ସେଇ ସମୟରେ, ଏକ ଶିଶୁ ଥିବାବେଳେ ମଧ୍ୟ ସେ ଅପାର ଧୀର୍ଘଦୃଷ୍ଟି ଏବଂ ଅସୀମ ବୁଦ୍ଧି ସହିତ ନାଗ ରାଜାର ଗୃହରେ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ଅବସ୍ଥାନ କରୁଥିଲେ । ଯେଉଁଠି ସେ ବଡ଼ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ନାଗମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉଥିଲେ, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ମହାଦେବଙ୍କ ଭଳି ଉଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ । ଏହି ସମୟରେ ରାଜା ଜନମେଜୟ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ମୋ ପିତାଙ୍କର ସ୍ୱର୍ଗାରୋହଣ ବିଷୟରେ ଆଉଥରେ ସଂକ୍ଷେପ ଓ ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ କୁହ।" ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି କହାଯାଉଛି, ଏହିପରି ଭାବରେ ରାଜା ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ପରିକ୍ଷିତଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ କିପରି ଘଟିଥିଲା ତାହା ଏକାଗ୍ର ଭାବେ କହିଲେ । "ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଜାଣିଛ, ମୋ ପିତାଙ୍କ ସହ କଣ ଘଟିଥିଲା, ସେ ମହାନ୍ୟ ପରିକ୍ଷିତ କିପରି ସମୟରେ ତାଙ୍କର ଅନ୍ତିମ ଦିନ ଦେଖିଥିଲେ ।" ରାଜା କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ମୋ ପିତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଣିଛି, ଏବଂ ଏହା ଅନୁସାରେ ମୁଁ ସତ୍ୟପଥରେ ଚାଲିବି, କେବେ ବିପରୀତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବି ନାହିଁ ।" ତାପରେ ସେ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ପରେ, ସମସ୍ତ ବିଦ୍ୱାନ୍ ଏବଂ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଏପରି କହିଲେ, "ହେ ରାଜନ୍, ତୁମେ ଯେଉଁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛ, ତୁମ ମହାନ୍ ପିତାଙ୍କର ଚରିତ୍ର ଓ ତାଙ୍କର ଅନ୍ତିମ ଦିନ କିପରି ଘଟିଲା, ଶୁଣ ।" "ତୁମ ପିତା ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ମହାନ୍ ଆତ୍ମା ଓ ଜନସମୂହର ରକ୍ଷକ ଥିଲେ । ସେ କିପରି ଏଠାରେ ଜୀବନ ବ୍ୟତୀତ କଲେ, ତାହା ଶୁଣ । ସେ ଚାରିଟି ଵର୍ଣ୍ଣକୁ ତାଙ୍କ ନିଜନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ନିୟୋଜିତ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଧର୍ମକୁ ଦେହ ଭଳି ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ । ସେ ଅପୂର୍ବ ପରାକ୍ରମଶାଳୀ ଓ ଭୂମିର ରକ୍ଷକ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର କୌଣସି ଶତ୍ରୁ ନଥିଲେ, କୌଣସି ଦ୍ୱେଷ ନଥିଲା । ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ସମଭାବରେ ଦେଖୁଥିଲେ, ପ୍ରଜାପତି ଭଳି ନିର୍ପେକ୍ଷ ଥିଲେ । ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଓ ଶୂଦ୍ରମାନେ ନିଜ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ଥିଲେ । ତାଙ୍କ ଶାସନରେ ସମସ୍ତେ ଶାନ୍ତି ଓ ଶୁଭଚିନ୍ତକ ଥିଲେ, ବିଧବା, ଅସହାୟ, ଦୁଃଖିତ ଓ ଦରିଦ୍ରମାନେ ତାଙ୍କର ଦୟା ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ । ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସେ ସୋମଦେବ ଭଳି ରୂପବାନ୍, ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସତ୍ୟବାଦୀ ଓ ଦୃଢ଼ ପରାକ୍ରମୀ ଥିଲେ । ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ସେ ଶରଦ୍ୱତଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ଥିଲେ, ତୁମ ପିତା ଜନମେଜୟ ମଧ୍ୟ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଥିଲେ । ସେ ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଥିଲେ, କୁରୁବଂଶ ନଶ୍ଟ ହେବା ପରେ ଉତ୍ତରାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ସନ୍ତାନ ଦେଇଥିଲେ । ତାଙ୍କଠାରୁ ପରିକ୍ଷିତ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁତ୍ର, ରାଜଧର୍ମରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ । ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିୟମିତ, ଧୃଢ଼, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଅତି ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଷଡ୍ରିପୁ ଉପରେ ବିଜୟୀ ଥିଲେ, ରାଜନୀତି ଜ୍ଞାନରେ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ । ତୁମ ପିତା ସିଂଠିଏ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କଲେ, ତାପରେ ନିଜ ନିୟତ ଅନ୍ତକାଳରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦେଇ ଚାଲିଗଲେ । ତାପରେ ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ, ତୁମେ ଧର୍ମର ପଥ ଅନୁସରିଲେ; ଏହି କୁରୁବଂଶର ରାଜ୍ୟ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମ ହସ୍ତରେ ଆସିଲା । ତୁମେ ଶିଶୁ ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ରାଜ୍ୟାଭିଷିକ୍ତ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ରକ୍ଷକ ହେଲେ । ଏହି ବଂଶରେ କେବେ ଏମିତି କୌଣସି ରାଜା ହୋଇନାହାନ୍ତି, ଯିଏ ପ୍ରଜାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ନଥିଲେ, ବିଶେଷ ଭାବେ ଆମ ପୂର୍ବଜମାନେ ଯେପରି ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ । "ତେବେ ଏମିତି ମହାନ୍ ପିତା କିପରି ଅନ୍ତିମ ଦିନ ଦେଖିଲେ? ସତ୍ୟ ଏବଂ ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ ମୋତେ କୁହ, ମୁଁ ତାହା ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ ।" ତାପରେ ରାଜାଙ୍କ ଆବେଗ ଦେଖି, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ତାଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ଏବଂ ପ୍ରସନ୍ନତାକୁ ଚାହିଁ, ଯେପରି ଘଟିଥିଲା ସେପରି କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ । "ହେ ରାଜନ୍, ତୁମ ପିତା ଭୂମିର ରକ୍ଷକ ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲେ, ସେ ସଦା ଶିକାରରେ ମନ ରଖୁଥିଲେ । ପୂର୍ବରୁ ପାଣ୍ଡୁ ଯେପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ଥିଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ରାଜକାର୍ଯ୍ୟ ଆମ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲେ, ସେପରି ତୁମ ପିତା ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କରୁଥିଲେ । ଏକ ଦିନ ଶିକାରକୁ ଯାଇ, ସେ ଏକ ମୃଗକୁ ପଖା ଧନୁର ତୀରରେ ଘାୟଲ କଲେ; ତା’ପରେ ଦୃତ ଚଳନରେ ସେ ମୃଗକୁ ଗଭୀର ଜଙ୍ଗଲରେ ଧାଡ଼ିଲେ । ପଦେ ପଦେ ତଳୱାର, ଧନୁଷ ଓ ତୀର ନେଇ ସେ ଜଙ୍ଗଲରେ ହାଟିଲେ, କିନ୍ତୁ ମୃଗକୁ ଖୋଜିପାରିଲେ ନାହିଁ । ବୟସ ହୋଇ, ଷଷ୍ଟି ବର୍ଷର, ଦୁର୍ବଳ ଓ ଭୋକା ଅବସ୍ଥାରେ ସେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ । ରାଜା ସେ ମୌନବ୍ରତୀ ଋଷିଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଋଷି କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ । ଭୋକ ଓ କ୍ଲାନ୍ତିରେ ଭୂଗି, ରାଜା ଦେଖିଲେ ଯେ ଋଷି ନିର୍ମଳ ମନେ ନିରବ ଦେହରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ରାଜାଙ୍କ ମନେ ଅକ୍ସମାତ୍ କ୍ରୋଧ ଆସିଗଲା । ସେ ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ ଯେ ଋଷି ମୌନବ୍ରତ ରଖିଛନ୍ତି; ରାଗରେ ତୁମ ପିତା ତାଙ୍କୁ ଅପମାନ କଲେ । ଧନୁଷ ର ତୀର ଦ୍ୱାରା ଏକ ମୃତ ସାପକୁ ଉଠାଇ ତାହା ତାଙ୍କ ଶୁଦ୍ଧ ମନ୍ତି ରୁଷିଙ୍କ ଶିର ଉପରେ ରଖିଦେଲେ । ସେ ଜ୍ଞାନୀ ଋଷି କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ, ତାଙ୍କୁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଠିକ୍ କି ଭୁଲ କିଛି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ନାହିଁ; ସେ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ସାପକୁ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କରି ରହିଲେ । ତା’ପରେ ରାଜା ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରି ନିଜ ସହରକୁ ପଛକୁ ଫେରିଲେ । ସେ ଋଷିଙ୍କ ଏକ ପୁତ୍ର ଥିଲେ, ନାମ ଥିଲା ଶୃଙ୍ଗୀ, ଯିଏ ମହାନ୍ ବିରାଟ୍, ଅସୀମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧୀ । ଋଷି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ପରେ, ତାଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ଶୃଙ୍ଗୀ ଏହି ଘଟଣା ବିଷୟରେ ଶୁଣିଲେ । ଦୀର୍ଘଦିନ ପୂର୍ବରୁ ତୁମ ପିତାଙ୍କୁ ତୁମ ବନ୍ଧୁଙ୍କ ପିତା ଅପମାନ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁ ସମୟରେ ସେ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅବସ୍ଥାରେ ମୃତ ସାପ ଶିର ଉପରେ ଧରି ରହିଥିଲେ । ସେ ଋଷି ଦୋଷ ନଥିଲେ, ଏହି ମୃତ ସାପ ତାଙ୍କ ଶିର ଉପରେ ଥିଲା, ସେ ମହା ତପସ୍ବୀ, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ।