ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟର କାରଣ ଥିଲେ, ରାଜା ସେଠି ପ୍ରଚୁର ଧନ, ଭୋଜନ ଓ ବସ୍ତ୍ର ଆଦି ଉପଯୁକ୍ତ ଦାନ ଦେଲେ। ଅପାର ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ସେଇ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ବହୁତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ ଏବଂ ବିଧିମତ ଭାବେ ଦ୍ରବ୍ୟସ୍ନାନ କରି ଯଜ୍ଞର ସମାପନ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ଏହାପରେ ରାଜା ଆପଣଙ୍କ ମନକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଓ ପ୍ରସନ୍ନ ଅନୁଭବ କରି, ଗୁଣବନ୍ତ ଓ ଜ୍ଞାନୀ ଆସ୍ତୀକଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ପଠାଇଦେଲେ। ବିଦାୟ ସମୟରେ ରାଜା କହିଲେ, “ତୁମେ ପୁନି ଆସିବା; ମୋର ମହାଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ପଡିବ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଆସ୍ତୀକ ଆନନ୍ଦରେ “ଏମିତି ହେଉ” ବୋଲି କହି, ତାଙ୍କ ଅଦ୍ୱିତୀୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରି ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି ବିଦାୟ ନେଲେ। ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଇ, ଆସ୍ତୀକ ତାଙ୍କ ମାମା ଓ ମାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ, ସେଉଁଠି ପହଞ୍ଚି ସେମାନେଁକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି, ସେଠାରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ନାଗମାନେ ମୋହରୁ ମୁକ୍ତିପାଇ ଆସ୍ତୀକଙ୍କୁ ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ କହିଲେ, “ତୁମେ ଯେଉଁ ଭଲ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହଁ, ଆମେ ତୁମକୁ ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।” ସମସ୍ତ ନାଗ ଆଉ ଆଉ କହିଲେ, “ଓ ଜ୍ଞାନୀ, ଆଜି ଆମେ କ’ଣ କରିବା ଉଚିତ, ଯାହା ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବ? ଆମେ ସମସ୍ତେ ମୁକ୍ତିପାଇଛୁ, ଆଜି ଆମପାଇଁ କ’ଣ କରିବାକୁ ଚାହଁ, ଶୁଣା।" ତାପରେ ଆସ୍ତୀକ କହିଲେ, “ସନ୍ଧ୍ୟା ଓ ପ୍ରଭାତବେଳେ, ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଶୁଦ୍ଧମନାବଳୀ ଏହି ଧର୍ମଗଥାକୁ ପାଠ କରିବେ, ସେମାନେ ତୁମ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତିପାଇବେ।” ଖୁସି ହୋଇ ନାଗମାନେ କହିଲେ, “ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ତୁମ ପାଇଁ ଦିଆଯାଉଛି; ଆମେ ତୁମର ମାମା ପ୍ରତି ଏହି ପ୍ରେମରେ କିଛି କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।” ପୁନି କହାଗଲା, “ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ଅସିତ, ଆର୍ତିମନ୍ତ ଓ ସୁନୀଥଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିଥାନ୍ତି, ଦିନ କିମ୍ବା ରାତି, ସେମାନେ ନାଗମାନେ ଭୟ ପାଇବେ ନାହିଁ। ଓ ନାଗମାନେ, ଯେଉଁ ଜରତ୍କାରୁ ଓ ମହାବଳୀ ଜରତ୍କାରୁ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ଆସ୍ତୀକ, ଯିଏ ତୁମକୁ ସର୍ପସତ୍ରୁରେ ରକ୍ଷା କଲେ, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ମୋତେ କେବେ ହାନି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଓ ନାଗ, ପଛକୁ ଫେର, ଶୁଭ ହେଉ; ତୁମେ ଚାଲିଯାଅ, ବିଷାଳ ନାଗ। ଜନମେଜୟଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ସମାପ୍ତିରେ ଆସ୍ତୀକଙ୍କ କଥା ସ୍ମରଣ କର।" "ଯେଉଁ ସର୍ପ ଆସ୍ତୀକଙ୍କ କଥା ଶୁଣିବା ପରେ ଫେରିଯିବେ ନାହିଁ, ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଶିଂଶପା ଫଳ ପରି ଶତ ଖଣ୍ଡରେ ଭାଗିଯିବ।" ଏପରିଭାବରେ ସମସ୍ତ ନାଗମାନେ ଆସ୍ତୀକଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ, ଏବଂ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ନେଇ ଚିନ୍ତା ହେଲେ। ଏହାପରେ ନାଗମାନ୍ୟ ରାଜା ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି କଥା କହି, ନିଜ ନିଜ ଗୃହକୁ ଚଲିଗଲେ। ଏଭଳିଭାବେ, ନାଗମାନେ ସର୍ପସତ୍ରୁରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆସ୍ତୀକ ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ପୁଅ ଓ ନାତିମାନେଁ ସହିତ ନିଜ ଶେଷ ଦିନ କାଟିଲେ। ଏଭଳି ଆସ୍ତୀକଙ୍କ ଏହି ଗଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି; ଏହି ଗଥା ପାଠ କଲେ, କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ସର୍ପ ଭୟ ନାହିଁ। ଯେପରି ତୁମ ପୂର୍ବଜ ପ୍ରମତି ତାଙ୍କ ପୁଅ ରୁରୁଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଥିଲେ, ସେପରି ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ଗଥା କହିଲି। ମୁଁ ଯାହା ଶୁଣିଛି, ସେଠିଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଆସ୍ତୀକ ମହାତ୍ମ୍ୟ ଗଥା ତୁମକୁ କହିଲି, ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ। ତୁମେ ଯାହା ପଚାରିଛ, ଡୁଣ୍ଡୁଭାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ତୁମ ବଡ ଉତ୍ସୁକତା ଶାନ୍ତ ହେଉ। ଆସ୍ତୀକଙ୍କ ଧର୍ମମୟ ଗଥା ଶୁଣି, ମହାପୁଣ୍ୟ ଲାଭ ହୁଏ, ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୁଏ ଏବଂ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ମିଳେ। ଏହାପରେ, ଶୃଙ୍ଗିଙ୍କ ବଂଶରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ବୃହସ୍ପତିର ଗଭୀର କଥା ଶୁଣି ମୁଁ ଖୁସି ହେଲି, ଓ ସୌତେ। ଏବେ ମୁଁ ଆଉ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବି, ବ୍ୟାସଙ୍କ ରଚିତ ମହାଭାରତର ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଗଥା ମତେ ଆଉ ଏକଥର କହ। ଏହି ବିପୁଳ ଆତ୍ମାମାନେ କରିଥିବା ଦୁର୍ଲଭ ସର୍ପସତ୍ରୁରେ, ବିଭିନ୍ନ କ୍ରିୟା ଏବଂ ସଭ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ଯେଉଁ ଅଦ୍ଭୁତ ଗଥା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା, ତାହା ଆମେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁ। ଯଜ୍ଞ କ୍ରମରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବେଦ ଆଧାରିତ କଥା କହିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ବ୍ୟାସ ଅଦ୍ଭୁତ ମହାଭାରତ କଥା କହିଥିଲେ। ଏହି ମହାଭାରତ କଥା, ଯାହା ପାଣ୍ଡବମାନେଁକୁ ଖ୍ୟାତି ଦେଇଥାଏ, କୃଷ୍ଣଦ୍ୱୈପାୟନ ଜନମେଜୟଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନରେ କହିଥିଲେ। ସେ ଏହାକୁ ତାହାର ସମୟରେ ଯଜ୍ଞ କ୍ରମରେ ଶ୍ରବଣ କରାଇଥିଲେ; ମୁଁ ଏହି ଶୁଭ କଥା ନିୟମିତ ଭାବେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁ। ଏହି ଗଥା ମହାମୁନିଙ୍କ ଶୁଦ୍ଧମନା ମନର ସାଗରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି; ଏହି ରତ୍ନମୟ କଥା ମତେ କହ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ମହା ଉତ୍ତମ ମହାଭାରତ କଥା ଆରମ୍ଭରୁ କହିବି, ଯେପରି କୃଷ୍ଣଦ୍ୱୈପାୟନ ଶିଖାଇଥିଲେ। ଏବେ ମୋ ପାଖରେ ଥିବା ସମସ୍ତ କଥା ତୁମେ ଶୁଣ, ଓ ଦ୍ୱିଜ। ଏହା କହିବାରେ ମୋତେ ବଡ ଆନନ୍ଦ ମିଳୁଛି। ଏହିପରି, ଯେତେବେଳେ ଜନମେଜୟଙ୍କ ସର୍ପସତ୍ରୁ ପାଇଁ ଦୀକ୍ଷିତ ହେବାର କଥା ଶୁଣିଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷି କୃଷ୍ଣଦ୍ୱୈପାୟନ ସେଠିକୁ ଆସିଲେ। ଯିଏ କଲିରୁ, ପରାଶରଙ୍କ ପୁଅ ଶକ୍ତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯମୁନା ଦ୍ୱୀପରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ପାଣ୍ଡବମାନେଁଙ୍କ ପ୍ରପିତାମହ। ଜନ୍ମ ସମୟରୁ ଏହି ମୁନି ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଶରୀରକୁ ବିକାଶ କରିଥିଲେ, ବେଦ ଓ ଇତିହାସର ଶାଖାଗୁଡିକୁ ଅଧ୍ୟୟନ କରି ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ କେହି ତପସ୍ୟା, ବେଦାଧ୍ୟୟନ, ବ୍ରତ କିମ୍ବା ଉତ୍ପତ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେ ବେଦଜ୍ଞମାନେଁର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏକମାତ୍ର ବେଦକୁ ଚାରିଟି ଭାଗରେ ବିଭାଜନ କରିଥିଲେ; ଉଚ୍ଚ ଓ ନୀଚ ଦୁହିଁ ଜ୍ଞାନର ଅଧିକାରୀ, ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି, କବି, ସତ୍ୟବାଦୀ ଓ ପବିତ୍ର। ସେ, ଶାନ୍ତନୁଙ୍କ ବଂଶକୁ ବଢ଼ାଇବା ପାଇଁ, ପାଣ୍ଡୁ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଓ ବିଦୁରଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲେ—ଧର୍ମଶୀଳ ଓ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ। ଏହି ମହାତ୍ମା ଋଷି ତାଙ୍କ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗ ଜ୍ଞାନୀ ଶିଷ୍ୟମାନେ ସହିତ ରାଜା ଜନମେଜୟଙ୍କ ସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠି ସେ ଦେଖିଲେ, ରାଜା ଜନମେଜୟ ସମସ୍ତ ସଭ୍ୟମାନେଁ ସହ ବସିଛନ୍ତି, ଯେପରି ଦେବମାନେଁ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର। ଏଭଳି ଆସ୍ତୀକ ଓ ମହାଭାରତର ଆରମ୍ଭ ଗଥା ଘଟିଗଲା।