ ସହିଲେ? ଭୀମ, ଯିଏ ଦଶ ହଜାର ହାତୀ ଶକ୍ତି ସମାନ, ସେ କିପରି ନିଜ କ୍ରୋଧ ଦମନ କଲେ? ଏହି ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ ମୋତେ ଖୋଲି କହ।