ଏହି ଘଟଣା ସମୟରେ ସର୍ପରାଜ ତକ୍ଷକ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ କାଶ୍ୟପଙ୍କୁ ଦୃତଗତିରେ ଦେଖି, ସେଉଁଠି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ହେ ଦ୍ୱିଜ, ତୁମେ ଏତେ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବରେ କେଉଁଠି ଯାଉଛ? କ'ଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?" କାଶ୍ୟପ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "କୁରୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତଙ୍କୁ ଆଜି ସର୍ପ ତକ୍ଷକ ଦ୍ୱାରା ଦହିଦିଆଯିବାକୁ ଯାଉଛି। ମୁଁ ସେଠିକୁ ଯାଉଛି।" ସେଉଁଠି କାଶ୍ୟପ କହିଲେ, "ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଜ୍ୱର ଥିବାବେଳେ ସମୟରେ ଉପଶମ କରିବି। ଯଦି ମୁଁ ସେଠି ଉପସ୍ଥିତ ହେଉଛି, ସର୍ପ ତାଙ୍କୁ କିଛି କରିପାରିବ ନାହିଁ।" ତକ୍ଷକ ଏହା ଶୁଣି କହିଲେ, "ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କୁ ଦଂଶିବି, ତାଙ୍କୁ ଆଉ କାହିଁକି ବଞ୍ଚେଇବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ମୁଁ ତକ୍ଷକ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋର ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି ଦେଖ।" ଏହା କହି, ତକ୍ଷକ ସେଠି ଏକ ବୃକ୍ଷକୁ ଦଂଶିଲେ। ବୃକ୍ଷଟି ସର୍ପ ଦଂଶିଲାମାତ୍ରେ ଅଗ୍ନିରେ ଭସ୍ମ ହୋଇଗଲା। ତାପରେ, ରାଜନ୍, କାଶ୍ୟପ ତାହାକୁ ପୁନଃଜୀବିତ କରିଦେଲେ। ଏହାପରେ, ତକ୍ଷକ କାଶ୍ୟପଙ୍କୁ ପ୍ରଲୋଭନ ଦେଇ କହିଲେ, "ତୁମେ କ'ଣ ଚାହୁଁଛ, କ'ହ?" ଏପରି କହିଲାପରେ, କାଶ୍ୟପ ତକ୍ଷକଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ମୁଁ ଧନ ପାଇଁ ସେଠିକୁ ଯାଉଛି।" ତକ୍ଷକ ସେଉଁଠି ମହାତ୍ମା କାଶ୍ୟପଙ୍କୁ ମୃଦୁ ସବ୍ଦରେ କହିଲେ, "ତୁମେ ଯେତେ ଧନ ରାଜାଠାରୁ ନେବାକୁ ଚାହଁ, ମୋଠାରୁ ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଧନ ନିଅ, ହେ ନିର୍ମଳ, ଏବଂ ଫେରିଯାଅ।" ସର୍ପଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, କାଶ୍ୟପ ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ଧନ ଗ୍ରହଣ କରି, ସେଠାରୁ ପଛକୁ ଫେରିଗଲେ। ତାପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ତକ୍ଷକ ଚତୁରତାପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପାୟରେ ତୁମର ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ପିତା, ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ପାଳିତ ରାଜମହଳ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତକ୍ଷକ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ବିଷ ଅଗ୍ନିରେ ଦହିଦେଲେ। ଏହା ପରେ, ହେ ପୁରୁଶଶାର୍ଦୂଳ, ତୁମେ ବିଜୟ ଅଭିଷେକ ପାଇଲେ। ହେ ରାଜନ୍, ଏହି ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଯେପରି ଦେଖାଯାଇଥିଲା ଓ ଶୁଣାଯାଇଥିଲା, ଆମେ ତୁମକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୟାନକ ଭାବେ କହିଦେଲୁ। ରାଜାଙ୍କ ଏହି ବିପତ୍ତି ଶୁଣି, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ, ଏବେ ଋଷି ଉତଙ୍କଙ୍କ ପାଇଁ ଯଥୋଚିତ କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କର। ଏହି ସମୟରେ, ଶତ୍ରୁନାଶକ ରାଜା ଜନମେଜୟ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ। ସେ ପଚାରିଲେ, "ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା, ଯେଉଁଠି ବୃକ୍ଷ ଭସ୍ମ ହୋଇଗଲା, ଏହି ବିଶ୍ୱକୁ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ପକାଇଦେଲା, ଏହି କଥା କିଏ କହିଥିଲା?" "ଯେଉଁ ବୃକ୍ଷକୁ କାଶ୍ୟପ ପୁନଃଜୀବନ ଦେଇଥିଲେ, ତକ୍ଷକ ଦଂଶିଥିଲା, ନିଶ୍ଚୟ ମନ୍ତ୍ର ଶକ୍ତିରେ ବିଷ ନଶ୍ୱର ହୋଇଥିଲା, କାଶ୍ୟପଙ୍କୁ କିଛି କ୍ଷତି ହୁଏନା।" "ଦୁଷ୍ଟ ଚିତ୍ତ ତକ୍ଷକ ଭାବିଲେ, ଯଦି ମୁଁ ଦଂଶିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ରାଜାଙ୍କୁ ପୁନଃଜୀବିତ କରିଦିଏ, ତେବେ ତକ୍ଷକଙ୍କ ବିଷ ନିର୍ବଳ ମନାଯିବ।" "ମୁଁ କେମିତି ତାଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇପାରିବି, ଏହି ଅକ୍ଷର ଜଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ଏବଂ ଏହି ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କର କଥାବାର୍ତ୍ତା କିଏ ଦେଖିଲେ କିମ୍ବା ଶୁଣିଲେ?" "ଯେଉଁଠି ଏହି ସର୍ପ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମିଶିଥିଲେ, ସେଠି କିମ୍ବା କିଏ ଦେଖିଲେ, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ କିପରି ଘଟିଲା, ତୁମେ ଶୁଣ।" ଏକ ଲୋକ ଏକ ଶୁଖିଲା ଶାଖାଅଳି ବୃକ୍ଷରେ କାଠ କାଟିବାକୁ ଚଢ଼ିଥିଲେ। ସର୍ପ ବା ବ୍ରାହ୍ମଣ କେହି ଏହି ଲୋକକୁ ଦେଖିନଥିଲେ, ଏବଂ ବୃକ୍ଷ ସହିତ ସେ ମଧ୍ୟ ଭସ୍ମ ହୋଇଗଲେ। ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ କାଶ୍ୟପଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ବୃକ୍ଷ ପୁନଃ ଜୀବନ ଲାଗିଥିଲା, ଏବଂ ଏହି କଥା ଏକ ଲୋକ ଆସି ଆମକୁ କହିଥିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ତକ୍ଷକ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସଂପୃକ୍ତ ଘଟଣା ଯେପରି ଦେଖାଯାଇଥିଲା, ଶୁଣାଯାଇଥିଲା, ତୁମେ ଶୁଣିଛ; ଏବେ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ କର। ମନ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଜନମେଜୟ ଦୁଃଖରେ ବିଧୁର ହୋଇ, ହାତ ମୁହଁକୁ ଦେଇ ଚିନ୍ତାକୁ ଲଗିଲେ। ପଦ୍ମନୟନ ରାଜା ଦୀର୍ଘ ଓ ଉତ୍ତାପପୂର୍ଣ୍ଣ ଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି, ଅଂଶୁ ଝରେଇ କାନ୍ଦିଲେ। ପୃଥିବୀର ଏହି ଶାସକ, ଯନ୍ତ୍ରଣା ଓ ଦୁଃଖରେ ଅତିଭୂତ, କଷ୍ଟରେ ଅଂଶୁ ଝରେଇ, ଶାସ୍ତ୍ରାନୁସାରେ ଜଳ ସ୍ପର୍ଶ କରି, କହିଲେ। କିଛି ସମୟ ଚିନ୍ତା କରି, ନିଶ୍ଚିତ ମନସ୍କ ହୋଇ, ରାଜା କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ କହିଲେ: "ମୋ ପିତାଙ୍କ ଦୁଃଖଦ ଅନ୍ତର୍ଗତ କଥା ତୁମେ କହିଲ, ଏବେ ମୋ ନିଶ୍ଚୟ ଦୃଢ଼ ହୋଇଛି—ମୋ ଇଚ୍ଛା ଶୁଣ; ମୁଁ ଭାବୁଛି ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ତକ୍ଷକଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରତିକାର କରିବା ଦରକାର।" "ଯିଏ ମୋ ପିତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁର ଦାୟୀ, ଶୃଙ୍ଗିଙ୍କୁ ମାତ୍ର ଉପକରଣ କରି, ରାଜାଙ୍କୁ ଦହିଦେଲା, ତାହାକୁ ଏବେ ଦଣ୍ଡ ଦେବା ଦରକାର।" "ତକ୍ଷକ ତାଙ୍କର ଦୁଷ୍ଟ ମନସ୍କାମନାରୁ କାଶ୍ୟପଙ୍କୁ ଦୂରେଇଦେଲେ; ଯଦି ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆସିଥାନ୍ତି, ନିଶ୍ଚୟ ମୋ ପିତା ବଞ୍ଚିଥାନ୍ତେ।" "କାଶ୍ୟପଙ୍କ ଦୟା ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ପରାମର୍ଶରେ ରାଜା ବଞ୍ଚିଥିଲେ, ତକ୍ଷକଙ୍କ କ'ଣ କ୍ଷତି ହେଉଥିଲା?" "କିନ୍ତୁ ମୂଢ଼ତାବଶତଃ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ କାଶ୍ୟପଙ୍କୁ ଦୂରେଇଦେଲେ, ଯିଏ ଅପରାଜିତ ରାଜାଙ୍କୁ ଉଠେଇବାକୁ ଆସିଥିଲେ।" "ଏହି ତକ୍ଷକଙ୍କ ବଡ଼ ଅପରାଧ—ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଧନ ଦେଇ, ରାଜାଙ୍କୁ ପୁନଃଜୀବିତ ହେବାରୁ ବଞ୍ଚିଲେ।" "ଉତଙ୍କଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ, ମୋ ପାଇଁ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ, ମୁଁ ମୋ ପିତାଙ୍କ ପିଣ୍ଡଦାନ କରିବି।" ଏପରି କହି, ମହାତ୍ମା ରାଜା, ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ସହିତ, ସର୍ପସତ୍ର ବ୍ରତ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ତାପରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତଙ୍କ ପୁତ୍ର ତାଙ୍କର ପୁରୋହିତ ଓ ଋତ୍ବିଜମାନଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। ସେ, ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ, ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ କରିବା ପାଇଁ କହିଲେ, "ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ତକ୍ଷକ, ଯିଏ ମୋ ପିତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲା...