କଥା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଏକ ଦୁର୍ବଳ ରାଜା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ଯିଏ ତାଙ୍କର ପୁଅ ଦୁର୍ୟୋଧନ, କାର୍ଣ୍ଣ, ଓ ଶକୁନିଙ୍କର ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱେଷ ଓ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱର ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରେ ବିରୋଧ ଦେଖୁଛନ୍ତି। ସେ ଭିଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ, ଶାରଦ୍ବତ, ଓ କୃପାଙ୍କୁ ଅଣଦେଖା କରିଛନ୍ତି। ପାଣ୍ଡବଙ୍କର ବିଜୟର ସମୟରେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଏହି ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ଦୁର୍ୟୋଧନ, କାର୍ଣ୍ଣ, ଓ ଶକୁନିଙ୍କର ମନୋଭାବକୁ ଜାଣିଛନ୍ତି। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଦୀର୍ଘ ଚିନ୍ତନର ପରେ ସଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ଗଳ୍ପ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି, "ସଞ୍ଜୟ, ମୋର କଥା ସୁଣ, ଓ ମୋର କଥାରେ କୌଣସି ଦୁଃଖ ପାଇଁ ମାନ କରିବାକୁ ନାହିଁ।" ସେ କହନ୍ତି, "ମୁଁ ମୋର ପୁଅ ଓ ପାଣ୍ଡବଙ୍କର ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ପ୍ରଥକତା ଦେଖୁନି, କିନ୍ତୁ ମୋର ପୁଅମାନେ ମୋତେ ଘୃଣା କରନ୍ତି।" ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଏହାକୁ ମାନିବାକୁ ସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି, ଯେ ସେ ନିଜ ପୁଅଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୟାର ଆଧାରରେ ଦୁର୍ବଳତା ଓ ଭାବନାର ଅନୁଭବ କରୁଛନ୍ତି। ସେ କହନ୍ତି, "ମୋର ପୁଅ ଦୁର୍ୟୋଧନ ରାଜସୁୟ ଯଜ୍ଞରେ ପାଣ୍ଡବଙ୍କର ସମ୍ପଦ ଓ ଶକ୍ତିକୁ ଦେଖି ହେରା ହୋଇଥିଲେ।" ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ତାଙ୍କର ପୁଅଙ୍କର ଗୃହାନ୍ତରେ ଅନେକ ଦୁଃଖ ଓ ଦୁଃଖଦ ଘଟଣା ସମ୍ପର୍କରେ କଥା କରିବାରେ ଲାଗିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଶବ୍ଦରେ, "ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ଶୁଣିଲି ଯେ ଅର୍ଜୁନ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ତୀର ମାରିଛି, ତେବେ ମୋର ବିଜୟର ଆଶା ନଥିଲା।" ତାଙ୍କର କଥା ଅବିରତ ଚାଲିଥାଏ, ଯେ କିପରି ଅର୍ଜୁନ ଏକ ମହାରାଜାଙ୍କୁ ଦେବୀୟ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ କରିଛି, ଏବଂ କିପରି ପାଣ୍ଡବଙ୍କର ଅନେକ କଷ୍ଟ ଓ ଦୁଃଖ ସହିତ ଜୀବନ ବିତାଇଛନ୍ତି। "ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ଶୁଣିଲି ଯେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଶକୁନିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଖରେ ହାରିଗଲେ, ତେବେ ମୋର ବିଜୟର ଆଶା ନଥିଲା।" ସେ ଗୋଟିଏ ଗାଥାରେ ଅନେକ ଘଟଣା ଉଲ୍ଲେଖ କରନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ସଂଘର୍ଷ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ କିପରି ସେମାନେ ଦୁଃଖରେ ଥିବା ସମୟରେ ତାଙ୍କର ଅନ୍ୟ ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିଛନ୍ତି। "ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ଶୁଣିଲି ଯେ ଭୀମସେନ କିଚକଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଛି, ତେବେ ମୋର ବିଜୟର ଆଶା ନଥିଲା।" ଏହି ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ଅନୁଭବ ଦେଇଥିଲା, ଯେ ସେ ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ଓ ପାଣ୍ଡବଙ୍କର ମଧ୍ୟରେ ଦୂରୀକରଣ ଓ ଦ୍ୱେଷର ନିମିତ୍ତ ହେବାକୁ ନିଜର ଦୃଷ୍ଟିରେ ନିଜର ଅନ୍ତର୍ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି। "ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ଶୁଣିଲି ଯେ କୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଶାନ୍ତି ଖୋଜିବାକୁ ଆସିଥିଲେ, ତେବେ ମୋର ବିଜୟର ଆଶା ନଥିଲା।" ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କର ଏହି କଥା ସଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ଅନୁଭବ କରାଏ, ଯେ ଏହି ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଓ ଦୁର୍ବଳତା ତାଙ୍କୁ ବିଜୟର ଆଶା ଛାଡ଼ିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରିଛି। ସେ ଏହି ଗାଥାରେ ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ ଓ ଭାବନାର ଗଭୀରତାକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କ ମନରେ ଗଭୀର ଚିନ୍ତନ ଓ ଦୟାର ଅନୁଭବକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥାଏ।