ଏହି ଘଟଣା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି, ଯେତେବେଳେ ମୁନିପୁତ୍ର, ଜ୍ଵଳମାନ ଏବଂ ବଡ଼ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଚେହେରା ଥିବା, ଯଦିଓ ସେ ଶିଶୁ, କିନ୍ତୁ ବୃଦ୍ଧଙ୍କ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, କ୍ରୋଧରେ ଭରି ଯାଇ ତୁମର ପିତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ। ସେ ତୁରନ୍ତ ଜଳ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ଶକ୍ତିରେ ଚମକିଉଠି, କ୍ରୋଧରେ ତୁମ ପିତାଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ଏହି ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ କହିଲେ— "ଯିଏ ମୋର ନିର୍ମଳ ଏବଂ ବୃଦ୍ଧ ପିତାଙ୍କ ଉପରେ ଏକ ମୃତ ସର୍ପ ରଖିଥିଲେ, ତାକୁ ତକ୍ଷକ ନାମକ କ୍ରୋଧିତ ନାଗ ତାଙ୍କର ଅଗ୍ନିଶକ୍ତିରେ ଭସ୍ମ କରିଦେବେ।" ସେ ଆଉ କହିଲେ— "ମୋର ଶାପର ପ୍ରଭାବରେ, ଦୁଷ୍ଟ ନାଗ ତକ୍ଷକ ସାତ ଦିନ ପରେ ତୁମ ପିତାଙ୍କୁ ମୋର ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି ଦେଖାଇ ଦେବ।" ଏହିପରେ, ସେ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ଦେଖି ନିଜ ଦିଆ ଶାପ ବିଷୟରେ ଖବର ଦେଲେ। ଏହି ମୁନି, ତୁମ ପିତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ଗୌରମୁଖ ନାମକ ଗୁଣବତୀ ଏବଂ ଧର୍ମିକ ଲୋକଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ। ଗୌରମୁଖ ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତରେ ରହି ରାଜାଙ୍କୁ ସବୁ ଘଟଣା ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ କହିଲେ— "ମୋର ପୁତ୍ର ତୁମକୁ ଶାପ ଦେଇଛି, ରାଜା, ସତର୍କ ରହିବା।" ସେ କହିଲେ— "ତକ୍ଷକ ତୁମକୁ ତାଙ୍କ ଅଗ୍ନିଶକ୍ତିରେ ଭସ୍ମ କରିଦେବେ।" ଏହି ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି ତୁମର ପିତା ଜନମେଜୟ ଭୟଭୀତ ଏବଂ ତକ୍ଷକ ପ୍ରତି ସତର୍କ ହେଲେ। ସାତ ଦିନ ପରେ, ଏକ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି କାଶ୍ୟପ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଲେ। ସେ ସମୟରେ, ନାଗରାଜ ତକ୍ଷକ କାଶ୍ୟପଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ତକ୍ଷକ ତୁରନ୍ତ କାଶ୍ୟପଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ— "ତୁମେ କେଉଁଠି ଯାଉଛ, କ'ଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?" କାଶ୍ୟପ ଉତ୍ତର ଦେଲେ— "ଯେଉଁଠି କୁରୁମହାରାଜ ପରିକ୍ଷିତକୁ ତକ୍ଷକ ଆଜି ଭସ୍ମ କରିବେ, ମୁଁ ସେଠାକୁ ଯାଉଛି।" ସେ କହିଲେ— "ମୁଁ ତୁରନ୍ତ ଯାଇ ରାଜାଙ୍କ ଜ୍ୱର ହଟାଇବି; ମୁଁ ଥିଲେ, ସର୍ପ ତାଙ୍କୁ କିଛି କରିପାରିବେନି।" ତକ୍ଷକ ପଛୁ କହିଲେ— "ମୁଁ ଦଂଶିବା ପରେ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ପୁନଃଜୀବିତ କିଏ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ମୁଁ ତକ୍ଷକ, ମୋର ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି ଦେଖ।" ଏପରେ, ତକ୍ଷକ ସେଠାରେ ଏକ ଗଛକୁ ଦଂଶିଲେ। ସର୍ପ ଦଂଶିବା ସହିତ, ଗଛ ତୁରନ୍ତ ଭସ୍ମ ହେଇଗଲା; ତାପରେ, କାଶ୍ୟପ ଏହି ଗଛକୁ ପୁନଃଜୀବନ ଦେଲେ। ତକ୍ଷକ ତାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରି କହିଲେ— "ତୁମର ଇଚ୍ଛା କ'ଣ?" କାଶ୍ୟପ ଉତ୍ତର ଦେଲେ— "ମୁଁ ଧନ ଚାହିଁ ରାଜାଙ୍କୁ ଯାଉଛି।" ତକ୍ଷକ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ— "ତୁମେ ରାଜାଙ୍କୁ ଯେତେ ଧନ ଚାହିଁଛ, ମୋଠୁ ତାହାରୁ ଅଧିକ ନିଅ ଏବଂ ପଛୁ ଯିବ।" ତକ୍ଷକଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, କାଶ୍ୟପ ଚାହିଁଥିବା ଧନ ଗ୍ରହଣ କରି ପଛୁ ଚାଲିଗଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚାଲିଗଲା ପରେ, ତକ୍ଷକ ଚତୁର୍ୟ ଉପାୟରେ ତୁମ ପିତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଲୁଚି ଚାଲିଗଲେ। ରାଜା ନିଜ ପାଳିସରେ ସୁରକ୍ଷିତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତକ୍ଷକ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ବିଷର ଅଗ୍ନିରେ ଭସ୍ମ କରିଦେଲେ। ଏହା ପରେ, ତୁମେ, ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବିଜୟ ପାଇଁ ଅଭିଷିକ୍ତ ହେଲେ। ଏହି ଘଟଣା, ଯେପରି ଦେଖିବା ଏବଂ ଶୁଣିବା ମିଳିଛି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଆମେ ତୁମକୁ କହିଛୁ। ଏହି ରାଜାଙ୍କ ପରାଜୟ ଶୁଣି, ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବେ ଉତଙ୍କ ମୁନି ପାଇଁ ଯାହା ଉଚିତ, ତାହା କର। ଏହି ସମୟରେ, ରାଜା ଜନମେଜୟ, ଶତ୍ରୁଦଳନ, ନିଜ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେଙ୍କୁ ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଲେ। ପରେ, କେଉଁ ଲୋକ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା—ଗଛ ଭସ୍ମ ହେବା ଏବଂ କାଶ୍ୟପ ତାହାକୁ ପୁନଃଜୀବନ ଦେବା—ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ? ସେ ଗଛ, ଯାହାକୁ କାଶ୍ୟପ ତକ୍ଷକ ଦଂଶିବା ପରେ ପୁନଃଜୀବନ ଦେଲେ, ନିଶ୍ଚୟ, ମନ୍ତ୍ର ଶକ୍ତିରେ ବିଷ ନଷ୍ଟ ହେଲା, କାଶ୍ୟପ ପାଖରେ କିଛି ନଷ୍ଟ ହୁଏନି। ଦୁଷ୍ଟ ମନସ୍କ ତକ୍ଷକ ଚିନ୍ତା କଲେ— "ଯଦି ମୁଁ ଦଂଶିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ରାଜାକୁ ପୁନଃଜୀବିତ କରିଦେବେ, ତେବେ ମୋର ଏକତ୍ରିତ ବିଷ ମହାନ ଲୋକରେ ଉପହାସର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହେବ।" ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉପରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ। "କିଛି ଉପାୟରେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେବି; କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଜଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ଏକାନ୍ତ ଜଙ୍ଗଲରେ କ'ଣ ଘଟିଥିଲା?" "ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିବା କିଏ ତକ୍ଷକ ଏବଂ କାଶ୍ୟପଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆଲୋଚନା ଶୁଣିଥିଲେ କିମ୍ବା ଦେଖିଥିଲେ? ଏହା ଶୁଣି, ମୁଁ ସର୍ପମାନଙ୍କ ନିଶ୍ଚୟ ବିନାଶ ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କରିବି।" "ରାଜା, ଏହା କିପରି ଆମକୁ ପୂର୍ବରୁ କହିଯାଇଥିଲା, ତକ୍ଷକ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମିଳନ ରାସ୍ତାରେ କିପରି ଘଟିଥିଲା, ଶୁଣ।" ଏକ ଲୋକ ଏହି ଉପୁକୁ ଶୁଖି ଗଛ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଜଳାଉଥିବା କାଠ ଖୋଜୁଥିଲେ। ତକ୍ଷକ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦୁଇଜଣେ ଏହି ଲୋକକୁ ଗଛରେ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହିତ ଗଛ ଭସ୍ମ ହେଇଗଲା। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ଗଛ ପୁନଃଜୀବନ ହେଲା; ଏହିପରି, ଏକ ଲୋକ ଆସି ଆମକୁ ଏହି ଘଟଣା ବିଷୟରେ ଜଣାଇଥିଲେ। ତକ୍ଷକ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମ୍ପର୍କରେ ଯାହା ଘଟିଥିଲା, ଦେଖି ଏବଂ ଶୁଣି ଯାଇଥିଲା, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୁମକୁ କହିଦେଲି; ଏହି ଶୁଣି, ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବେ ଉଚିତ କାମ କର। ମନ୍ତ୍ରୀମାନେଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ରାଜା ଜନମେଜୟ ଦୁଃଖରେ ବିପର୍ୟସ୍ତ ହେଲେ, ନିଜ ହାତ ମୁହଁରେ ଦବାଇଲେ। ପଦ୍ମନୟନ ରାଜା ଅନେକ ବଡ଼, ଉତ୍ତପ୍ତ ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି, କାନ୍ଦି ନିଜ ଚକୁରୁ ଅଶ୍ରୁ ଝାଡ଼ିଲେ। ଭୂପତି ଦୁଃଖ ଏବଂ ବେଦନାରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ, ଅଶ୍ରୁ ଦୁର୍ବଳତାରେ ଝାଡ଼ିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ଏବଂ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଜଳ ସ୍ପର୍ଶ କରି କହିଲେ। ସେ କିଛି ସମୟ ଚିନ୍ତା କରି, ନିଶ୍ଚୟ କରି, କ୍ରୋଧରେ ଭରି ଯାଇ ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେଙ୍କୁ ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଲେ।