ଏହି ଗଥାରେ ଯୁଦ୍ଧର ଏକ ଅତି ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଭରା ସମୟର କଥା ଅଛି। ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ପରାମର୍ଶଦାତା ଭାବରେ, ଭୀଷ୍ମ, ଶାନ୍ତାନୁର ପୁତ୍ର, ଏବଂ ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କୁ ଶୁଭକାମନା ଦେଉଥିବା ଶୁଣିଲି, ତେବେ, ସଞ୍ଜୟ, ମୋତେ ବିଜୟର ଆଶା ଥିଲା ନାହିଁ। କର୍ଣ୍ଣ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମର ସାଥେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହେଁ ନାହିଁ," ଏବଂ ସେ ଆର୍ମୀରୁ ଅନ୍ୟତମ ହେବାକୁ ବାହାରିଲେ, ତେବେ ବିଜୟର ଆଶା ମୋତେ ଦୃଢ କରିଲା ନାହିଁ। ବାସୁଦେବ ଏବଂ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ସାଙ୍ଗ ହେବା ଦେଖି, ଗଣ୍ଡୀବ ବାଣ ଓ ତିନି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କର ଏକତା ଶୁଣିଲି, ତେବେ ମୋତେ ବିଜୟର ଆଶା ଥିଲା ନାହିଁ। ଅର୍ଜୁନ ଅତି କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ ଚାରିତ୍ରରେ ବସିଥିବା ବେଳେ, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ଶରୀରରେ ଜଗତକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ, ତେବେ ମୋତେ ବିଜୟର ଆଶା ଥିଲା ନାହିଁ। ଭୀଷ୍ମ, ଯୋଦ୍ଧାର ଧ୍ବଂସକ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅନେକ ଚାରିତ୍ରକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କେହି ପ୍ରାଣ ହାରାଇଲେ ନାହିଁ, ତେବେ ବିଜୟର ଆଶା ମୋତେ ଦୃଢ କରିଲା ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ଭୀଷ୍ମ ନ୍ୟାୟ ଅନୁସାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁ ନିଜେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଥିଲେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏହାରେ ଖୁସି ହେଲେ, ମୁଁ ବିଜୟର ଆଶା ରଖିଲି ନାହିଁ। ଭୀଷ୍ମ, ଯିଏ ଅତି ସାହସୀ ଓ ଅଜୟ, ପାର୍ଥ ଦ୍ୱାରା ଶିଖଣ୍ଡୀଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି ମାରା ଗଲେ, ତେବେ ମୋତେ ବିଜୟର ଆଶା ଥିଲା ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ଭୀଷ୍ମ ତୀରକୁ ନେଇ ତୀରରେ ଲେଟିଥିଲେ, ତେବେ ସୋମକ ମାନେ କେବଳ କିଛି ଅବଶିଷ୍ଟ ସହିତ ରହିଗଲେ, ମୁଁ ବିଜୟର ଆଶା ରଖିଲି ନାହିଁ। ଭୀଷ୍ମ ଯେତେବେଳେ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ଜଳ ଆଣିବାକୁ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିଥିଲେ, ତେବେ ମୁଁ ବିଜୟର ଆଶା ରଖିଲି ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ଶୁକ୍ର ଏବଂ ସୂର୍ୟ କୁନ୍ତୀଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ପାଇଁ ଶୁଭ ମାନେ ଦେଖାଯାଇଥିଲେ, ତେବେ ମୋତେ ବିଜୟର ଆଶା ଥିଲା ନାହିଁ। ଦ୍ରୋଣ, ଯିଏ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଭିନ୍ନ ଶସ୍ତ୍ର ଦେଖାଇଥିଲେ, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ ମାରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ତେବେ ମୁଁ ବିଜୟର ଆଶା ରଖିଲି ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବାକୁ ଯୋଜନା କରିଥିବା ମହାଶକ୍ତି ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ମାରାଗଲେ, ତେବେ ମୁଁ ବିଜୟର ଆଶା ରଖିଲି ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ଅବିମନ୍ୟୁଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି, ସମସ୍ତ ବଡ଼ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ, ତେବେ ପାର୍ଥ ଉପରେ କେହି ମାରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ମୁଁ ବିଜୟର ଆଶା ରଖିଲି ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ଅବିମନ୍ୟୁଙ୍କୁ ମାରିବା ପରେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ଖୁସିରେ କୁହିଲେ, ତେବେ ଅର୍ଜୁନ ସିନ୍ଧୁର ରାଜାଙ୍କୁ ଧାରାଣା କରିଲେ, ତେବେ ମୁଁ ବିଜୟର ଆଶା ରଖିଲି ନାହିଁ। ଅର୍ଜୁନ ଯେତେବେଳେ ସିନ୍ଧୁର ରାଜାକୁ ମାରିବାକୁ ବାଦେ ଦେଲେ, ତେବେ ମୁଁ ବିଜୟର ଆଶା ରଖିଲି ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ଧନଞ୍ଜୟ, ତାଙ୍କର ଘୋଡାମାନେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେ ପାଣୀ ଦେଇ ଖାଲି ହେବା ପରେ ପୁନର୍ବାର ଯୋଗ କରିଥିଲେ, ମୁଁ ବିଜୟର ଆଶା ରଖିଲି ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ପାଣ୍ଡବ ତାଙ୍କର ଚାରିତ୍ରରେ ଦଣ୍ଡ ହୋଇ ଥିଲେ, ସେ ତାଙ୍କର ଘୋଡା ଓ ଅକ୍ଷ ଭଙ୍ଗା ହେବା ସତ୍ତ୍ୱରେ, ସମସ୍ତ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କୁ ନିଜେ ଧରିଥିଲେ, ମୁଁ ବିଜୟର ଆଶା ରଖିଲି ନାହିଁ। ୟୁୟୁଧାନ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତୀଦଳ ସହିତ, ଦ୍ରୋଣଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଗଠନକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲେ, ତେବେ ମୁଁ ବିଜୟର ଆଶା ରଖିଲି ନାହିଁ। କର୍ଣ୍ଣ, ଭୀମକୁ କଥା ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ, ତେବେ ମୁଁ ବିଜୟର ଆଶା ରଖିଲି ନାହିଁ। ଦ୍ରୋଣ, କୃତବର୍ମା, କ୍ରିପା, କର୍ଣ୍ଣ, ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ପୁତ୍ର ଓ ମାଦ୍ରାର ରାଜା, ସିନ୍ଧୁର ରାଜାଙ୍କର ଧ୍ବଂସ ଦେଖି ଦୃଢ ହୋଇଥିଲେ, ତେବେ ମୁଁ ବିଜୟର ଆଶା ରଖିଲି ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ଦେବତାଙ୍କଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଦିବ୍ୟ ତୀର ଘଟୋଟକଚଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇଥିଲା, ତେବେ ମୁଁ ବିଜୟର ଆଶା ରଖିଲି ନାହିଁ। କର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଘଟୋଟକଚଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ହେବା ସମୟରେ, ସୁତଙ୍କର ପୁତ୍ର ତୀର ଛାଡ଼ି ଦେଲେ, ଯାହା ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ମାରିପାରିବାକୁ ସମ୍ଭବ ଥିଲା, ତେବେ ମୁଁ ବିଜୟର ଆଶା ରଖିଲି ନାହିଁ। ଦ୍ରୋଣ, ଯିଏ ଶିକ୍ଷକ, ତାଙ୍କର ଧର୍ମ କୁ ଧ୍ୱଂସ କରି ଧୃଷ୍ଟାଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ପାଇଁ ମାରାଗଲେ, ତେବେ ମୁଁ ବିଜୟର ଆଶା ରଖିଲି ନାହିଁ। ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ପୁତ୍ର ନକୁଳଙ୍କ ସହିତ ଏକ ଚାରିତ୍ର ଯୁଦ୍ଧରେ ଲଗିଥିଲେ, ତେବେ ମୁଁ ବିଜୟର ଆଶା ରଖିଲି ନାହିଁ। ଦ୍ରୋଣ ମାରାଗଲେ, ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର, ଦେବୀୟ ନାରାୟଣ ଶସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ ଶେଷ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ତେବେ ମୁଁ ବିଜୟର ଆଶା ରଖିଲି ନାହିଁ। ଭୀମସେନ ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ଭାଇ ଦୁହ୍ଷାସନଙ୍କର ରକ୍ତ ପିଇଥିଲେ, କେହି ତାଙ୍କୁ ରୋକି ପାରିଲେ ନାହିଁ, ତେବେ ମୁଁ ବିଜୟର ଆଶା ରଖିଲି ନାହିଁ। କର୍ଣ୍ଣ, ଯିଏ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ ଏବଂ ସାହସୀ, ପାର୍ଥ ଦ୍ୱାରା ମାରା ଗଲେ, ତେବେ ମୁଁ ବିଜୟର ଆଶା ରଖିଲି ନାହିଁ। ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଦୁହ୍ଷାସନ, ଏବଂ କୃତବର୍ମା ସମସ୍ତେ ଯୁଧ୍ଧରେ ଯୁଧ୍ଧିର ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମାରାଗଲେ, ତେବେ ମୁଁ ବିଜୟର ଆଶା ରଖିଲି ନାହିଁ। ମାଦ୍ରାର ରାଜା, ଯିଏ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ସଦା ବିରୋଧରେ ଥିଲେ, ଯୁଧ୍ଧରେ ଧର୍ମର ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମାରାଗଲେ, ତେବେ ମୁଁ ବିଜୟର ଆଶା ରଖିଲି ନାହିଁ। ଶକୁନୀ, ଯିଏ ଚାଳାକୀର ମାଲିକ ଓ ବିବାଦର ମୂଳ, ସହାଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯୁଧ୍ଧରେ ମାରାଗଲେ, ତେବେ ମୁଁ ବିଜୟର ଆଶା ରଖିଲି ନାହିଁ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଯିଏ କ୍ଲାନ୍ତ ଓ ଏକାକୀ ହୋଇ ଝିଲିକରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ, ତେବେ ମୁଁ ବିଜୟର ଆଶା ରଖିଲି ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ମୋର ପୁତ୍ର, ଯିଏ ଦୁର୍ବଳତା ଭରିଥିଲେ, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲେ, ତେବେ ମୁଁ ବିଜୟର ଆଶା ରଖିଲି ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ମୋର ପୁତ୍ର ଯୁଦ୍ଧରେ ମାରାଗଲେ, ମୁଁ ବିଜୟର ଆଶା ରଖିଲି ନାହିଁ। ଯୁଦ୍ଧରେ ମୋର ପୁତ୍ରଙ୍କର ଅନ୍ତିମ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖି, ମୋର ହୃଦୟ ଦୁଃଖରେ ଭରିଗଲା, ଯେଉଁଥିରେ ମୋର ସନ୍ତାନ ଓ ପୋତା ପୋତୀ ତ୍ୟାଗ କରିଛନ୍ତି।