ସେ ସମୟରେ, ଜରତ୍କାରୁ ନାମକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନାରୀ, ଯାହାଙ୍କର ମୁହଁ ଶୁଷ୍କ, ଚକ୍ଷୁ ଜଳାଞ୍ଜଳିରେ ଭରିଥିଲା, ହାତ ଯୋଡି ଭୟଭୀତ ଓ ଦୁଃଖିତ ହୃଦୟରେ କଥା କହିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ତାଙ୍କର ବାମ ଜଂଘା କମ୍ପିଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ନିଜକୁ ସ୍ଥିର କରି କହିଲେ, "ଧର୍ମ ଜ୍ଞାତା, ମୁଁ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଥିଲି, ଆପଣ ମୋତେ ଛାଡ଼ିଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ମୁଁ ସଦା ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହିଛି, ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଓ କ୍ଷେମକାମନାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ରହିଛି। ମୋତେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଇଥିବାର କାରଣ ମଧ୍ୟ ଏହି ଥିଲା।" "ଯଦି ମୁଁ ଏହି ଅଭାଗିଣୀ, ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିଲି ନାହିଁ, ତେବେ ମୋ ଭାଇ ଭାସୁକି କ'ଣ କହିବେ? ଆମ ମାଆଙ୍କର ଶାପରେ ପୀଡିତ ଆମ ପରିବାରରେ ମୋ ଅସଫଳତା କ'ଣ ଅର୍ଥ। ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଭିଷ୍ଟ ସନ୍ତାନ ଏଯାଁ ଯାଏଁ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇନାହିଁ। ଯଦି ମୋତେ ଆପଣଙ୍କର ଦ୍ୱାରା ପୁଅ ମିଳିଥାନ୍ତା, ତେବେ ମୋ ପରିବାରର ମଙ୍ଗଳ ହେଇଥାନ୍ତା। ଏହି ସଂଯୋଗ ମୋ ପାଇଁ ନିର୍ଥକ ନ ହେଉ, ପରିବାରର କ୍ଷେମକାମନାରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରେ। ଏହି ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଗର୍ଭ ମୋ ଶରୀରରେ ଦେଇ ଆପଣ କିପରି ମୋତେ ଛାଡ଼ି ସର୍ପମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି?" ଏପରି ଦୁଃଖରେ ଭରିଆ କଥା ଶୁଣି, ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ମହାତ୍ମା ତପସ୍ବୀ ଜରତ୍କାରୁ କହିଲେ, "ଯଦି ତୁମ କଥା ଉଚିତ୍ ଓ ଯଥାଯଥ, ଓ ଜରତ୍କାରୁ, ତୁମ ଗର୍ଭରେ ନିଶ୍ଚୟ ଏକ ଅଗ୍ନିସମ୍ ତେଜସ୍ବୀ ପୁଅ ଅଛି, ସେ ପୁଣ୍ୟଶୀଳୀ, ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ନିପୁଣ ହେବ।" ଏହିପରି କହି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ମହାତ୍ମା ଜରତ୍କାରୁ ପୁନି ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟାକୁ ଯାଇପାରିଲେ। ସ୍ୱାମୀ ଚାଲିଯିବା ସହିତ, ଜରତ୍କାରୁ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଭାସୁକିଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଯଥାଯଥ ଭାବେ କହିଦେଲେ। ଏହି ଦୁଃଖଦ ଖବର ଶୁଣି, ସର୍ପମୁକୁଟି ଭାସୁକି ଅଧିକ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଭଉଣୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଭଉଣୀ, କ'ଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ଏବଂ କାହିଁକି ଦେଇଥିଲୁ, ତୁମେ ଜାଣ। ଯଦି ଏହା ସର୍ପମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ତେବେ ତୁମ ପୁଅ ଏହି କାମ ପାଇଁ ହେଉ। ସେ ଅତିଶୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବେ ଏବଂ ନିଶ୍ଚୟ ନାଗଯଜ୍ଞରୁ ଆମକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବେ, ଏହି ଅଗ୍ରଜ ଦେବତାମାନେ ପୂର୍ବରୁ କହିଥିଲେ।" "ଭାଗ୍ୟବତୀ, ତୁମ ଗର୍ଭରେ ଏହି ମହାତ୍ମା ତପସ୍ବୀଙ୍କ ପୁଅ ଅଛି ତୋ? ମୁଁ ଚାହେଁ ନାହିଁ ଯେ ସେ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ପ୍ରୟାସ ନିର୍ଥକ ହେଉ। ଏହି ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଏହା ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିବାରୁ ପଚାରିଲି। ତୁମ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ତପସ୍ୟା ଓ କଠିନ ସ୍ୱଭାବ ଜାଣି, ମୁଁ କେବେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିବି ନାହିଁ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ମୋତେ ଶାପ ଦେଇଦେଇପାରନ୍ତି। ତୁମେ ସବୁ କଥା କହ, ମୋ ହୃଦୟର ଦୀର୍ଘଦିନର ଦୁଃଖ ଦୂର କର।" ଏପରି ଭାବେ ଭାସୁକିଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, ଜରତ୍କାରୁ ସଂତ୍ୱନା ଦେଇ କହିଲେ, "ମୁଁ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ପୁଅ ପାଇଁ ପଚାରିଥିଲି, ସେ କହିଲେ 'ଅଛି' ଏବଂ ତାପରେ ଚାଲିଗଲେ। ସେ କେବେ ମିଥ୍ୟା କହିନଥିଲେ, ଯାହା କହିଛନ୍ତି ନିଶ୍ଚୟ ସମୟରେ ପୂରଣ କରିବେ। ଏହି ବିଷୟରେ ତୁମେ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଏକ ତେଜସ୍ବୀ ପୁଅ ଜନ୍ମନେବ। ଏହିପରି କହି, ମୋ ସ୍ୱାମୀ ଚାଲିଗଲେ, ଭାଇ, ତେଣୁ ତୁମ ହୃଦୟର ଦୁଃଖ ଦୂର କର।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସର୍ପରାଜା ଭାସୁକି ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ଭଉଣୀଙ୍କ କଥା ଗ୍ରହଣ କରି, "ତଥା ହେଉ" ବୋଲି କହିଲେ। ସେ ଭଉଣୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ, ଉପହାର ଓ ସନ୍ମାନ ଦେଇ ପୂଜା କଲେ। ଏହିଠାରେ ଗର୍ଭସ୍ଥ ଶିଶୁ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷରେ ବଢ଼ୁଥିବା ପରି ତେଜ ଓ ଶକ୍ତିରେ ବଢ଼ିଲା। ସମୟ ଅନୁସାରେ ସର୍ପରାଜାଙ୍କ ଭଉଣୀ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସମାନ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯିଏ ପିତା ଓ ମାତାଙ୍କ ଭୟ ଦୂର କଲା। ସେ ସର୍ପରାଜାଙ୍କ ଗୃହରେ ବଢ଼ିଲେ, ଚ୍ୟବନ ମୁନିଙ୍କ ପାଖରୁ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗ ଶିଖିଲେ। ଶିଶୁ ଅବସ୍ଥାରୁ ଏହି ପୁଅ ବ୍ରତ ଓ ଶିଳ୍ପରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଧର୍ମ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଗୁଣରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ହେଲେ। ସେ ଜଗତରେ 'ଅସ୍ତିକ' ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ, କାରଣ ତାଙ୍କ ପିତା ଗର୍ଭସ୍ଥ ଅବସ୍ଥାରେ 'ଅଛି' ବୋଲି କହିଥିଲେ। ଶିଶୁ ଅବସ୍ଥାରୁ ସେ ସର୍ପରାଜାଙ୍କ ଗୃହରେ ରହି, ଅସୀମ ବୁଦ୍ଧି ଓ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଲେ। ବଢ଼ିବା ସହିତ ସମସ୍ତ ସର୍ପମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶିବଙ୍କ ପରି ଚମକିଲେ। ଏହି ଦିଗରେ, ରାଜା ଜନମେଜୟ ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ମୋ ବାପାଙ୍କ ଶ୍ୱର୍ଗାରୋହଣ ବିଷୟରେ ସବୁ ଥିକ୍ ଭାବେ କହ, ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ କିପରି ଘଟିଲା?" ଏପରି ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନ କିପରି ହେଲା ଓ ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ପରିକ୍ଷିତଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ କିପରି ଘଟିଲା, ତାହା ମୁଁ କହିବି। "ମୋ ବାପାଙ୍କ ସହ କ'ଣ ଘଟିଲା, ସେ କିପରି ଅନ୍ତିମ ସମୟରେ ପ୍ରୟାଣ କଲେ, ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଜାଣ। ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଣି ମୁଁ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହିବି।" ଏହିପରି ମହାତ୍ମା ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନ ପରେ, ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ରୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ମହାରାଜ, ଆପଣଙ୍କ ପିତା ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ମହାତ୍ମା ଓ ପ୍ରଜାରକ୍ଷକ ଥିଲେ। ସେ ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣକୁ ନିଜ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ନିୟୋଜିତ କରି, ଧର୍ମକୁ ସ୍ୱୟଂ ଦେହ ଭାବେ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ।