ସେଠାରେ ରାଜାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା ପାଇଁ ଚାରିପାଖରେ ଅନେକ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଯାଇଥିଲା । ଚିକିତ୍ସକ ଓ ଔଷଧ ଆଣାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ମନ୍ତ୍ରପାଠରେ ପାରଙ୍ଗତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ନିଯୁକ୍ତ ହୋଇଥିଲେ । ରାଜା ସେଠି ରହି ସମସ୍ତ ରାଜକାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଚାରିପାଖରେ ରକ୍ଷା ହେଉଥିଲେ । ସେ ଏପରି ଦୃଢ଼ ରକ୍ଷା ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ ଯେ, ରାତିରେ ଚଳିଥିବା ପବନ ମଧ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବାକୁ ଦିଆଯାଏନଥିଲା । ଏଭଳି ରକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା ମଧ୍ୟରେ ସପ୍ତମ ଦିନରେ ମହାମୁନି କଶ୍ୟପ ରାଜାଙ୍କ ଚିକିତ୍ସା ପାଇଁ ଆସିଲେ । ସେ ଶୁଣିଥିଲେ ଯେ ନାଗମହାରାଜ ତକ୍ଷକ ରାଜାଙ୍କୁ ଯମଲୋକକୁ ପଠାଇପାରିବେ ନାହିଁ । କଶ୍ୟପ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ମୁଁ ଏହି ସର୍ପଦଷ୍ଟ ରାଜାଙ୍କୁ ଜ୍ୱରମୁକ୍ତ କରିବି; ଏହିପରି କରି ମୋର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଓ ଧର୍ମ ଦୁହିଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ ।” ଏହି ଅଭିପ୍ରାୟରେ ଯାଉଥିବା କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ତକ୍ଷକ ମାର୍ଗରେ ଦେଖିଲେ । ସେ ସେଠାରେ ବୃଦ୍ଧ ବେଶରେ ଗମନ କରୁଥିବା କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ମୁନିବର, କେଉଁଥିରେ ଏଭଳି ଦ୍ରୁତ ଚାଲିଅଛନ୍ତି? କ’ଣ କାମ ପାଇଁ ଯାଉଛନ୍ତି?” କଶ୍ୟପ କହିଲେ, “ତକ୍ଷକ, ତୁମେ ତୁମର ତେଜରେ କୁରୁବଂଶଜ ପରିକ୍ଷିତ୍ ରାଜାଙ୍କୁ ଦହିଦେବା; ମୁଁ ଏହି ସର୍ପଦଷ୍ଟ ପାଣ୍ଡବ ରାଜାଙ୍କୁ ଜ୍ୱରମୁକ୍ତ କରିବାକୁ ଯାଉଛି । ମୁଁ ବିଶ୍ୱପୂଜିତ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବିଷବିଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ; ମୋ ଗୁରୁଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ମୁଁ ବିଷ ନାଶ କରିବାରେ ଦକ୍ଷ ।” ତକ୍ଷକ କହିଲେ, “ମୁଁ ତକ୍ଷକ, ଏହି ରାଜାଙ୍କୁ ଦହିଦେବି; ତୁମେ ଫେରିଯାଅ, ମୋ ଦଂଶକୁ ନିବାରଣ କରିପାରିବେ ନାହିଁ ।” କଶ୍ୟପ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ, “ମୋ ଜ୍ଞାନଶକ୍ତିରେ ମୁଁ ଏହି ଦଂଶିତ ରାଜାଙ୍କୁ ଜ୍ୱରମୁକ୍ତ କରିବି ।” ତେବେ ତକ୍ଷକ କହିଲେ, “ଯଦି ଏଠି ମୋ ଦଂଶିତ କିଛିକୁ ଚିକିତ୍ସା କରିପାରିବ, ତେବେ ଏହି ବଟବୃକ୍ଷକୁ ପୁନଃଜୀବିତ କର; ମୁଁ ଏହି ବଟକୁ ଦଂଶିବି, ତୁମେ ତୁମ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ରଶକ୍ତି ଦେଖାଅ ।” କଶ୍ୟପ କହିଲେ, “ଯଦି ତୁମେ ଚାହ, ସର୍ପ, ବଟକୁ ଦଂଶ; ମୁଁ ତୁମ ଦଂଶିତ ବଟକୁ ପୁନଃଜୀବିତ କରିଦେଉଛି ।” ତେଣୁ ତକ୍ଷକ ବଟବୃକ୍ଷକୁ ଦଂଶିଲେ । ବିଷରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇ ବଟବୃକ୍ଷ ଚାରିପାଖରେ ଜ୍ୱାଳାରେ ଦହିଯିବାକୁ ଲାଗିଲା । ବଟବୃକ୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଖାକ ହେବା ପରେ, ତକ୍ଷକ କହିଲେ, “ଏବେ ଚେଷ୍ଟା କର, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ବଟକୁ ପୁନଃଜୀବିତ କର ।” ତେବେ କଶ୍ୟପ ଏହି ଖାକ ଉଠାଇ, କହିଲେ, “ତୁମେ ଏହି ବଟ ଉପରେ ଆଜି ମୋ ଜ୍ଞାନଶକ୍ତି ଦେଖ; ମୁଁ ଏହିକୁ ପୁନଃଜୀବନ ଦେଉଛି, ସର୍ପ ।” ପରେ, ମହାମୁନି କଶ୍ୟପ ତାଙ୍କ ଜ୍ଞାନଶକ୍ତିରେ ଏହି ଖାକ ଥିବା ବଟକୁ ପୁନଃଜୀବିତ କରିଦେଲେ । ପ୍ରଥମେ ଚାରା ଉଠିଲା, ତାପରେ ଦୁଇଟି ପତ୍ର, ପରେ ଏକ ଶାଖା, ପତ୍ରପୂର୍ଣ୍ଣ ଡାଳି, ଏବଂ ପୁଣି ଏକ ବିସ୍ତାରିତ ବଟବୃକ୍ଷ ଜନ୍ମ ନେଲା । ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ତକ୍ଷକ କହିଲେ, “ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହା ତୁମର ଅତି ଚମତ୍କାର ଶକ୍ତି । ଯଦି ତୁମେ ମୋ ବିଷ ବା ମୋ ପରି କାହାରି ବିଷକୁ ନିବାରଣ କରିପାର, ତେବେ ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ କାହିଁକି ଯାଉଛ ? ଯେଉଁ ଫଳ ତୁମେ ସେଠାରୁ ଆଶା କରୁଛ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଇଦେବି । ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶାପରେ ଅତି ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି, ତେଣୁ ତୁମ ଚେଷ୍ଟା ସଫଳ ହେବା ସମ୍ଭାବନା କମ୍ । ତେବେ ତୁମର ବିଶ୍ୱପ୍ରସିଦ୍ଧ ଯଶ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ତମିତ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ପରି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଯିବ ।” କଶ୍ୟପ କହିଲେ, “ମୁଁ ଧନପାଇଁ ଯାଉଛି; ତୁମେ ମୋ ଅଂଶ ଦିଅ, ମୁଁ ଫେରିଯିବି ।” ତକ୍ଷକ କହିଲେ, “ତୁମେ ଯେତେ ଧନ ଚାହଁ, ମୁଁ ତାଠାରୁ ବେଶି ଦେଇଦେବି; ତୁମେ ଫେରିଯାଅ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ।” ତକ୍ଷକଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, କଶ୍ୟପ ରାଜାଙ୍କ ଅବସ୍ଥା ବିଚାର କଲେ । ତାଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନରେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ପାଣ୍ଡବ ରାଜାଙ୍କ ଆୟୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କମ୍ ଅଛି । ତେଣୁ ଆବଶ୍ୟକ ଧନ ଗ୍ରହଣ କରି, ସେଠାରୁ ଫେରିଗଲେ । ଏହିପରେ ତକ୍ଷକ ତ୍ରୁଟିହୀନ ତ୍ୱରାରେ ନାଗସାହ୍ୱୟ ନାମକ ନଗରକୁ ଚାଲିଗଲେ । ସେଉଁଠାରେ ଶୁଣିଲେ ଯେ, ଭୂପତି ପରିକ୍ଷିତ୍ ଦେବମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବିଷନିବାରଣରେ ସୁରକ୍ଷିତ ଅଛନ୍ତି । ତେଣୁ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ମୁଁ କେମିତି ତାଙ୍କୁ ଠକିବି?” ଏହି ଭାବରେ ତକ୍ଷକ ଏକ ତପସ୍ବୀ ବେଶ ଧାରଣ କରି ସର୍ପମାନଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ । ତକ୍ଷକ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ, “ତମେ ସମସ୍ତେ ଭୟ ଛାଡ଼ି, ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଅ, ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କର ।” ସର୍ପମାନେ ତକ୍ଷକଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ । ସେମାନେ ଦର୍ଭା, ପାଣି ଓ ଫଳ ନେଇ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଲେ, ଏବଂ ପରିକ୍ଷିତ୍ ରାଜା ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ । ପରେ, ସେମାନେ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁଯାୟୀ ଚାଲିଗଲେ ।