ଶାମିକ ଋଷି ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଉପଦେଶ ଦେଲେ—“ପୁଅ, ତୁମେ ଯାହା କରିଛ, ଯାହା କହିଛ, ଯଦିଓ ଏହା ଅତି ଦ୍ରୁତ କିମ୍ବା ଭୁଲ ଥିଲା, କିମ୍ବା ମୋତେ ଭଲ ନାହିଁ ଲାଗିଥିଲା, ତଥାପି ଏହି କଥା ଅସତ୍ୟ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ମୁଁ ତୁମର ପିତା ଭାବେ ଏହା କହୁଛି—ମୁଁ କେବେ ଅସତ୍ୟ କଥା କହେ ନାହିଁ, ନିଜ ଘରେ କିମ୍ବା ବାହାରେ ମଧ୍ୟ; ତେଣୁ ମୁଁ କେମିତି ଶାପ ଦେଇପାରିବି? ମୁଁ ତୁମ ଶକ୍ତି, ତୁମ ସତ୍ୟବାଦିତ୍ୱ ଜାଣିଛି, ପୁଅ। ତୁମେ କେବେ ଅସତ୍ୟ କହିନାହଁ, ଏହିଥିରେ ମଧ୍ୟ ଅସତ୍ୟ ନଥିବ। ପିତା ନିଜ ପୁଅକୁ, ସେ ବଡ଼ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଉପଦେଶ ଦେବା ଉଚିତ୍, ଯେଉଁଥିରେ ଶିଳ୍ପ ଓ ଯଶ ଲାଭ ହୁଏ। ତୁମେ ଏଖଣି ଶିଶୁ, ତଥାପି ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଅଛ; ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ମନେ ରୋଷ ବେଶି ବଢ଼ିଯାଏ। ଏପରି ରୋଷ ଦ୍ୱାରା ସମଗ୍ର ଜଗତ ନଶ୍ଟ ହେଇଯିବ, ଏହାକୁ କେହି ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ। ତେଣୁ ତୁମର ପୁତ୍ରତ୍ୱ, ଶିଶୁତ୍ୱ ଓ ଏହି ଅତି ଦ୍ରୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ଭାବି, ମୁଁ କଣ କହିବି ଭାବୁଛି। ତୁମେ ଏବେ ଶାନ୍ତିରେ ଲାଗି ରୁହ, ଅରଣ୍ୟ ଫଳ-ମୂଳ ଭୋଜନ କର, ଏହି ରୋଷକୁ ଛାଡ଼ି କାର୍ଯ୍ୟ କର; ଏଭଳି କଲେ ଧର୍ମକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ନୁହେଁ। ତାପସ୍ୟାରେ ସଞ୍ଚିତ ଧର୍ମକୁ କ୍ରୋଧ ନଶ୍ଟ କରିଦିଏ; ଧର୍ମ ନଥିଲେ କେହି ଚାହିଁଥିବା ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇପାରେ ନାହିଁ। ଶାନ୍ତି ଓ କ୍ଷମା ଦ୍ୱାରା ତାପସୀମାନେ ସଫଳତା ଲାଭ କରନ୍ତି; ଏହି ଜଗତ ଓ ପରଲୋକ କ୍ଷମାଶୀଳଙ୍କ ହିଁ। ତେଣୁ ସଦା କ୍ଷମା ଅଭ୍ୟାସ କର, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କର; କ୍ଷମା ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ଲାଭ କରିପାରିବୁ। ମୁଁ ଏବେ ଶାନ୍ତିରେ ଅଟୁଟ ଥିବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଛି, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ଭବ ତାକୁ କରିବି; ଏବଂ ରାଜାଙ୍କୁ ସୂଚନା ପଠାଇବି। ତୁମର ଅପମାନ ଦେଖି ମୋର ଅପରିପକ୍କ ପୁଅ ତୁମକୁ ଶାପ ଦେଇଛି, ରାଜା; ଏହା ମୁଁ ସହିପାରିନଥିଲି। ଏପରି ଦୟାମୟ ଶାମିକ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ, ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତଙ୍କ ପ୍ରତି କୃପାବାନ୍ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ। ଶିଷ୍ୟ ଗୌରମୁଖଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ରାଜାଙ୍କ ସୁସ୍ଥତା ଓ ସମ୍ବାଦ ଜଣାଇବା ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ। ଗୌରମୁଖ ତ୍ୱରିତ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚି, ଦ୍ୱାରପାଳଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅନୁମତି ମିଳି ରାଜମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ, ଏବଂ ଥକିଥିବା ସତ୍ୱେ ଗୌରମୁଖ ସମସ୍ତ କଥା ଖୋଲି କହିଲେ। ମନ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ସମ୍ନାରେ ଗୌରମୁଖ ଶାମିକଙ୍କ ଭୟାନକ କଥା ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ—“ହେ ରାଜା, ତୁମ ରାଜ୍ୟରେ ଶାମିକ ନାମକ ଏକ ମହାତ୍ମା ଋଷି ଅଛନ୍ତି। ସେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଧର୍ମିକ, ନିୟମିତ, ଶାନ୍ତ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ। ତୁମେ ତାଙ୍କ ଧ୍ୟାନ ଅବସ୍ଥାରେ ଏକ ସର୍ପକୁ ତୀର ଦ୍ୱାରା ହତ୍ୟା କରି ତାଙ୍କ କାନ୍ଧରେ ରଖିଥିଲ। ଶାମିକ ଏହାକୁ କ୍ଷମା କଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ପୁଅ ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେ ତୁମକୁ ଶାପ ଦେଇଛି—‘ସାତ ଦିନ ପରେ ତକ୍ଷକ ତୁମ ମୃତ୍ୟୁର କାରଣ ହେବ।’ ଏହି କଥାକୁ ସେ ବାରମ୍ବାର କହିଲେ—‘ସାବଧାନ ରୁହ, କାରଣ ଏହାକୁ କେହି ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ।’ ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ରୋଷକୁ ସେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏହି କଥା ଦେଖି, ତାଙ୍କ ତୁମ ମଙ୍ଗଳ ଚାହିଁ, ମୁଁ ପଠାଯାଇଛି।” ଏହି ଭୟାନକ ଶାପ ଶୁଣି, ପରୀକ୍ଷିତ ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୀଡିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟା ଯୋଗ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଅପରାଧ କରିଥିବାରେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ଶାମିକ ଋଷି ଅରଣ୍ୟରେ ମୌନବ୍ରତ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ରାଜାଙ୍କ ମନ ଆଉ ଅଧିକ ଦୁଃଖିତ ହେଲା। ଶାମିକଙ୍କ ଦୟାଶୀଳତା ଅନୁଭବ କରି, ତାଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିଥିବାରେ ରାଜା ଅଧିକ ପୀଡାନ୍ୱିତ ହେଲେ। ନିଜ ମୃତ୍ୟୁ ଆସିବା ଶୁଣି ଯେପରି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ ନାହିଁ, ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଦୁଃଖ ଲାଗିଲା ଏହି ଅପରାଧ କରିଥିବା ପାଇଁ। ତା’ପରେ ରାଜା ଗୌରମୁଖଙ୍କୁ ପୁନଃ ପଠାଇ, ଶାମିକଙ୍କ ଦୟା ଅନୁଗ୍ରହ ଚାହିଲେ। ରାଜାଙ୍କ ବାଣୀ ଶୁଣି, ଗୌରମୁଖ ଅନୁମତି ନେଇ ଶିଘ୍ରେ ତାଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଗଲେ। ଗୌରମୁଖ ଯିବା ସହିତ, ରାଜା ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇ ମନ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ସହ ବିଚାର-ବିମର୍ଶ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ମନ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ସହ ଆଲୋଚନା କରି, ରାଜା ଏକ ଦୃଢ଼ ରକ୍ଷିତ ଏକ ମାତ୍ର ଖୁଟିର ମହଳ ତିଆରି କରିବା ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ। ସେଠାରେ ଚିକିତ୍ସକ, ଔଷଧ, ମନ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରଖାଗଲେ। ରାଜା ସେଠାରେ ମନ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ସହ ରହି, ଦୈନିକ ରାଜକାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ; ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ରକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା ଥିଲା, ଏପରି ଯେ ରାତିରେ ବାୟୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରବେଶ କରିପାରୁନଥିଲା। ସାତମ ଦିନରେ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଋଷି କଶ୍ୟପ ରାଜାଙ୍କ ଚିକିତ୍ସା ପାଇଁ ଆସିଲେ। ସେ ଶୁଣିଥିଲେ ଯେ, ତକ୍ଷକ ନାମକ ସର୍ପ ରାଜାଙ୍କୁ ମାରିପାରିବେ ନାହିଁ। ସେ ଭାବିଲେ—‘ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ସର୍ପଦଂଶନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଚିକିତ୍ସା କରି ନିରୋଗ କରିଦେବି; ଏହାରେ ମୋର ଲକ୍ଷ୍ୟ ଓ ଧର୍ମ ଦୁହେଁ ପୂରଣ ହେବ।’ ଏହିପରି ଭାବନା ସହ କଶ୍ୟପ ରାସ୍ତାରେ ଅଗ୍ରସର ଥିଲେ, ତକ୍ଷକ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସର୍ପରାଜ ତକ୍ଷକ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ଏତେ ତ୍ୱରାନ୍ବିତ ହୋଇ କେଉଁଠାକୁ ଯାଉଛ, କଣ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?” କଶ୍ୟପ କହିଲେ—“ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ତୁମେ କୁରୁବଂଶୀ, ଶତ୍ରୁଦଳନୀ ପରୀକ୍ଷିତ ରାଜାଙ୍କୁ ଦଗ୍ଧ କରିବାକୁ ଯାଉଛ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ତୁମ ଦଂଶନରୁ ନିରୋଗ କରିବାକୁ ଏଠାରୁ ଯାଉଛି, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମ ଶକ୍ତି ଅଗ୍ନି ସମାନ।